See other templatesSee other templates

 

 

Blog van pastoor van Galen.

dekenvangalen org

Week 21 

Kerkelijk jaar 2020-2021 

Week 34
Tot slot: Aantrekkelijk

Willemien en René wandelen na het avondeten voor de spijsvertering vaker door de stad. Willemien blijft uitgebreid staan bij de juwelier. Zodanig lang, dat René weer op zijn schreden moet terugkeren.
“Vind je dat nu zo mooi?”
Wijzend naar een armband zegt zij: “Hij is zó prachtig en indrukwekkend mooi!”. En teder kijkt ze hem aan.
“Nou goed dan,” gaat René verder. Haar ogen kijken hem meteen stralend aan. Totdat ze hem hoort zeggen: “Dan komen we morgen hier maar weer eens kijken.” Zonder iets te zeggen wandelt ze verder.

U kent dat misschien wel. Dat je iets zeer de moeite waard vindt. Je kunt er niet genoeg van krijgen. Dat geldt voor dingen, maar ook voor momenten waarop je het geluk door je lichaam en geest voelt trekken. Denkt u maar aan de gedaanteverandering van Jezus op de berg Thabor. Hij stond er zó stralend bij, dat Petrus riep: “Laten we hier drie tenten bouwen, een voor U, een voor Mozes en een voor Elia."  (Lucas 9:33)

Drie kerken heb ik hier mogen bedienen, mensen ontmoet die ‘de parel in het tabernakel’ wisten te waarderen. Velen zijn er aan voorbij gewandeld, druk met veel bezig en geen oog voor het geschenk van God.
Maar wat niet is, kan nog komen, hoop ik.
Voor mij was het aantrekkelijk Hem in de drie kerken te mogen dienen. Dank voor de geboden kans.
Het ga u goed.

P.s. Wie weet voor wie ‘die parel’ nog eens aantrekkelijk wordt. 

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 33
De laatste wens

Vlak voor de ter dood veroordeelde op de elektrische stoel plaatsneemt, vraagt de gevangenis directeur of hij nog een laatste wens heeft.
Schalks kijkt de man hem aan en zegt: “Wilt u zo lief zijn om in mijn eenzaam moment van zo aanstonds  mijn hand vast te houden?”

Allemaal hebben we wensen, mensen groot en klein. En we hebben grote en kleine wensen ook nog! Dat kan iets zijn voor jezelf. Maar mag het ook iets voor een ander eens zijn? Vaak werd ik geraakt doordat mensen een misintentie voor iemand anders aanvragen. Zowel voor overledenen maar ook voor levenden. En we vragen dan de hemelse Vader of Hij iets wil bijdragen aan een zorg of een oplossing biedt.
Gebeurt dat omdat we onmachtig zijn, is dat in orde. Maar het is eens raadzaam om te kijken wat we zelf kunnen doen.
Ik vind dat best moeilijk met het formuleren van voorbeden bijvoorbeeld. Dan mag God bijvoorbeeld zorgen dat Hij de puinhopen weghaalt van hetgeen wij veroorzaakt hebben. Zoals: dat het voedsel eerlijk verdeeld wordt in de wereld.
Zelf heb ik ook wensen. Met name dat de wens van Jezus gerealiseerd wordt: “Moge allen één zijn zoals Gij, Vader, in Mij en Ik in U: dat zij ook in Ons mogen zijn opdat de wereld gelove dat Gij Mij gezonden hebt”. (Joh. 17:21)
Nu de geloofsbeleving wegstroomt in vele landen, zien we steeds meer spanning en verdeeldheid. Waar God verdwijnt zijn er duivelskunstenaars aan werk: “Verdeel en heers.” Mijn wens en bede is dat mensen waakzaam en wakker worden. 

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 32
Niet verder kijken dan je neus lang is. 

 “Wat wil je worden Pieter?" vraagt zijn moeder. Het antwoord komt snel en beslist: “Vuilnisman!”.
Moeder - verrast en geschrokken - roept: “Hoe kom je daarbij?"
Zoonlief van 7 pareert meteen: “Dan hoef je alleen maar op dinsdag te werken“. 

De mens en zijn waarnemingen, dat is iets eigens. Vaak afhankelijk van levenservaring, leeftijd, verlangens, interesses  of van opvoeding. De apostel Paulus leert ons: “Onderzoek alles en behoudt het goede.” ( 1 Thessalonicenzen, 5,21).
Ik heb de indruk dat we dat onderzoeken wat aan de kant hebben gelegd. Dat we zomaar dingen aannemen, vrijwel klakkeloos, ook als ze in alle nuchterheid gezien, geheel onlogisch zijn. De mens laat zich bijvoorbeeld  leiden door cijfers, die we niet of nauwelijks kunnen of willen controleren. Mensen worden klakkeloos geloofd, niet wetend welk doel of welke macht ze dienen. 
Jezus roept op om de tekenen van de tijd te verstaan. Kunnen we de tekenen verstaan in de beperkingen die ons worden opgedrongen? Het is mijn stellige overtuiging, dat ik een man gelijk mag geven die me onlangs vertelde dat hij graag het Oude Testament las. Want alles wat je leest, gaat ook over ons en onze tijd.
Zoals de profeten, die niet werden verstaan, begrepen en dus werden weggehoond. Hoe het Godsvolk in ballingschap geraakte. Door hun ongeloof in God luisterden ze naar de corrupte leiders van hun tijd. Langzaam maar zeker werd het van kwaad tot erger.
Niet voor niets schrijft Petrus: “Weest nuchter, wordt wakker! Uw vijand de duivel zwerft rond als een brullende leeuw, op zoek naar een prooi om te verslinden.” (1 Petrus 5:8).
Ik wens u de gave van onderscheiding toe.  

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset.


Week 31
Als het water tot aan de lippen stijgt..

Tijdens een vlucht vraagt de piloot: “Als er een arts aan boord is, wil die nú naar de cockpit komen?”
Een dame staat op en begeeft zich op weg. Even later klinkt haar stem. “Als er een piloot aan boord is, wordt die vriendelijk verzocht snel naar de cockpit te komen!”.

We maakten ons op voor de hopelijk mooie zomer, voor de vakantietijd, en toen regende het of liet men het regenen. Vreselijk allen die leden en lijden onder de ongekende hoeveelheid water. Zomaar opeens kwam het uit de lucht vallen. Ook in Azië.  Tegenwoordig weet je niets meer zeker immers. Alleen dat we sterven.
De krant Trouw schreef echter al in april 2007: “Om voor schone luchten te zorgen zijn de Chinezen al aan het oefenen met kanonnen en vuurpelotons die dreigende regenwolken aan flarden moeten schieten voor ze de Olympische Spelen kunnen bereiken. Hoever het met deze technologie staat, weet ik niet. Boze tongen beweren dat de Amerikanen al heel ver zijn met weermanipulatie, die ze als nieuwste oorlogswapen gebruiken. Ze zouden chemische sporen, zogeheten chemtrails, met bijvoorbeeld veel barium in de lucht spuiten om het klimaat naar hun hand te zetten. Dat mag natuurlijk allemaal niet, vanwege mensenrechten en milieu, maar dat zal ze worst wezen. Dergelijke hansworsten hebben we echt niet nodig,  die mogelijk voor God willen spelen.” (einde citaat) Verbetering begint daar waar we zelf God in ons aan het woord laten en we Zijn Schepping niet manipuleren.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 30
Over barmhartigheid.

Vraagt een arts aan zijn dochter: “Heb jij je vriendje al verteld, dat ik geen hoge pet op heb van hem?”
“Ja.”
“En, wat was zijn reactie?”
“Dat dit hopelijk je eerste foute diagnose is!”
Een milde reactie toch? Is dat ook niet barmhartig zijn? We lezen in het evangelie van de Zaligsprekingen: “Zalig de barmhartigen, want zij zullen barmhartigheid ondervinden” (Mt. 5,7).
Het is vooral in het Onze Vader dat we bidden: “En vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven hebben aan onze schuldenaren.”
Zoveel mensen hebben het moeilijk en zijn niet in staat tot vergeving. Maar al te vaak is het kwaad dat hun is aangedaan zo groot dat vergeving schenken een te grote berg is om te beklimmen, een enorme inspanning; en zo iemand denkt: dat is niet mogelijk. Waar komt onze barmhartigheid vandaan? Jezus heeft ons gezegd: “Weest barmhartig, zoals uw Vader barmhartig is” (Lukas. 6,36). Hoe meer je de liefde van de Vader ontvangt, hoe meer je zelf liefhebt. De kunst van gebed en kerkbezoek is niet alleen om dit vol te houden, maar om een dusdanig gesprek zelf te voeren dat we met oprechtheid leren zeggen:  Niet ik leef, maar Christus leeft in mij. Indien we daar niet aan werken, zullen we als mens die vergeving niet kunnen schenken. Dan zal de hardheid des harten blijven heersen.
Dan blijven we nog zitten in het Oude Testament: “Oog om oog, tand om tand!”
Genade en barmhartigheid worden vaak door elkaar gehaald. Hoewel de woorden soortgelijke betekenissen hebben, zijn barmhartigheid en genade niet hetzelfde. Om het verschil samen te vatten: barmhartigheid (erbarmen, vergevingsgezindheid) is dat God ons niet de straf geeft die wij zouden verdienen voor onze zonden, en genade (begunstiging, zegening) is dat God ons zegent terwijl we dat niet verdienen.
Barmhartigheid is bevrijding van een oordeel. Genade is vriendelijkheid en goedheid schenken aan wie dat niet waardig is.
Mooi kort gebed is dus: “Heer, wees mij zondaar genadig.”

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 29
Over : Hand  - Kus  - Hoed – Zwaai  - Saluut – Neuzen – Buiging - Hallo

Binnen zonder kloppen. Daarmee bedoelt men dat de politie de deur forceert om iemand onverwacht te overmeesteren.
Wanneer iemand bij u binnenkomt zonder een vorm van groet, voelen we dat als onheus en brutaal. Bovenstaande woorden passen bij een vorm van goedendag zeggen. Het is toch normaal dat je iemand begroet. Of? Na de begroeting komt de ontmoeting. Zonder deze fatsoensgang zal er waarschijnlijk geen klik ontstaan. Je negeert als het ware de ander in zijn of haar er-zijn.
In de Kerk begroeten we God door te knielen. Of als dat niet kan door lichamelijk onvermogen, buigen we.
Bent u bij mensen welkom, zitten we bij elkaar en overleggen, informeren, delen we wetenswaardigheden of spreken over onze vreugden en zorgen. Als de ander mij kent en begrijpt, is het soms moeilijk om af te breken.
In de kerk noemen we de ontmoeting met God: Aanbidding. God aanbidden betekent: Hem als God erkennen, als Schepper en als Verlosser, als Heer en Meester van al wat bestaat, als oneindige en barmhartige Liefde. 
“De Heer uw God zult gij aanbidden en Hem alleen dienen” (Lucas 4,8). Gebed voor het allerheiligste Sacrament is genezend. De sfeer rond de eucharistische aanbidding geeft een weldadige stilte en geborgenheid.
De mens is passief in de aanbidding en ontvankelijk. In de aanbidding is activiteit niet nodig: het zijn in Zijn aanwezigheid is een actie vanuit Jezus zelf. Dan kan de mens zich koesteren in de zon van Gods liefde.
De vorm van een monstrans is vaak een zon waarvan zonnestralen uitgaan, stralen die de mens verwarmen.
Deze vorm roept iets op van het woord van Jezus: "de Vader in de hemel die de zon laat opgaan over slechten en goeden, en het laat regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen" (Matteüs 5).
Helaas kan God zijn liefde niet kwijt aan de mens.  

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.


Week 28
Via C naar C

Na de voetbedevaart Heerlen–Wittem voor goed weer tijdens het Concert van Guido en Wendy Dieteren-Kokkelkoren werd ik op de terugweg bekend gemaakt met wat een première zou worden werd ik bijgepraat over een  nieuw nummer: de 7 C’s . Hier volgt een andere “7- C’s. “

Het Latijnse 'per Crucem ad Lucem' betekent: Via het Kruis naar het Licht. Hiermee wijst ons geloof op dé liefdesdaad van Christus. Zijn Kruisdood maakte de weg vrij naar het Eeuwige Licht. De gedoopten zijn uitgenodigd om  deze weg ter navolging in gelovig vertrouwen te gaan. En wie eraan begint, weet dat het niet altijd makkelijk is om liefdevol en onbaatzuchtig en dienstbaar te zijn. Onze (vaak niet uitgesproken) wens naar vrijheid en eigenbelang is immers een stevige stoorzender. Met alle voordelen van internet ervaren we steeds meer dat we onder welhaast totale Controle komen te staan. En omdat het gemak de mens dient, betalen we vanzelfsprekend met het plastic pasje. En als contant geld (aanvankelijk sluipend) geweerd gaat worden, zijn ook al uw inkopen bekend, zowel in het 'waar' als in het 'wat'. Met alle Chips in toestellen en auto’s kan 'men' ons volgen en toetsen op heel ons gedragspatroon. Aangevuld met cameraogen op -tig plekken. In een land als China werd deze Controle omgebogen zodat de staat van 'onder Curatele staan' realiteit is voor alle mensen in dit land.

Hoe anders is God, die ons ook volgt, maar nimmer dwingt. Troost put ik uit het Woord van God tot de profeet Jesaja 43:19 gesproken: “ Want Ik ben iets heel nieuws van plan. Kijk, Ik ben er al mee begonnen. Ziet u het niet? Ik zal een weg maken door de wildernis van de wereld waarover mijn volk naar huis kan terugkeren. Ik zal rivieren voor mijn volk laten ontspringen in de woestijn!".

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 27
Hoe kunnen we bouwen op leegte en gemis.

Gerard: “Mijn voorouders stammen nog van Karel de Grote af.”
Rob: “Opschepper. Zo meteen zeg je nog dat je voorouders in de ark van Noach meegevaren zijn.“
Gerard: “Natuurlijk niet. Ze hadden een eigen boot.”

Doordat velen geen of nauwelijks Bijbelkennis hebben, zo zeiden al jaren geleden leerkrachten van het middelbaar onderwijs, is klassieke literatuur voor velen niet altijd begrijpelijk.
Geldt natuurlijk ook waar het gaat over geloof beleven en geloof doorgeven.  Is natuurlijk geen onwil, maar komt voort uit oninteresse. Waarom zou je je daar ook in verdiepen? Velen kunnen zich er immers bij neerleggen dat het leven enkel bestaat uit geboren worden, opgroeien, carrière maken, een gezin stichten en sterven.
Wat is de zin van het leven? Waarom zou de mens er achter willen komen wat het doel van het leven is? Pluk de dag!
Vanuit dat standpunt is het ook niet van belang wie mij gidst of leidt door het leven.
Dat wordt dan snel ingevuld door de drang naar individualisme: als ìk het maar heb, aan mijn trekken kom, zo min mogelijk lasten te dragen krijg.
Dat de gemeenschap - in het groot en in het klein - daarmee een lelijk virus met zich meedraagt, ontgaat menigeen. Op weg naar een schrale toekomst?
In de 1ste brief van  Petrus 4:10 lezen we:  “Dient elkander, een ieder naar de genadegave, die hij ontvangen heeft.”

De vraag: Wat is mijn positie in en vanuit kerk en in en voor de gemeenschap?
Ik wens u Gods zegen bij het beantwoorden van de vraag!

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 26
Vanzelfsprekend

Makelaar zegt tegen zijn medewerker: “Zeg kerel, ik hoorde dat je dochter pianolessen krijgt. Kan ze er wat van?”
“Man, ze is fantastisch goed bezig. Ik heb de drie aangrenzende huizen voor een appel en een ei kunnen kopen. De lessen kunnen nu gaan stoppen”.

Het Heuvelland is een mooi stukje Nederland. Het glooiende landschap laat menigeen stoppen en foto’s maken. Men gaat op een bankje zitten en laat het panorama op zich inwerken. Menig vriend en bekende vraagt mij: “Ben je er al gewend?” wanneer ze de pastorie verlaten en nog even hun blik laten gaan over Melleschet, en over Mechelen heen kijken, naar waar links de golfbaan ligt van Wittem, en rechts daarachter, bij goed weer, weten dat we het Belgische Waterschei zien liggen. “Nee, gelukkig niet” zeg ik oprecht, “het is nog steeds niet vanzelfsprekend”.

We moeten er op letten, dat we zaken niet snel normaal gaan vinden. Dankbaar zijn voor je gezondheid begint helaas vaak pas weer als je ziek bent. Dat  iemands aanwezigheid als vanzelfsprekend geleefd werd, ervaren we pas als hij of zij vertrekt of wegvalt. “Zijn gesnurk heeft me altijd geïrriteerd, maar wat zou ik het nu nog wàt graag horen” zei de weduwe. “Dan had ik hem tenminste nog”. Dankbaarheid is het tegenovergestelde van vanzelfsprekendheid. Bij vanzelfsprekendheid beleef je de dingen niet meer ‘echt’. Het gaat vaak op de automatische piloot, je bent niet anders gewend. Daarom de bede: “God, wilt U de wereld iets vaker voor mij stil zetten? Ik heb het nodig dat U mij helpt niet alles en iedereen vanzelfsprekend te vinden. Door U kan ik weer dankbaar zijn, door U leef ik pas weer echt!

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 25
De mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest..

Een beer zegt: "Als ik brul, is het hele bos bang."
Een leeuw zegt: "Als ik brul, schudt heel Afrika van angst."
Een kip in Nederland zegt: "Als ik nies, is de hele wereld bang!!!"

 Het bovenstaande gezegde schoot spontaan door me heen toen ik het zoveelste artikel las over de toekomst van wat men pandemie noemt. Uit de mond van een medisch deskundige, schreef de krant: We moeten ons hart vasthouden als in het najaar MOGELIJK een ernstige mutatie -van wat men virus noemt- ons treft.

Voortdurend krijgen we op een dergelijke wijze al die tijd ook cijfers te lezen en te horen, waardoor de angst erin blijft bij veel mensen.  In een geheel ander verband spreek ik zojuist met een man die net een hondje uit het asiel gehaald had. “Een lief diertje”, zo omschreef hij het. “Maar zodra ik ze aan de riem heb en ik één keer een rukje geef met lijn, verstijft ze en zet géén pas meer. Maak ik ze los (verboden), loopt ze braafjes met me verder. Zal zeker vaak slaag hebben gehad met de riem.” Ook bij dieren zien we wat angst bewerkt.

Wist u trouwens, dat het woord ‘Vrees niet’ 365 keer in de bijbel staat? Voor elke dag een vitamientje. Alsof God dit voorzag….

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 24
Haltes voor Lichaam en Geest

“Afschuwelijk” zegt Paultje geschrokken, “nu is God ook al ziek.”
“Hoe kom je daar nu bij?” vraagt zijn moeder.
Paul: “Het staat in de krant. Luister maar: Onze Lieve Heer heeft dokter van Bovenen tot zich geroepen.”

Het ziet er naar uit dat vertrouwde locaties weer toegankelijk gaan worden (of al zijn als u dit leest). Na de terrassen komen daar nu restaurants bij, cafés en theaters, sporten kan al weer. We hebben inderdaad haltes nodig om fysiek en mentaal weer op adem te komen. Spanningen en stress vormen immers ook killers in een leven.
Heeft de mens nog een zicht op een spiritueel antwoord? Zich in vertrouwen overgeven aan God is ook therapeutisch. Want naast alle helpers te hebben bezocht staan we er nog altijd alleen, ieder met zijn eigen ikje.
Reeds Augustinus schreef: 'Deus superior summo meo, Deus interior intimo meo' – God overstijgt het hoogste in mij en is tegelijk mij innerlijk meer nabij dan ik mezelf nabij ben.
We leven, grof gezegd: “etsi Deus non daretur” – alsof God er niet zou zijn.
De schrijver van het boek der psalmen waar veel menselijke ervaringen verwoord staan, zegt al: “Werpt al uw last op de Heer en Hij zal u steunen.” ( Ps.56,23)
Maar als de mens aan die haltes voorbij loopt waar Hij zich laat vinden? 
God dwingt niemand, gelukkig, maar Hij nodigt wel uit. “Kom tot Mij die belast en beladen zijt, en ik zal u rust en verkwikking schenken (Mat. 11,28).

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 23
Over instinct en geweten

Heb je gehoord dat de bank een kassier zoekt?
Ik dacht dat ze vorige maand pas een nieuwe in dienst hadden genomen.
Ja…. Die zoeken ze juist.

Het behoort tot onze christelijke opdracht om in ons handelen gewetensvol te zijn. Daar zijn 2 zaken voor nodig: gewetensvorming en de bereidheid ernaar te handelen. Van dat eerste zijn we ons soms minder bewust dan anderen zouden hopen. En het tweede is zeker niet eenvoudig in de uitvoering.
Dieren hebben het dan eenvoudig. Die leven met hun instincten en doen dat perfect. Van zodra ze geboren zijn, weten ze wat ze te doen hebben of waar ze voorzichtig moeten zijn. Ze weten wat ze kunnen eten en wat niet, hoe ze nesten bouwen, en wie hun vijanden zijn.
In zekere zin heeft de mens ook iets instinctiefs. Kan niet anders, als we zien dat mensen zich als ‘beesten ‘ kunnen gedragen. Ons instinct leidt soms tot verkeerde beslissingen. Dit komt als  we meebewegen met de massa. En omdat we ons vergelijken met de eigen omgeving. Je wilt toch graag een goed resultaat halen? Dit is niet afhankelijk van de rest. Dus je omgeving, de publieke media en het journaal of andere bronnen zijn zeker niet per se  relevant.
De Apostel Paulus schrijft niet voor niets in zijn 1ste  brief aan de christenen van Thessalonica ( 5,21); “Onderzoek alles, maar behoud het goede”. Angst of hoogmoed kunnen immers misleiders zijn.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 22
Spiegeltje spiegeltje aan de wand…

“Pa, kunt u goed gezichten onthouden?” Herma van 15 vroeg het heel vertrouwelijk.
“Ja, best wel.”
“Gelukkig, pak van mijn hart”.
“Hoezo?” 
“Ik heb  zojuist uw scheerspiegel laten vallen…”

Wij stemmen ons gedrag af op de ander. Dit gaat de hele dag door en dat proces start al vanaf onze geboorte. Als baby en kind stemt een mens zich af op zijn/haar ouders, de belangrijkste mensen in je omgeving. Je spiegelt je aan hen. Dat is jouw waarheid, de werkelijkheid waarmee jij je identificeert. Werkelijk alles wat je vanaf de start van je leven meemaakt wordt opgeslagen in onbewuste systemen. Omdat we ons spiegelen sluiten we aan bij mensen omdat ze ons aanspreken. Vaak ook gaan we zulke mensen opzoeken, kopiëren zelfs. Tegelijkertijd kunnen mensen ons ook een spiegel voorhouden. Hierdoor onderzoeken we onszelf. Spiegelbijeenkomsten in o.a. ziekenhuizen moeten er toe bijdragen dat verzorgers ervan  leren hoe de patiënten de zorg beleefd hebben.

Jezus zegt: “Wie Mij ziet, ziet de Vader“ als antwoord op de vraag van Zijn leerlingen: “Heer, toon ons de Vader”.  (Johannes 14:9)
Wie naar Jezus leert kijken, zal of opgeven en snel wegkijken, of  zien waar het anders en beter kan om ons menszijn vorm te geven.
Hij houdt ons immers een spiegel voor hoe we bedoeld zijn.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 21
Mis - offer

Een opmerkelijke vertelling uit de mond van een onzer in Vijlen. Na een ingreep wilde de genezing maar niet vlotten.
Een dame putte uit een mondelinge overlevering en haalde een munt te voorschijn. Met dat geldstuk werd een kruisteken over de zieke gemaakt en meteen naar de kerk gebracht om te offeren.
Na een week was de zieke er een heel stuk beter aan toe. Blijvend herstel was ingezet.

Zulk diep volksgeloof sluit aan bij wat we nu Eucharistie noemen en voorheen het Heilig Misoffer.
We staan stil bij het lijden en sterven van Christus, wiens offer ten goede kwam om de mens de weg naar het eeuwig leven te openen.

Wie zouden we zijn als mensen niet hun kennis, energie, tijd maar ook geld offeren, d.w.z. ter beschikking stellen?
Omdat iemand afstand doet van zijn gemakzucht bijvoorbeeld, kan de één na het eten rustig gaan zitten, terwijl de ander de afwas verzorgt.
Als zulke steun in vele vormen wordt geschonken, wordt het (samen)leven een heel stuk aantrekkelijker.
In het voetspoor van Jezus, leeft de mens dan het kruis van Christus als een zegen voor de wereld.
Want niet alles kan altijd alleen maar leuk zijn.
We zien dat veel mensen best wel een kruis zetten door zichzelf. Maar het wordt pas echt goed als dit de ander dient, en niet het eigen voordeel.
Met dat bovengenoemde gebruik is nog steeds niets mis. Zalig zij die het toepassen.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 20
Vergissen is menselijk, vergeven is goddelijk Deel 3  en slot

Toen een man werd gevraagd waar hij een mogelijk te winnen geldbedrag aan zou besteden klonk het: “Aan een operatie voor mijn vrouw. Want weet u, ze heeft een gat in haar hand”.

Hoorders stonden erbij te lachen omdat het gortdroog verteld werd en omdat de uitdrukking kennelijk een bepaalde herkenning oproept.
Naast dit figuurlijke gat kennen we het letterlijke gat in de handen van Jezus, doorboord als Hij hing aan het kruis. Hij onderging dit offer, tot vergeving van zonden. Hij liet het aan zich voltrekken, om het gat te dichten dat door de ongehoorzaamheid jegens God werd en wordt geslagen.

De Heilige Schrift leert ‘Wie zijn overtredingen bedekt, zal niet voorspoedig zijn; maar wie ze belijdt en nalaat vindt ontferming’ (Spreuken 28:13).
Jesaja zegt dat verborgen zonden een onvermijdelijke scheiding veroorzaken tussen God en mensen.
Hij roept het volk Israël toe: ‘Blijft redding uit omdat Gods arm niet ver genoeg reikt? Vinden jullie soms geen gehoor omdat Hij doof is? Nee, het ligt aan jullie eigen zonden! Zij staan als een muur tussen jullie en je God. Het zijn jullie zonden die God beletten je te (ver)horen!’ (Jesaja 59:1-2)).

Wie de warmte van Gods Liefde niet ervaart in het licht van zijn barmhartigheid, zal die ook niet leren geven aan zijn naasten. Elke H. Mis wordt opgedragen tot vergeving van onze zonden. Het is Gods geschenk aan ons opdat wij het ook leren doorgeven aan anderen. Want wat je niet ontvangen hebt, kun je niet (door)geven.
Het wegvallen van de Eucharistie in ons leefpatroon zal ons niet alleen vervreemden van God, maar ook steeds meer van elkaar.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 19
Vergissen is menselijk, vergeven is goddelijk Deel 2

Eerste communicanten kregen een rondleiding door de kerk. Ze stonden bij een biechtstoel. Een enthousiast manneke stak zijn vinger op: "Ik weet wat dit is. Dit is een crematiekast!" Hoe hij daar bij kwam, weet ik niet, maar zo gek was dat niet. Gods liefdesvuur laat immers de zonden wegsmelten als iemand in het sacrament vergeving vraagt.

Maar als je eens met mensen praat over deze zaken, dan heeft bij de allermeesten, bij jong en oud, de biecht zonder meer afgedaan. Bij veel ouderen, die de vroegere biechtpraktijk nog gekend hebben, heeft die toch in de meeste gevallen een nare nasmaak achtergelaten. Nooit meer, is bij de meesten de reactie. Dat bij de vernieuwingen in de kerk de biechttraditie is weggeraakt, daar zijn de meesten alleen maar heel blij om. Dat de manier van de vroegere biechtpraktijken verdwenen zijn, is goed.
Dat het sacrament van vergeving daarmee ook helemaal weg is, daar kun je serieuze vraagtekens bij zetten.
Want wat brengt enorme schade toe aan de mens en de mensheid? Dat mensen kunnen liegen en bedriegen, anderen misleiden en op dwaalsporen zetten om er zelf beter van te worden. De zonden brengen wonden toe. Die pijn voelen we in gezinnen, op het werk en in de grote wereld.
Wordt vervolgd.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week18
Vergissen is menselijk, vergeven is goddelijk

Twee gevangenen onder elkaar:
“Hoe lang zit jij al hier?”
“Twee jaar."
"En jij?”
“Ik heb levenslang.”
“Wat heb je dan gedaan?” 
"Een politieman door zijn hand geschoten.”
“Krijg je daar levenslang voor?”
“De agent stond juist aan zijn oor te krabben.”

Vergissingen, schuld en vergeving. We hebben er bijna dagelijks mee te maken. Buiten ons, via het nieuws in de kranten – de misstappen in de levens van regeringsleiders, filmsterren en andere voorbeeldfiguren – en in ons eigen leven.
Hoe vaak worden we voor de gek gehouden en zetten we zelf mensen op een verkeerd been, in denken, doen en laten.
Dagelijks komt het voor dat mensen elkaar onrecht of geweld aandoen, niemand ontkomt eraan. Het is dus belangrijk om te weten hoe we hier als Christenen wellicht anders mee om kunnen gaan dan anderen.
Het is juist zo’n punt bij uitstek waar ons geloof in de dagelijkse praktijk kan worden gebracht. Waarmee we kunnen laten zien dat we wel ín de wereld, maar niet ván de wereld zijn.
Zelfs durf ik te beweren: als we hier goed mee omgaan kan hier een enorme wervingskracht vanuit gaan.
Want ik denk dat het in de praktijk ook de kurk is waar de kerk op drijft: hoe gaan we om met conflicten? En vooral, hoe vinden we juist daar bouwstenen voor de toekomst?
De christelijke boodschap wordt vaak, en terecht, geassocieerd met vergeving. Maar in de praktijk is schuld en vergeving ook binnen de kerk een beladen onderwerp, waar we gauw mee in de knoop raken.
Wordt vervolgd.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 17
Over begrip en onbegrip

De sportieve kapelaan neemt de pastoor mee achterop de bagagedrager. De eerste laat zien dat hij met lossen handen durft rijden. Terwijl de pastoor het ‘m knijpt, dwingt een agent ze tot stoppen. “Dag eerwaarde, ik doe het niet graag maar ik moet u bekeuren, zo mag u niet fietsen”. “Beste agent, ik hoef het stuur niet vast te houden. God stuurt ons”. “In dat geval krijgt u er nog een bon bij. U mag niet met z’n drietjes op één fiets”.

In psalm 27 bidt de mens: “De Heer is mijn licht en mijn leidsman, voor wie zou ik bang zijn.” En dan volgt er een opsomming van ellendige situaties. Van ons wordt een vertrouwen gevraagd dat je ziet bij een ouder met nog kleine kinderen. Die laatsten redeneren zich niet suf tot stervens toe of vader of moeder wel gelijk heeft. Ze laten zich in de wandelwagen leggen en laten zich rijden. Als die ander er maar is, dat is al voldoende.
Maar die band hebben we kennelijk niet met God. We laten ons liever leiden door mensen met kennelijk glazen bollen, die exact weten wat er over 14 dagen kan of niet kan. Die kijk hebben op statistieken over 6 weken. Ook voor hen geldt: “Gij kent dag noch uur…” 
Of zoals in Jezus verhaal van de wachtende bruidsmeisjes, die in slaap dommelden. Midden in de nacht, onverwacht, klonk de roep: daar is de bruidegom. (Matteüs 25:1-13)
Laten we beide zaken doen: het stuur zelf vasthouden èn Gods weg volgen.
Maar dat veronderstelt dat we die band met Hem zoeken en leren opbouwen.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 16
Over kenmerken en verschillen.
Wat kenmerkt een Christen?

 Een Fransman, een Engelsman en een Chinees bewonderen in het museum een schilderij van Adam en Eva.
Zegt de Engelsman: Het zijn kennelijk Engelsen, kijk maar… de vrouw heeft maar één appel en die biedt ze hem aan.
Helemaal niet, reageert de Fransman. Samen bloot fruit eten, dat doen alleen de Fransen.
Zegt de chinees beslist: Het zijn Chinezen. Ze hebben geen hemd aan hun lijf, amper iets te eten en toch denken ze dat ze in het paradijs zijn.

Plakken wij op bewoners van een land niet snel een etiket? Zijn wij niet met de Schotten gekenmerkt door zuinigheid?
Wat zou dan het kenmerk van een christen moeten zijn? Daar valt best wat vaker iets over te zeggen.
Deze keer: een echte christen is iemand die niet beïnvloed wordt door de geest van de tijd. Veel mensen in de wereld leven in zonde, zonder dat men er zelf erg in heeft. Zij volgen hun passies en verlangens en er zijn weinigen die denken dat dat slecht is. Er is een geest bij hen, en deze geest wordt 'de tijdgeest' genoemd. Het is bijzonder moeilijk om deze geest te weerstaan. Wat algemeen bekend staat als 'mode' is bepalend voor deze geest.
Een christen laat zich niet leiden door wat ‘men‘ zegt.
Hij of zij krijgt door het zicht op God en door de omgang met Hem, andere inzichten en laat zich daar dan ook door leiden. De eerste christenen weigerden immers ten tijde van Nero deze keizer te aanbidden noch zijn voorschriften te volgen.
Een christen legt zich toe op de onderscheiding der geesten. In 1 Johannes 4:1-21 staat: “Geliefden, vertrouwt niet iedere geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn; want vele valse profeten zijn in de wereld uitgegaan”.
Ik weet dat ik in herhaling val, maar het onderscheiden van geesten is een belangrijke opdracht!

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 15
Liever een zoombie dan een zombie

Een zombie is in zijn meest algemene zin een overkoepelende term geworden voor geïnfecteerde mensen die gewelddadig gedrag gaan vertonen en op deze manier de infectie verder verspreiden. 
Het is in de film iemand zonder wil of gevoel, die leeft zonder na te denken. Daarom zegt men wel eens over iemand: “Hij liep  als een zombie door het nieuwe huis.”
Inmiddels raken steeds meer mensen coronamoe. Hoe houden we dit mentaal vol? Met de avondklok razen sommigen door de wereld, terwijl anderen zich sloffend voortbewegen met de ziel onder de arm.
Kunnen wij een tweede humorgolf op gang brengen? Handen wassen, mondmaskers op en de verveling van het thuiswerken zijn inmiddels uitgemolken als mopthema’s. Waar vinden we nog een originele invalshoek voor een nieuwe reeks grappen? Is deze iets?
“Een van die maatregelen luidt dat sportwedstrijden moeten plaatsvinden zonder publiek. Bezoekers mogen wel gewoon naar dartwedstrijden. Darten is immers geen sport”
Enkelen zullen glimlachen omdat ze darters niet kunnen vergelijken met wielrenners of voetballers of formule 1 coureurs.
Een hulp om uit de impasse te komen op het verbod om met enkelen samen te komen is het online vergaderen.
Dat kan met “Teams” of “Zoom”. Dat laatste moet u wel op zijn Engels uitspreken. Zegt u het op zijn Nederlands, zitten we aan de rand van een kledingstuk.
En als iets op het randje is… is het nooit positief.Goddank kunnen we  “zoombies” zijn:  mensen die vergaderen op afstand en toch met elkaar in beeld komen om te overleggen.
Was dat maar mogelijk voor menig gedoopte. In plaats van zombie te zijn naar God om zoombie te worden met Hem die ver weg is, God en diens Zoon, en toch dicht bij u wil zijn.
Kwestie van de Heilige Geest inschakelen en leren inzoomen en afstemmen…
O…gaat dat zo! Die ene ‘o’ maakt het verschil tussen Zoombie en Zombie. 

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 14 
Van dood naar leven

Twee mannen zitten aan de bar. Vraagt de een: “Mist je vrouw je wel eens als je in de nacht heel laat thuiskomt?”
De ander: “Een enkele keer….meestal gooit ze raak.” 
Zo werd ik geraakt door een onbekende toen ik na de avondmis in Lemiers via de Rijksweg naar Vijlen reed.
Daar staat een grote boom gewoon dood te zijn, en iemand had aan de stam een vogelkooitje opgehangen. Een stille uitnodiging tot nieuw leven.
Het raakte me omdat ik in de boom het beeld van een kerk zag, waar het leven uit is. De stam getuigt van een lang leven, de takken wijzen nog hemelwaarts, maar verder geen spoor van leven. Met daar toch de uitnodiging voor nieuw leven. Zag ik het nu pas? Hing het nestkastje er toch al langer?  Ik kreeg er een warm gevoel bij. Die oude dode boom dient nog tot nieuw leven.
Met het Paasfeest voor ons, waar we Hét Leven vieren omdat de dood door Christus werd overwonnen, werd die boom voor mij Zijn Kruis. Toen niets meer ging, bood Jezus zichzelf aan om ‘thuis’ te komen, verzinnebeeld door het kleine kastje. Uit menige kerk anno nu is het leven aan het wijken. De vele lege plekken spreken erover.
In Limburg worden al jaren lang per jaar drie tot vier kerken gesloten. Je kunt er bijna op wachten dat er weer een niet meer te handhaven is.
Maar Zijn woord: "de poorten der hel zullen haar nooit overweldigen" (Matteus 16:18).
Het is aan de mens om een ‘broedkastje' op te hangen…. je moet het maar willen zien, en gaan doen.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 13
Ongelooflijk…of toch waar?

Jaap vertelde: “Omdat ik altijd zulk een enorme hoofdpijn had, werd ik door mijn arts naar het ziekenhuis gestuurd waar mijn hoofd werd doorgelicht”.
Vriend Ruben: “En? Hoe is de uitslag?“. “Ze konden niets vinden”. 
“Had jij iets anders verwacht?”
We kennen soorten ‘hoofden’. We noemen ze warhoofden, leeghoofden, opperhoofden, heethoofden, staatshoofden. Maar hoofdpijn kennen ze allemaal. Het is onvoorstelbaar hoe ons hoofd functioneert. Zo knap! Dit werkt zo ongelooflijk knap toch! Maar we leven er allemaal mee alsof het vanzelfsprekend is. Totdat … er iets verstoord raakt. Een uitval van een millimeter in de hersenen maakt een wereld van verschil.
Zo hoorde en las ik over Med Beds. Vrucht van het ruimteprogramma van Amerika.. Ongeacht welke pijn of ziekte of kwaal: in een paar minuten in zulk een bed te liggen en alles zou hersteld, genezen zijn. Kanker weg, chemotherapie wordt achterhaald. De ziekte van Hodgkin, spierdystrofie, alle ziekten zijn verdwenen, geëlimineerd.
Ongelooflijk? Utopie?
Op weg naar Pasen is voor de gelovige meer dan paaseitjes organiseren voor de kinderen, lentetakken in huis opstellen en paashaasjes smullen uit de chocolade aanbiedingen.
Op weg gaan naar Pasen is je verbondenheid opbouwen met Jezus de Christus, de Zoon van God.
Met zijn kruisdood herstelde Hij de mens die door de zonde van ongehoorzaamheid jegens de Schepper de dood had binnengehaald.
Hij schenkt leven na de dood.
Blijft voor ons toch onvoorstelbaar, maar niet ongelooflijk.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week12
Over de waarde van een goede band

Yvonne mag de nieuwe auto van haar man een dag gebruiken. Vraagt bij het avondeten: “En hoe reed de Porsche?” “Ik heb goed bericht en slecht bericht schat. Het slechte maar het eerst: ik kreeg een klapband. Het goede nieuws: de airbag deed het prima”.
Met onze banden zijn we kwetsbaar. Of het nu auto of fiets is. Het is dan ook raadzaam te kijken of er voldoende lucht in zit. Maar onderweg kan desondanks iets scherps je tocht lamleggen. En zonder reparatie kom je niet echt meer vooruit. Bovendien kan een plots lekke band je danig in gevaar brengen. Dat besefte ik toen ik met mijn racefiets met bijna 80 per uur een helling afdaalde in de Eifel. Ik kneep ‘m, en dus kneep ik ook in de remmen. Liever langzamer dan met een klapbandje onderuit en niet meer thuiskomen. In vergelijking met de fiets kost zulk een band niets. Maar als het draagvlak leeg loopt of leeg knalt…. wat is dan de prijs? Geldt dat ook niet voor de band van de gedoopte met God? Wanneer daar de lucht uit is? Dat kan door een plots moment gebeuren waardoor een mens vertwijfeld vraagt: Is er wel een hemelse liefdevolle Vader? Maar het kan ook gaandeweg leeglopen. Alles is aan slijtage onderhevig. En zoals je de banden op tijd moet bijpompen, vergt het dagelijkse leven ook dat we tijdig weer voor lucht zorgen. Het leven is immers soms adembenemend mooi, maar kan ook je adem laten stokken.  Eucharistie, aanbidding, gebed: het zijn oppompstations. Waar menigeen stilzwijgend aan voorbij rijdt. De gevolgen zijn niet alleen voor het individu, vrees ik.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 11
Wat zeg je?\

Het voordeel van een bezoek aan de huidarts is, dat je de uitslag al hebt voor het onderzoek. Of: Het is toch raar, dat mijn neus loopt en mijn voeten ruiken. Of: Iedereen is anders, anders was iedereen er niet.  Wijsneuzen die met woorden spelen, kunnen mij bij iets laten stilstaan, waar ik anders mogelijk ingelopen was. Een goed verstaander, heeft maar een half woord nodig. Dan zegt de goede luisteraar: verdraaid, je hebt het bij het rechte eind! Maar, er wordt zoveel gezegd, wie kun of mag je geloven? Tot wie moeten wij gaan? Dat vroegen zich ook de leerlingen van Jezus af. Ze zeiden tegen Hem op zeker moment: “Die taal stuit ons tegen de borst!” Zo van: “U eist toch wel erg veel van ons“. Zeker, er zijn opdrachten die we nimmer makkelijk zullen vinden. Zoals: “Heb je vijanden lief: wees goed voor wie jullie haten, zegen wie jullie vervloeken, bid voor wie jullie slecht behandelen“. Op hun gemopper reageerde Hij zeer verrassend. Hij deed geen moeite hen te laten blijven, want Jezus reageerde met: “Wilt ook gij soms heengaan?” Jezus doet bepaald niet aan vriendjespolitiek, zouden we kunnen zeggen. Ze mogen over Hem mopperen, maar Hij doet geen water bij de wijn. Hij die van water wijn had gemaakt, wil ook dat ‘waterige mensen’, dat zijn mensen die verwaterd zijn, nieuw worden gemaakt. “Heengaan?" Tot wie? De wereld is inderdaad vol idealen, profeten, leiders, volksmenners, wereldverbeteraars. Hun woorden kunnen je meenemen en doen je het hart sneller kloppen. Zij brengen je in vervoering. Maar het is allemaal slechts tijdelijk, schone schijn, en oh zo vergankelijk. Daar zijn leugenaars en bedriegers, oplichters en duivelskunstenaars bij. Petrus zegt tegen Jezus: “Gij hebt woorden van eeuwig leven; op Uw Woord kan een mens bouwen, leven, sterven. Want wij hebben geloofd en erkend, dat Gij de Heilige Gods zijt.” En wat zegt u in woord en in daden tegen Christus?

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 Week 10
Over  vasten en bekering

 “Ha die Robert, nieuwe auto gekocht?”
“Nee, gekregen van de garagehouder”.
“Zeker veel geld voor neergelegd?”
“Helemaal niet! Ik gaf hem mijn trompet in onderpand”.
“Hoe kreeg je die man zo gek?”
“Ik woon boven zijn  garage.”

Elk mens is drager van een aantal ‘instrumenten’. Misschien vraagt u zich af: is dat zo? Ja, er zijn er verschillende, waarvan de bekendste wel zijn: je hart, je taal, je kennis, je voorkomen, je ervaring en je talenten. Het zijn de zaken welke we inzetten als de naaste een beroep op me doet.  Er zijn mensen die hartverwarmend bij je binnenstappen. Die heet je graag welkom. Anderen hebben enkel oog voor je wanneer ze je nodig hebben en verder zien ze je niet staan.  Ouders waarschuwen hun kinderen voor al te vriendelijke volwassenen die je iets lekkers aanbieden en bereid zijn je thuis af te zetten omdat het zulk slecht weer is. “Stap voor geen goud in andermans auto” zeggen ze dan. Of iemand die zegt: “Ik heb 't toch goed met je voor!” blijkt achteraf alleen aan eigen profijt te hebben gedacht.
Dat onze Jezus het aan de stok kreeg met de Farizeeën heeft te maken met dat Hij hun buitenkant én binnenkant zag.
Maar ook die velen die Zijn aandacht en tijd kwamen claimen, wees Hij af. Niet omdat hij niet wilde helpen, maar omdat hun hart gesloten bleef voor Zijn verkondiging.
De vastentijd is ook een tijd om onze “talenten” te onderzoeken en waar nodig bij te stellen of te zuiveren.
Christendom mag niet bestaan uit domme christenen, d.w.z. uit mensen die uit zijn op alleen eigen gewin of voordeel. 

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 9
Toeval?  Of toch niet?

Ik las het in de Kampioen, blad voor ANWB leden. Ook gezien? En dame kwam terug van de uitvaart van Bart, goede vriend. Hij werd 27 jaar en verongelukte met de auto. Op weg naar huis, na de uitvaart, haperde haar auto.
De wegenwacht die ter plaatse kwam…bleek ook het wrak met Bart te hebben opgetakeld. Hij kon haar deels helpen met de hapering van haar auto, maar ze werd vooral geraakt door dit toeval dat haar overkwam.
Toen ze de beloofde tweede wegenwachter zag komen, stelde deze zich voor. Hallo, ik ben Bart. Toen ging er iets door haar heen van: Bart, waar je ook bent, dit heb je voor mij goed geregeld. Heel veel zaken lijken allemaal op toeval te berusten.
Maar menig huwelijk is ook ontstaan door ‘ toeval’. Verhalen als: “ Ik wilde niet mee, deed het toch, en opeens was ze daar!” Moeders lijken gewoon dingen te weten over hun kinderen. Soms is deze kennis buitengewoon. De moeder van een zesjarig meisje ging de stad in om te winkelen, toen ze plotseling het gevoel had dat ze naar huis moest. "Waar is zij?" Vroeg ze aan de babysitter. "Oh, ze is bij een vriendinnetje" was het antwoord. De moeder haastte zich naar het huis van het vriendinnetje, maar haar moeder dacht dat ze bij haar vriendinnetje was! Op de automatische piloot reed de moeder in het rond over de spoorbaan en parkeerde daar, rende door een hek, een kleine heuvel op en naar een oude steengroeve die nu gevuld was met water. Daar aan de rand zaten beide kinderen met hun schoenen klaar om te gaan pootje baaien. Als zij in het water waren gestapt, zouden ze waarschijnlijk zijn verdronken omdat de zijkanten van die oude groeve erg diep zijn en steil aflopen. De moeder handelde en werd geleid door een of ander instinctief toeval en synchroniciteit die zij niet kon verklaren.
Zo herkent menigeen dat achter toevallige momenten toch een zekere ‘Leiding’ zit. Mensen zeggen: Toeval is God incognito. Men zegt dan ook: “Toeval is dus niet toevallig. Maar onderdeel van een goddelijk plan. Dat jouw hoger bewustzijn voor je heeft uitgelegd. 
Natuurlijk heb je vrije wil. En kun je plannen wijzigen. Daarom bidt de gelovige het Onze vader, met die verdraaid lastige zin: “Uw wil geschiede”. Als God echter van u een heilige wil maken, zal de duivel u dwarszitten. Dat zien we in de beproevingen welke heiligen vaak te verduren hadden. Aan ieder de keuze, naar wie we luisteren.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 8
Kies wijs en kies wijzer

De volgende  opmerking  gaat over de wetenschapper Nicolaus Copernicus (1473-1543), die ontdekte dat de aarde om de zon draait in plaats van andersom. In zijn jeugd is Niklaus Koppernigk – zoals hij van geboorte heet – vaak een beetje eigenwijs. Zijn moeder trekt het op een gegeven moment niet langer en zegt tegen hem: ‘Je komt er nog wel eens achter dat de wereld niet alleen om jou draait, maar ook om anderen’. Soms heb je van die dagen dat je weer even met beide benen op de grond wordt gezet. Dan gebeurt er iets waardoor die auto, dat nieuwe huis of die droomreis naar Bali even helemaal niets meer betekent. Gezond zijn, fijne mensen om je heen hebben, iets betekenen voor een ander, dát is waar het om draait. Want: alles kan in een seconde veranderen. Ric Elias vertelt over zijn inzichten die hij opdeed nadat hij op 15 januari 2009 in een vliegtuig van US Airways zat dat een noodlanding maakte in de Hudson bij New York. Alle 155 inzittenden overleefden de crash. In de korte tijd na opstijgen en de noodlanding gaat er veel door een mens heen. Wat is nu mijn leven geweest, wat was goed, wat had beter gekund, schoot door hem heen. Hij vertelt: “Ik heb het wonder mogen beleven om die dag niet te sterven. Ik kreeg nog een cadeau, ik kon in de toekomst kijken en terugkeren om anders te leven. Ik daag iedereen uit: als jullie hetzelfde zou overkomen, stel je voor, hoe zouden jullie veranderen? Wat zou je meteen gaan doen wat je nu maar uitstelt, omdat je denkt voor altijd te leven?" Ik moest daaraan denken toen ik een 90-jarige dame enthousiast met haar rollator naar buiten zag komen na de toch nog altijd ongewis ‘zekere’ vaccinatie prik. We hebben doorgaans een verlanglijstje met dingen die we in ons leven willen doen. Met de dood voor ogen dacht Ric aan zijn dierbaren en veranderde zijn levenshouding naar hen. Fantastisch. Hoe vaak moet u zich niet verantwoorden in uw leven?  Mensen hebben immers voortdurend over ons een oordeel.. In de Brief aan de Hebreeën staat niet zomaar: “Geen schepsel is voor Hem verborgen, want alle dingen liggen open en ontbloot voor de ogen van Hem, voor wie wij rekenschap hebben af te leggen." (Hebreeën 4:13). Laten we daarom het woord van Christus op ons in laten werken: Komt tot mij die belast en beladen zijt, en ik zal u rust en verlichting schenken. Gebed en Kerkdienst zijn daarvoor ook geschikte momenten. Om u in te oefenen. Schrik ervoor?

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 Week 7
Geloven nu:  een  ‘hell of a job’ ?

Een Nederlandse toerist liep jaren geleden in Rusland. Zoals dat gaat in totalitaire staten zijn er weer schermutselingen met politie en demonstranten.
Zegt de toerist  tegen een betoger: “Jullie moeten niet met stenen gooien naar de politie. Als wij bij ons demonstreren gooien we met eieren en tomaten.”
Antwoord: “Als wij eieren en tomaten hadden, zouden we niet demonstreren.”

In toenemende mate zal onze kerk met lege kerken ‘smijten’. Te huur ..te koop… Misschien staan de lege kerkgebouwen wel symbool voor de leegte in de kerk.
Als de kerk geen serieuze poging waagt om de wereld een compleet ander gezicht van het christendom te laten zien, zal leegte de toekomst van de kerk blijven.
Hebben we ons te veel bezig gehouden met het bekeren van ‘de wereld’, en minder met het bekeren van onszelf? Of het parochiemodel zal blijven?  

We kunnen de huidige tijd, met zijn lege en stille kerken, simpel beschouwen als een tijdelijke maatregel die we snel weer zullen zijn vergeten. Maar we kunnen deze tijd ook omarmen, als het juiste moment voor verandering, om ‘het diepere water op te zoeken’, om te zoeken naar een nieuwe identiteit voor het christendom in een wereld die voor onze ogen radicaal verandert.
Is het wel een goede oplossing dat we ons – in deze tijd waarin openbare vieringen nauwelijks toegankelijk  zijn – behelpen met kunstmatige vervanging in de vorm van online uitzendingen van die vieringen. De ommezwaai naar die ‘virtuele vroomheid’, ‘Communie-op-afstand’ en knielen voor een beeldscherm (?) heeft iets vreemds.
Misschien zouden we in plaats daarvan juist de waarheid van Jezus’ woorden moeten testen: ‘Waar twee of drie in Mijn Naam bijeen zijn ben Ik in hun midden’. 

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 6
Maak de wereld beter…. Heal the world….

De terminale gierige Guus zegt dat hij graag al zijn goud zou willen meenemen naar de plaats waarnaar hij op weg is. De pastoor verzucht: “Guus, bekeer je, anders kom je mogelijk daar waar het goud snel zal smelten.” We dromen van een mooi, goed, zinvol en gelukbrengend leven. Dat heeft echter ook alles te maken met het maken van keuzen. Dat maakt het echter lang niet altijd eenvoudig.
Achter elke keuze loert de bekoring. Of mag ik van u schrijven: de bekoorder? We leven echter in een tijd waarin die niet meer wordt gezien. Voordat Jezus aan zijn missie begon, voerde Hij de strijd met de verdraaier, de uitlokker tot alle kwaad.  Toen Petrus, goed bedoeld, Jezus weersprak toen deze over zijn komend lijden sprak kreeg hij te horen: “Achter mij, satan.” Gaandeweg zou Petrus dat gaan begrijpen. Niet voor niets dat mensen die door het leven gerijpt zijn, andere inzichten hebben en andere uitspraken doen. Zoals artsen na zoveel jaar ervaring bijvoorbeeld. Omdat ze met emeritaat zijn, schuift men hun inzicht makkelijk aan de kant. ''Goede beslissingen komen voort uit ervaring. Ervaring komt voort uit slechte beslissingen.'' Mijn zorg is: neemt een mens nog wel tijd voor reflectie? Leven we of worden we geleefd? Vrees dat menigeen niet beseft dat het laatste ons in de greep heeft.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 5
Wie kent het onderscheid? Deel 3 en slot

Uit de actualiteit gevist als beeld: ook boekhandels zijn gesloten. Nu weten we inmiddels dat leesvaardigheid bij 15-jarigen niet groots is. Maar de beloften er alles aan te doen vanuit de overheid is groots. Waarom dan slijterijen en coffeeshops open zijn voelt dan wat bezopen aan. Kennelijk zitten daar meer  essentiële levensbehoeften? In ruil daarvoor kunnen eindexamens alleen maar slagen dit jaar. Een echt serieuze test zit er met schoolsluitingen niet in. Fijn voor deze en gene. Vraag voor anderen welke geesten aan het werk zijn. En zo maakt een mens verschillende keuzen, afhankelijk wie je bent, waar je staat of waar je voor staat. Wie de juiste of betere keuze maakt? De Geest van God waarschuwt ons voor de dwaalgeesten: "Maar de Geest zegt nadrukkelijk, dat in latere tijden sommigen zullen afvallen van het geloof, doordat zij dwaalgeesten en leringen van boze geesten volgen, door de huichelarij van leugensprekers, die in hun eigen geweten gebrandmerkt zijn" (1 Timoteüs 4:1,2). De voorspelling van Jezus is wel uitgekomen: "En vele valse profeten zullen opstaan en velen zullen zij verleiden" (Matteüs 24:11).
Hoe vindt de gelovige mens zijn weg in dit alles? Bij de storm op het meer keken de mannen in de boot naar de woeste en dreigende golven. Een fout welke we ook telkens weer geneigd zijn te maken. Terwijl we eenvoudig naar Hem moeten kijken, die de rust weer schenken zal. Juist dat kijken zal ons helpen.
Maar: wie komt nog werkelijk in gesprek met Jezus.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 4
Wie kent het onderscheid? Deel 2

 Het is niet zo vreemd te bedenken dat mensen tegenstrijdige belangen kennen. Dat we over andere inzichten spreken. Objectief schrijven over een gebeurtenis kan een heel divers beeld geven, terwijl men over hetzelfde voorval schrijft. Laat vijf mensen over een ongeluk verhalen. Van achteloos passant, journalist, fotograaf via verpleegkundige tot agent. Wat ze uitdrukken is hun beleving en hun visie. Maar het woord subjectief zal zeker meespelen. Een ander hoofdstuk inzake onderscheiding gaat open wanneer naast persoonlijke zwakheden, ook de zondigheid in de mens en wereld een rol gaan spelen. Dat eerste groeit soms een leven binnen. De zonde is de vrucht van de bekoorder. Die wenst nu eenmaal  - kan niet anders - dat zaken stuk lopen, dat mensen lijden door – en aan elkaar. Het grote drama lijkt me van deze tijdsgeest dat deze aanval niet meer herkend wordt. In goede mensen kan het kwaad (onwetend) gedijen. We zijn immers goed geschapen. De vraag is echter van alle eeuwen en culturen en volken: waarom botsen mensen als ze van goede wil zijn? Pijn kom je op veel plaatsen tegen. In huwelijk en gezin, in buurt en vereniging. Emotionele en fysieke pijn, wantrouwen en achterdocht. De hardheid des harten zal menigeen toch wel eens zijn tegengekomen. Dat iemand je werkelijk kwetst, benadeelt, tekort doet. En dat soms zonder blikken en blozen. 
De apostel Paulus daarover: ‘Maar de Geest zegt nadrukkelijk, dat in latere tijden sommigen zullen afvallen van het geloof, doordat zij dwaalgeesten en leringen van boze geesten volgen’ (1Tim. 4:1).
Wordt vervolgd.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 3
Wie kent het onderscheid?

 Komt een man bij de waarzegster, en hij vraagt: "Wat gaat er gebeuren?" De waarzegster kijkt langdurig in haar glazen bol, en zegt bezwaard:  "Morgen overlijdt uw schoonmoeder als donderslag bij heldere hemel!"  "Ja... ja..." zegt de man, "dat weet ik wel... maar word ik ook vrijgesproken?"

We moeten en willen vaak zaken weten. Waar ben ik aan toe? Wat kan of moet ik doen of niet. Neem ik deel, of blijf ik weg. Kortom: vanuit praktisch,  materieel of relationeel en ook sociaal oogpunt zet een mens stappen en dient daarin de juiste keuzen te maken. Om nog maar te zwijgen over de informaties en aanbiedingen die over ons komen. Is zeker niet altijd eenvoudig. Of men houdt ons iets voor dat prima is, of dubieus, totale nonsens en onbelangrijk, daar je druk over te maken. Wie herkent de goede keuze? En die kan weer verschillen met de keuze van mijn naaste. Omdat voelen en ervaren belangrijker zijn geworden dan weten en kennen en ook omdat de absolute waarheidsclaim vandaag niet meer is te verkopen, geraakt onze cultuur steeds meer op drijfzand. De geest van de tijd heeft het denken uitgehold en de postmoderne mens is op drift geraakt. Er is geen houvast meer. Het gebouw van de aloude waarheden is gesloopt, neergehaald, het puin geruimd, maar het land ligt braak. Elke passant die langs komt met iets nieuws dumpt zijn inhoud op het lege land, zodat het een soort vuilnisbelt wordt. 'Geliefden, vertrouwt niet iedere geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn; want vele valse profeten zijn in de wereld uitgegaan’ (1Joh. 4:1).
Wordt vervolgd.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 2
De waarheid heeft ook haar rechten

Leraar: "Je hebt een biefstuk en je snijdt die in tweeën, wat heb je dan?"
Mirthe: "Twee helften.”
“Juist, en als je die deelt?” “Vier kwarten.”
En die weer delen?” “Achtsten.”
“En dan?” “Zestienden.”
“En daarna?” Mirthe kijkt de leraar aan en zegt: “Dan heb je gehakt mijnheer. “
Zoiets gebeurt ook als men in zaken gaat snijden die met waarheid te maken hebben. Lijkt me. Het begint allemaal helder en ogenschijnlijk onschuldig. Totdat je op den duur iets anders uit de bus ziet komen. Niet zomaar heet de spreuk: ‘Halve waarheden zijn hele leugens.’ Het is de plicht van de mens om daar op toe te zien. We staan ook in dienst van de waarheid. Indien nodig, daarover zich uit te spreken. Ook al doet zoiets in eerste instantie pijn, zij zuivert en heelt. Bij de maatschappelijke taken van de Kerk hoort ook dit onderdeel.
Jezus werd ook bekend omdat Hij menige leugen ontmaskerde. Hoe subtiel de duivel Hem ook bekoorde… Dat alles werd Hem niet in dank afgenomen. Na diens zoveelste cryptische antwoord verzucht Pilatus: "Wat is waarheid?" Wie het Johannes evangelie tot dat punt gelezen heeft, weet het antwoord - Jezus' bekende 'oneliner' : 'Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven'.
De waarheid is een levende werkelijkheid, waarin je moet geloven. 

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 1
Hoop doet leven

Mevrouw Rutten biedt haar 2de gedicht aan bij de hoofdredacteur. “U bent veel te duur, dat gaat en kan niet.” “Maar mijn 1ste gedicht heeft u toch niets gekost?” “Jawel, 144 abonnees!”

De corona berichten hebben ons in 2020 veel ontnomen, velen ontmoedigd en veel leven op slot gezet. De economie moet diep geraakt zijn (en worden) maar ook de levensvreugde. Voor het onderwijs aan kinderen en jeugd en jong volwassenen was, is en wordt het zeker ook geen zegen. Zeker hebben we zaken voor en naar elkaar toe kunnen herontdekken die de moeite waard zijn. Maar ‘de prijs’ wordt ‘stiekem’ erg hoog. Met de belastende gedachten erbij dat zoveel onlogisch is in de regelgeving en maatregelen. Elk tegenbericht wordt angstvallig in kranten geweerd.. Facebook, Twitter en Instagram halen een tegengeluid zomaar weg. Banken staan geen rekening toe die normaal in een vrij land mensen de kans geven tot bijdragen aan Dr. Elke de Klerk en haar internationaal 'Artsen voor waarheid' te steunen in haar breed onderzoek. Als start voor het nieuwe jaar kregen we vlak voor de oliebollenavond de berichten uit Engeland met een variant (welke elke griep trouwens al jaren kent, zodat de griepspuit nooit echt voldoende adequaat bleek om griep te voorkomen). De meeste “besmettingen” geeft men toe, gebeuren in de thuissituaties… maar je moet binnen blijven. Logisch? Vooruitzichten dat je vrijheid beperkt wordt wanneer je het vaccin niet toelaat, is op zijn minst een ijzersterk signaal van controle op alles wat je doet of onderneemt. Mensen die in de wereld aan landen leiding geven doen collectief hetzelfde. Wereldcontrole? Maakt men voor onze landen de weg vrij voor het puntenstelsel dat de overheid  in China hanteert? Alles en iedereen wordt er gevolgd en gefilmd en daar kun je punten mee verdienen als je doet wat de leiders voorschrijven. Doe je niet mee, krijg je straf in de vorm van beperkingen. Met alle onduidelijkheden en ernstige twijfels koester ik echter onze Christelijke Hoop. "Want Ik weet, welke gedachten Ik over u koester, luidt het woord des HEREN, gedachten van vrede en niet van onheil, om u een hoopvolle toekomst te geven." (Jeremia 29:11). "Wat ben je bedroefd, mijn ziel, en onrustig in mij. Vestig je hoop op God, eens zal ik Hem weer loven, mijn God die mij ziet en redt." (Psalm 42:6). "En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn." (Romeinen 8:28) Het Bijbelse begrip 'hoop' is van een totaal andere orde dan die van de wereldse mens . Het is niet een klein kansje tegen beter weten in, maar 100% zekerheid dat iets gaat gebeuren omdat God het gezegd heeft. Hoop is een vorm van geloofszekerheid. Dat is het vaste besef dat je toekomst er prima uitziet, ondanks de misschien hopeloos lijkende situatie van vandaag.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers

 

Kerkelijk jaar 2019-2020

Tranen zijn beter dan woede

Op vele fronten hebben we op vele gebieden een lastig jaar achter ons. Enerzijds door de griepperikelen en anderzijds door de opgelegde maatregelen.
Bij veel mensen bleef en blijft  de angst maar groeien, bij anderen de vraagtekens. Omdat de logica niet altijd waarneembaar is in besluiten. Verdeeldheid ontstond hoe er tegen aan te kijken en hoe er mee om te gaan. Voor veel mensen met bedrijven werd het inkomen en vele procenten levensvreugde weggenomen. Laten we vooral niet vergeten de emotionele impact voor hen die geen contacten durfden of konden leggen en mensen die verstoken bleven van nabijheid. Naast onmacht groeide er ook door de onmacht een soort woede. Bij velen groeide een soort gelatenheid, bij anderen juist verzet en opstand.
Wat leert ons de H. Schrift over zulke zaken? Jezus sprak tot zijn leerlingen: 'Dat er ergernissen komen is onvermijdelijk, maar wee de mens door wiens toedoen ze komen. Het zou beter voor hem zijn als men hem een molensteen om de hals deed en in zee wierp, dan dat hij aan een van deze kleinen aanstoot geeft.' (Lukas, 17,1-2) Toch doen we er goed aan te bedenken dat er ook een moment is geweest dat het Godsvolk in zak en as zat. Ze zaten als gevangenen in Egypte. Men kon geen goed doen en ze werkten als slaven. De koning wenste o.a. ook  dat elk geboren jongetje vermoord werd zodat het volk op den duur zou uitsterven. Ze hadden geen enkel middel om het tij te keren. Tenzij tranen. Daar werd de koning warm of koud van. Maar  die werden door God opgemerkt. Hij werd erdoor in zijn hart geraakt: 'Ik heb het schreien van mijn volk gehoord in Egypte. Ja, ik ken zijn lijden. (Exodus 3,7)
Dat Hij onze tranen mag zien en ons gebed mag horen, zodat er in 2021 Licht gloort dat mensen nodig hebben om zinvol en vredig te  leven.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 53
Weet u het nog?

We keken in 1980 naar de tv.  Paus Joh. Paulus bezocht Kenia. Volgens gewoonte kuste de kerkvorst  bij het verlaten van het toestel de grond.
Oma die meekeek zuchtte: “Ik kan zo met hem meevoelen, want ik zou voor geen goud willen vliegen.”

Zonder dat we het beseffen gaan we in denken en overwegen vaak uit van onze eigen inzichten, ervaringen en belevingen. Kan een ander vertellen wat hij of zij wil. Vanuit een grote subjectiviteit redeneren en spreken we. Omdat we ons dat niet zo bewust zijn, dringen zaken ook niet altijd tot ons door.
Zo kon ook Jezus in zijn vaderstad Nazareth geen goed doen! Men wilde Hem in de afgrond laten storten.
Zo erg maken wij het niet, maar of Hij van de partij is bij ons Kerstfeest? Nu we toch al zeer beperkt worden om familie uit te nodigen, is er misschien plek voor Hem die in de Herberg (niet voor niets al beschreven in de H. schrift) niet welkom was. Ook in breder perspectief gezien zou het goed zijn dat we eens objectiever leren denken, spreken en oordelen. Want ik schrik als  minister Van Ark zegt: mondmaskers zijn een gedragsexperiment. Ziet ze ons als kuddedieren? Kijken hoe stuurbaar dat we zijn en uit onwetendheid de nieuwe herders volgen? Misschien kunnen  de volgende vuistregels ons sterken:
Laat OMA thuis: stel O-ordelen, M-eningen en A-annamen uit;
Neem ANNA mee: A-ltijd N-uchter NA-vragen;
Smeer NIVEA: N-iet I-nvullen V-oor E-en A-nder; Wees een OEN: O-pen, E-erlijk en N-ieuwsgieriger.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 52
Over Force Majeur – Farce Majeur

Er lopen twee jagers met hun geweren in het bos. Opeens zakt een van de twee in elkaar, en de ander raakt in paniek. Hij pakt zijn mobieltje, en belt 112:
"Goedemiddag, waar kan ik u mee helpen?"
"Volgens mij is mijn vriend net doodgegaan! Wat moet ik doen?"
"U moet eerst zeker weten dat hij dood is"
-KNAL- "Oké hij is dood, en nu?"
Dit zou een sketch kunnen zijn uit het vroegere t.v. programma Farce Majeur (in vertaling: supermop).  Het programma werd gemaakt door Alexander Pola, Jan Fillekers, Henk van der Horst, Fred Benavente en Ted de Braak. Zij gingen op humoristische wijze in op de actuele gebeurtenissen in Nederland en de wereld. De eerste uitzending was op 15 september 1966. In 2016 kwam het eenmalig terug.

Dit jaar zou er genoeg ‘stof’ te vinden zijn in tal van toch steeds meer onlogische (voor mij dan toch) maatregelen om mensen griploos te maken op de griepaanvallen.
Voetballen mag, maar niet als amateur. 100 Mensen kunnen een uitvaart bijwonen in de kerk, voor een huwelijk maar 30… 
Aan de buitenkant worden we aangepakt en aan banden gelegd. Dat binnenkanten gaan borrelen, ligt voor de hand.
Is natuurlijk niet nieuw. Jezus vocht al met zijn overheden op religieus vlak.
"En gij dan, farizeeën, gij maakt wel de buitenkant van beker en schotel schoon, maar van binnen zijt ge vol van roof en slechtheid.
Dwazen! Heeft Hij die de buitenkant maakte ook niet de binnenkant gemaakt? Geeft liever wat erin is als aalmoes; dan is voor u alles rein.” 
(Lucas 11:39-41)
We bezwijken langzaam onder de force majeur: overmacht.
Wie goed kijkt en leest, leert dat Jezus niet zo zoet was als men Hem schilderde op menig vroom schilderij.
Kwestie van leren zien en onderscheiden.
En wij?

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.


Week 51
Toe aan een verademing?

Een rijke oude man ligt in het ziekenhuis. Zijn veel jongere knappe vrouw zit naast het bed. Gaandeweg krijgt de man het benauwd. "Schat, is er nog iets dat ik voor je kan doen?“ vraagt ze lief. “Ja,” hijgt de man moeizaam, “haal je voet van de zuurstofslang.”                 

De mens van 2020 staat onder druk sinds maart. Niets is meer normaal. Waar de mens doorgaan zuurstof van krijgt, wordt nu afgeklemd. En dat stopt voorlopig nog niet.
Afgesloten van heel veel snakt de mens naar adem. Is de reclame van de koffie met de slogan:  ‘Neem eens wat tijd voor jezelf’ dan niet afdoende?
Voor medio maart luidde het:  Wanneer heb jij voor het laatst een moment voor jezelf genomen?  Om even bij te komen van: - flink zijn en jezelf wegcijferen -  kiezen op elkaar en doorgaan -  je constant aanpassen en je eigen verlangens en grenzen negeren -  ‘aan’ staan en overspoeld worden door zoveel prikkels - onderuit gaan als het leven snoeihard voorbij komt.  En dat je eigenlijk alleen maar denkt: laat me met rust! Maar de nieuwsberichten zullen nog weinig rust brengen. Ze vinden telkens wel weer iets uit om de levensadem te dempen.
Ik vroeg de Heer: Wat kunnen we nog doen om het niet nog benauwder te krijgen?
Toen fluisterde Hij: Ik zei toch vroeger tijdens mijn aardse leven tot hen die belast en beladen waren: kom tot Mij…. Ik laad je met rust en verlichting. 

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.


Week 50
Over stemmen en stemmingen

Mensen zeggen dat ik gek ben. Maar de stemmen in mijn hoofd zeggen van niet.
Rond het horen van stemmen hangt een geheimzinnige sfeer. Misschien omdat we nog niet precies weten waar het stemmen horen vandaan komt.
Zoals bij zo veel psychische ervaringen, is er voor het horen van stemmen ook niet één duidelijke oorzaak aan te wijzen. Meestal gaat het om een samenloop van omstandigheden en gebeurtenissen en… het geheugen speelt ook een rol.  Het geheugen zit fantastisch in elkaar. Vaak hebben we aan een deel van een woord, een geluid of een voorwerp al genoeg om te weten wat het is. We horen het verschil tussen een motor van een vrachtwagen of een brommer. Bij het zien van een bloemblaadje, weten we dat er een hele bloem bij hoort en kunnen we het complete beeld visualiseren. We kunnen zelfs een beeld vormen bij een geluid of bij een geur. Je hoeft iets dus niet te zien om het je te kunnen verbeelden. Je verbeelding vult het beeld als het ware vanuit je geheugen aan.
De stemmen en stemmingen over geloof en kerk zijn niet zo positief.
Eigenlijk niet vreemd. Want als we navragen wat nog aanwezig is aan kennis omtrent  bijbelverhalen, staken de stemmen heel snel.
Ook hier geldt: zonder input geen output.
En dan gaan vreemde stemmen met je lopen…. op de weg van ongeloofwaardigheid.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 49
Van de nood een deugd maken

Robin  krijgt zijn rapport, er staan alleen maar enen op! Als hij naar huis loopt valt zijn rapport ‘toevallig’ in de vijver.
Als hij thuis is vraagt zijn vader: " Robin , waar is je rapport?”  Waarop zoonlief  zingend antwoord: "Alle eentjes zwemmen in het water!"

Met humor kan menigeen zich bij tijd en wijle  op de been houden. Het ontwapent, het kan  zelfs smeerolie zijn in een relatie.  Iedere relatie kent immers pieken en dalen. Tijdens de pieken gaat alles goed, maar tijdens de dalen kun je wel eens de nodige humor gebruiken. Zo zorg je er met humor ook voor dat een woordenwisseling niet op een fikse ruzie uitloopt. Geef er een creatieve draai aan door bijvoorbeeld de juiste toon ironie te gebruiken. Anders blijf je in dezelfde sfeer hangen en lopen je samen de hele avond te mokken. De kunst van het relativeren is ook een hulp wanneer je het onvermijdelijke  op je pad ontmoet. Je kunt het maar beter aanvaarden en er met wat moeite het beste van maken. De spreuk boven komt van pas bij allerlei vervelende gebeurtenissen of samenlopen van omstandigheden. De trein waarop je gerekend had om op tijd te komen, is uitgevallen. Gelukkig heb je een boek bij je. De persoon met wie je ’s avonds had afgesproken, kan onverwacht niet komen, zodat je opeens een luie, vrije avond hebt. Er is opeens geen tijd meer om nog naar de winkel te gaan en dus vind je een nieuw gerecht uit met wat er nog in je koelkast ligt: een rimpelige aubergine, wat olijven en zongedroogde tomaatjes en een blok feta die dringend op moet. Het smaakte lang niet slecht.

Wie leeft uit geloof, zal daarenboven nog een heel andere inbreng hebben.
Welke? Niet relativeren maar relateren. Een gelovig mens zal een link leggen met Jezus.
Eens sprak  Hij: “ Wanneer jullie worden weggevoerd om te worden uitgeleverd, maak je dan vooraf geen zorgen over wat je zult gaan zeggen; zeg wat jullie op dat tijdstip wordt ingegeven, want jullie zijn het niet die dan spreken, maar het is de heilige Geest die jullie ingeeft wat ge zeggen moet.” 
Deze realiteit zal gebaat zijn wanneer men zich oefent in luisteren.  Gedoopt zijn is de stap naar leerling worden van de Heer van alle leven.
Toch heeft menigeen zich al uitgeschreven, zo lijkt het.
Of dat een hulp is om het leven een juiste draai te kunnen geven?
Het is nooit te laat om de cursus weer op te pakken.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 48
Waarheen leidt de weg die wij moeten gaan...

Ruud vraagt in groepje 7 aan de juf: “Waarom zijn eigenlijk de mijnen gesloten?“ Juf, nog jong van jaren: “Ik kan me voorstellen dat het teveel zwart werken was.”

Tegenwoordig mogen we over van alles en nog wat meepraten. Waar we de kennis vandaan halen? Naar wie of wat luister ik? U kent toch de zin: ‘Inspraken zonder inzicht, zijn uitspraken zonder uitzicht?’
We worden overspoeld met nieuws en meningen toch? Wat is waar en wat is zinvol om naar te luisteren?
Een leerzaam verhaal daarbij is voor mij te vinden in het boek Daniël, hoofdstuk 13. Het verhaal gaat over Susanna. Susanna is een mooie, godvrezende vrouw, de dochter van Chelkia en getrouwd met Joakim, een zeer rijk man. Op een warme dag baadde zij zich in een afgesloten tuin, in de veronderstelling dat niemand haar daar kon zien. Twee rechters ('oudsten') hadden zich echter in de tuin verscholen, ziek van verlangen naar de mooie Susanna. Nadat zij haar begluurd hadden, deden zij haar oneerbare voorstellen. Wanneer Susanna zou weigeren, zouden zij haar aanklagen en veroordelen wegens overspel waar volgens de wet de doodstraf op stond. Susanna weigerde op de avances van de mannen in te gaan. De volgende dag klaagden de rechters Susanna inderdaad aan en zij werd ter dood veroordeeld. De profeet Daniël, een jongeman nog, was echter in het publiek aanwezig en riep luid dat hij zich distantieerde van het oordeel. Toen hem gevraagd werd zijn standpunt toe te lichten, ondervroeg hij de twee rechters onafhankelijk van elkaar, waarbij hij vroeg onder welke boom het overspel plaatsvond. Ze gaven een verschillend antwoord, waaruit bleek dat Susanna onschuldig was. De rechters kregen de doodstraf die zij Susanna hadden toebedacht.
We hebben nood aan mensen als Daniël…die leugen ontmaskeren en waarheid  aantonen.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 47
Over Jezus en het duivels dilemma.  Oftewel  :  als de leugen waarheid wil worden

Een man ligt stervend op bed. “Om  vredig te sterven moet ik je iets opbiechten”, zegt hij tegen zijn vrouw. “Ik ben vreemd gegaan…” Zij: “Wat dacht je waarom ik je vergiftigd heb!”.

Samen leven is altijd heel complex geweest. Zowel in kleine als in grote kring. En dat we het leven niet cadeau krijgen leert het leven van Gods Zoon. Hij moest aan het begin van Zijn openbaar leven het gevecht aangaan met de bekoorder (Mattheus 4). De duivel bood ‘waarheden’ aan met de achterliggende gedachte dat Jezus hem zou gehoorzamen. Tijdens Zijn openbaar leven lag Hij vaker in de clinch met de Farizeeën en Schriftgeleerden. Mannen van stand en aanzien die Hem in de val probeerden te lokken  Die plaatsten  Jezus vaker met strikvragen voor een dilemma (dachten ze) om Hem te kunnen aanklagen. Maar Jezus doorzag hun leugenachtigheid. Ze kregen een raak antwoord nadat ze ontmaskerd waren. Dat gevoel van zulk een strijd kreeg ik bij de geruststelling over de vraag of het nieuwe reddend vaccin verplicht wordt. Nee, niet verplicht. Ieder een is vrij. Maar er zullen beperkingen zijn voor wie het niet laat zetten.  Bijvoorbeeld dat je nooit meer gebruik kunt maken van een vliegtuig. En dan gaat mijn fantasie zelf verder: niet meer  een bioscoop kunt bezoeken, geen museum in kunt, stadionverboden, geen toegang tot de  camping…
Rest mij de vraag voor mijzelf: wat zou Jezus doen? En u?  

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 46
Over begrip en onbegrip

Ze staan voor een schilderij van Ruysdael. Deze schilder legde prachtige landschappen vast op het doek.
Na een tijd vol stilte hebben staan kijken zegt de man: “Wat een lucht hè!”
Zij: “ Ik ruik niks.”

Begrip hebben voor elkaar klinkt mooi, maar er gaat heel veel aan vooraf. Wat betekent het eigenlijk, begrip voor elkaar?
Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat we twee categorieën van begrip kunnen onderscheiden:
1. Voelen wat een ander voelt.
2  Begrijpen wat een ander voelt.
Anders gezegd: hart en verstand zijn er mee gemoeid. Maar ook mogen we het woord “ belang “ niet onderschatten. Wanneer onze belangen tegenstrijdig zijn zal het lastig(er) zijn om elkaar te (willen) begrijpen. Iemand kan nog zo boeiend spreken, vol wijsheid zijn en met prima argumenten komen! Als je de ander niet wilt verstaan, komt er geen toenadering en geen begrip. Dat kan heel veel pijn doen. Een patiënt, die door de arts niet serieus wordt genomen, krijgt er een kwaal bij.  Onmacht en eenzaamheidsgevoelens schuiven in hart en geest binnen. Onze wereld staat er bol van en kranten staan er vol van. Gelovigen moeten zich ook niet verbazen dat ze op onbegrip stoten.
Het overkwam Jezus toch ook? Niet alleen de mensen van de staat hadden er belang bij Hem het zwijgen op te leggen. Ook de religieuze leiders van zijn tijd konden en wilden Hem niet begrijpen. Hij stootte op een muur van onbegrip. En dat ging verder dan woordverwarring.
Jezus kwam aan hun leefpatroon  en blindheid voor God. Dus kon Hij geen goed doen.
Zei Hij daarom tegen zijn apostelen: Als u ergens niet welkom bent, verlaat dat huis en schudt het stof van uw voeten als getuigenis tegen hen.
Iets voor een beleidslijn voor de kerken?

 Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 Week 45
Over Tasseografie en Tarot(-kaarten) leggen

 Bregje vertelt aan Yvonne: “Toen ik Hugo voor de eerste keer zag, hoorde ik de bellen rinkelen en zag ik de lichten flitsen.” “Och wat mooi. Liefde op het eerste gezicht!” “Nee, hij speelde aan de flipperkast.” 

Mensen hebben wensen en dromen van een mooie toekomst. Toch is het leven vaak  ontnuchterend. Er zijn kadootjes op je pad, zeker. Maar daar staat tegenover dat het soms alledaags is,  zeg maar saai of routinematig. Soms heb je uitschieters, zowel naar positieve alsmede naar vervelende dingen. Je op iets kunnen verheugen is wat we nodig hebben. Vandaar dat mensen horoscopen lezen of overgaan tot tasseografie. Dat is koffiedik kijken. Dit is afkomstig uit de wereld van de waarzeggerij en een praktijk die al heel oud is. Waarzeggers gebruikten het koffiedik om iemands toekomst te voorspellen. Hierbij kreeg de persoon in kwestie een kopje Turkse koffie (of thee), en aan de hand van het achtergebleven koffiedik deed de waarzegster dan een voorspelling. Kaarten leggen is ook populair.
Wat lezen we in het evangelie van Mattheus 10:29-31? “Wat kosten twee mussen? Zo goed als niets. Maar er valt er niet één dood neer als jullie Vader het niet wil. Bij jullie zijn zelfs alle haren op je hoofd geteld. Wees dus niet bang, jullie zijn meer waard dan een hele zwerm mussen.”

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 44
Dubbel gevoel

Op zekere dag kwam Jeanet op haar kantoor en kreeg bezoek van haar werkgever.
“Mijn gelukwens. Dit is de laatste ochtend dat u te laat op het werk komt…”

Wie komt niet eens terecht in lastige situaties? Je voelt je klem gezet. Kunt bijna geen kant op. Je wilt reageren maar weet niet hoe. Ze dringen je iets op waar je helemaal geen trek in hebt. Er zijn er die zich redden met het toverwoord: Bedankt….Om dan te vervolgen met: Maar…
Bijvoorbeeld: Je hebt zaterdagmiddag als enige middag deze week helemaal voor jezelf gepland. Jij, een boek en verder helemaal niets – dat was het plan. Totdat je buurman zijn computer liet crashen Je wil hem wel helpen en feitelijk gezien heb je de tijd. Maar je wil gewoon niet. Je wil onder deze situatie uit komen. Wat zeg je? “Bedankt voor je vertrouwen in mijn computerkunsten, maar die middag heb ik al iets gepland.” Mocht je echt solidair met je buurman willen zijn, stel hier achteraan dan een ander moment voor om hem te komen helpen. “Kan ik volgende week dinsdag langskomen? Anders vrees ik echt dat je even iemand anders moet vragen. Probeer Stefan eens? Die woont hier een paar huizen verderop.” Deze houding is ons heel eigen geworden.

Jezus reageerde anders. Was gewoon heel duidelijk en eerlijk. Nadat Hij zich had terug getrokken vonden de leerlingen Hem en sprak Petrus: “Iedereen zoekt U.” Hij antwoordde hun: “Laten we ergens anders heen gaan, naar de dorpen in de omtrek, opdat Ik ook daar kan prediken. Daartoe immers ben Ik uitgegaan.”
Hij trok door heel Galilea, predikte in hun synagogen en dreef de boze geesten uit. Je wist wat je aan Hem had. Nu Hij uit het leven en de nieuwsgaring is gehaald…weten we nog waar we aan toe zijn?

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 43
Over de sporen die we trekken en achterlaten

Een mannetje duwt een handkar in Vijlen heuvelop. Het kost hem veel moeite. Een toerist ziet het moeizame werk. “Zal ik u even helpen?”  Heel graag.” Samen klaren ze de klus. Boven gekomen vraagt het mannetje: “Rookt u?” “Ja graag” zegt de helper.  “Dacht ik al, want u hijgt zo.”

Onze keuzen laten sporen achter. Wie teveel genoot van het studentenleven, daardoor de studie niet afmaakte, kan achteraf denken: had ik maar….
Wie niet op zijn snelheid lette en de boete in zijn of haar brievenbus krijgt….had ik maar.
In operatiekamers sturen ze extra zuurstof voor de mensen met mondmaskers. Die dingen daar dragen ligt voor de hand, maar zuurstof tekort maakt een mens minder fit.
Voor kinderen is het in hun groei  van groot belang dat ze voor de ontwikkeling van hun hersenen ook voldoende zuurstof krijgen. Anders bereiken ze nooit het niveau dat in aanleg aanwezig is. Kunnen ze niet de school kiezen die op hun pad had kunnen liggen. Of ook: wie te kleine schoenen koopt omdat ze mooi zijn, echter  niet in de juiste maat beschikbaar waren, zal met pijn lopen of ze amper aantrekken.
Zo maar wat beelden die u eindeloos lang kunt bedenken.
Jezus is ook duidelijk wanneer Hij tegen zijn leerlingen zegt: “Als men u ergens niet ontvangt en niet naar uw woorden luistert,  verlaat dan dat huis of die stad en schudt het stof van uw voeten als getuigenis tegen hen”.
Zo zagen we , zien we en gaan we zien dat kerken aan de eredienst onttrokken moeten worden.
Zulk een keuze maakt geen kerkbestuur noch bisdom. Die trekken alleen de pijnlijke conclusie.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 42
Een goed verstaander…..

De zaalarts vraagt aan Wibo: “Waarom bent u de operatiekamer uitgelopen?” ”De zuster zei: ‘Maak u toch niet zo druk, het is maar een gewone blinde darm operatie. Het zal u vast en zeker gaan lukken!” Zaalarts: “ En wat is daaraan zo erg?” Wibo: “Ze zei het niet tegen mij, maar tegen de chirurg!”

Er wordt veel tegen ons gezegd en ook over ons gezegd. Tijd om alles te overwegen neemt een mens zich vaak niet. Ook omdat we er van uitgaan dat alles klopt en waar is.
Gaan we uit van de eerlijkheid van de mens? We vertrouwen al lang op de gedachte dat wat de wetenschap ons vertelt, ook klopt. Zo vertelt men onze kinderen over een chip plaatsen in je hoofd. Presentator Benjamin Kat: “In de toekomst kun je een chip in je hoofd laten plaatsen waarmee je van alles kunt doen door er alleen maar aan te denken. Zoals: je wekker zetten en je favoriete playlist aanzetten.
Wat kun je er verder mee? Googelen, in één keer dingen leren door ze te downloaden zonder dat je hoeft te oefenen en met elkaar te praten. Een soort telepathie.”
Weet u dat ik dan meteen denk aan het woord van Jezus: “Ze hebben oren en horen niet, ze hebben ogen en zien niet..”
Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig om te gaan zien dat robots straks bestaan uit vlees en bloed.
Over vrijheid gesproken…
God geeft ons zelfs de vrijheid om te liegen… Dus is onderzoek en verstand gebruiken nog steeds geboden.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 41
Altijd samen, nooit alleen

Een schildpad legt duizend eieren zonder dat er een haan naar kraait, maar als een kip één ei legt moet de hele buurt dat horen.
Onder ons zijn mensen die in het leven best veel te verduren hebben, maar dit zwijgzaam verdragen en daarbij ook nog attent zijn voor anderen, behulpzaam zich opstellen en geen aandacht voor zichzelf opeisen. Terwijl anderen om het minste of geringste moord en brand schreeuwen. Iedereen moet weten hoe hard het leven voor hen is op dat moment.
Menigeen koos bij het huwelijk uit de tekst van de apostel Paulus aan de christenen van Korinthe (13, 4-7):
De liefde is geduldig en vol goedheid.
De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid.
Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan.
Ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid.
Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.

Het lijkt me heerlijk zo te kunnen zijn. Mogelijk of onmogelijk? Het zal altijd te mooi klinken om waar te kunnen worden. Totdat de mens beseft dat je het kunt met Gods hulp.
Dat laatste begint daar waar ons ikje niet alleen in gesprek is met zichzelf maar dat je de hemelse Vader nadert, zodat het ik verandert in: Wij.
Dat moet je niet hardop zeggen natuurlijk. Klinkt zo vreemd als je alleen op bezoek bent en je zegt: “Kom wij gaan er eens vandoor. Wij danken voor het gesprek en gastvrijheid”. Probeer het maar eens.
Maak waar het woord van Christus: “Ik ben met u alle dagen”…

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 40
Wij zijn samen onderweg..

Hij komt thuis van kantoor en ziet er moe uit. Zijn vrouw ziet het en vraagt bezorgd wat er gebeurd is.
Ach, heel vervelend. De computers lagen eruit en nu moest ik de hele dag zelf nadenken.
Ja ja, we zijn intussen stevig verwend met alle mogelijke technische middelen. Neem nu de elektrische fiets. De vraag ernaar is groot. We zien het dan ook in het straatbeeld. Menigeen maakt dankbaar gebruik van de trapondersteuning. Mogelijk zijn er mensen bij die nooit meer hadden durven dromen van een fietstocht door het Heuvelland bijvoorbeeld. Fris en monter blijft menigeen eronder. Niet dat er geen inspanning vereist wordt. Maar het is allemaal te doen.
Voor mij een beeld van wat geloof voor eens mens kan betekenen. Het vertrouwen in een liefhebbende God neemt onze problemen en lasten ook niet weg. Toch zie je dat mensen zich gesteund  weten. Bij tegenwind of op zware wegen gaan ze dapper door. Laten zich niet hangen en houden de tred erin. Of het allemaal opeens makkelijk wordt? Nee, net zo min als voor de elektrische fietser. Maar het blijft te behappen. En hoe dankbaar zijn  fietser en gelovige  met de wetenschap dat ze de accu kunnen opladen. Staat een accu te lang leeg, verliest  het merkbaar aan vermogen.
Eucharistie en gebed zijn er om bij tanken. Helaas leert de tijd dat die uitnodiging ervoor veel mensen niet meer lijkt te zijn. 
Het sluiten van menig oplaadpunt is een ding.
Dat mensen zich feitelijk tekort doen door gebrek aan ondersteuning, zal met het stijgen der jaren voelbaar worden.
Bij God kun je, ook na jaren, opnieuw  aansluiting krijgen.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 39.
Opgeruimd staat ...

Een arts, een architect en een politicus hebben een discussie over wie nu eigenlijk het alleroudste beroep ter wereld heeft. De arts vindt dat hij het heeft, want zo zegt hij: 'Eva is uit een rib van Adam geschapen. Zonder arts zou dat nooit gelukt zijn.' Maar de architect gaat hier tegenin en zegt: 'Nee hoor, want voordat Adam en Eva op de wereld gezet werden was het hier een chaos! Dus dat moest door ons eerst opgeruimd worden.' Maar de politicus verbreekt de discussie door droog te zeggen: "Vanwaar denk je dat die chaos kwam?"

Een bekende tekst op een tegeltje zegt: beter een opgeruimd karakter dan een opgeruimd huis.. maar je moet niet overdrijven. Twee verschillende invalshoeken over wat een dagelijkse bezigheid kan zijn. Het woord schoonmaak dringt zich hierbij op. De zeeën, de lucht, huis en garage, oren en neus, handen, en we vechten virussen eruit uit ons lichaam. Maar wie zal denken aan die innerlijke schoonmaak waar Christus over sprak?  Een opdracht waar we het grote zwijgen erover koesteren. Het zou ons humeur ten goede komen. Onze ontmoetingen en contacten. Zonde dat mensen niet meer (willen) beseffen dat de strijd tegen zonde de wereld en de omgang met elkaar héél netjes zou maken.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 38
Makkelijke of moeilijke vraag…

Het vloerkleed begint er weer flink vuil uit te zien in huize Van den Berg. Zegt zei tegen hem: “ Zullen we maar weer eens demonstratie van een stofzuiger aanvragen?”

Vaak zijn we geneigd om voor de makkelijke weg te kiezen. Lekker veilig, geen verrassingen. Toch is de comfortabele weg niet altijd de route die het meest oplevert. Wie bijvoorbeeld vaak hetzelfde doet dan worden de herinneringen niet meer opgeslagen. De eerste keer dat je in dat geweldige restaurant eet is fantastisch. Dat zul je nooit meer vergeten. Maar zodra je dit restaurant regelmatig bezoekt, zullen je hersenen de verschillende ervaringen niet meer uit elkaar kunnen halen. Hier ligt ook mogelijk de reden waarom de ouder wordende mens vindt dat de jaren sneller voorbijgaan. De stelling: ‘het gemak dient de mens’ gaat zeker niet altijd op. Achteraf kan je vaak blij zijn dat je nieuwe dingen hebt meegemaakt. Nieuwe dingen doen is soms eng, uitdagend en spannend. Maar dat is ook juist de bedoeling. Soms moet je even in het diepe springen om er aan de andere kant vol inspiratie, energie en opwinding uit te komen. Zieken gaan vaker een best lastige weg…met als doel om te genezen. Dat begrijpen we.
Christen- zijn is zeker geen makkelijke weg. Waarbij de eerste weg is niet die naar de kerk maar naar God. De kerk is daarbij een middel en handreiking. 
Het vraagt veeleer o.a. dienstbaarheid, zichzelf schenken ten bate van de naasten, kwaad niet met kwaad vergelden. Ook accepteren dat het niet waar is: wie goed doet, goed ontmoet. Maar moeten we het goede doen dan maar laten rusten? De metafoor van de brede en de smalle weg is onderdeel van de Bergrede, volgens de christelijke overlevering de rede die Jezus hield op een berg in Galilea. “ Ga door de nauwe poort naar binnen. Want de brede weg, die velen volgen, en de ruime poort waart velen door naar binnen gaan, leiden aar de ondergang.
Nauw is de poort naar het leven, en de weg ernaartoe is smal. Slechts weinigen weten die te vinden.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 37
Licht uit, spot aan…

Dit waren de woorden van Mies Bouwman in haar show “Eén van de acht”. Zij maakte de kandidaat met die woorden tot het middelpunt van de show. In 2011 kwam Frits Sissing met dezelfde titel ermee op de buis. Sterk toch hoe zulke woorden blijven hangen. Die spelen opeens zomaar door je hoofd. Bij mij dan toch. Moet ik daar dan iets mee? En dan besef je hoe het ook omgekeerd toegepast wordt! Iemand of iets wordt belachelijk gemaakt. En dan gaat het licht voor hem of haar of het uit. Dan komt de gewraakte in het donker te zitten. Dat betekent zoveel als: er is geen aandacht meer voor. Er breekt een tijd aan van doodzwijgen. De persoon of het bedrijf doet er niet meer toe. Na een poos van totale stilte en geen aandacht, heeft het doodzwijgen zijn  werk verricht. Omgekeerd komt ook voor. Al die aandacht (spot erop)  van overheidswege op de Corona laat mensen zeggen: “ Ik zet het nieuws niet meer aan, lees de krantberichten erover liever niet meer”.
Voor menig gedoopte is Jezus en zijn Kerk niet meer in beeld. Hij staat in het duister. Maar dat was ook letterlijk zo op Goede Vrijdag. Het werd pikkedonker staat er immers rond zijn sterfuur.
Fijn voor de gelovige van nu die met Hem in het duister is gezet om te blijven beseffen: onverwacht kwam daarop het Licht.
Welkom zijn de dragers van het licht.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 36
Over Genade en Barmhartigheid

Nu de warmte ons ongenadig n zijn greep houdt / hield, snakt( e) menigeen naar verkwikking.
Enkele jaren geleden was de film ‘Les Misérables’ te zien in de bioscopen en nadien op tv. Het verteld het verhaal van het door Victor Hugo geschreven boek: Jean Valjean, een crimineel die door één ervaring zijn hele leven ziet veranderen. Wat Jean meemaakt is genade.
Dit  is de in het christelijk geloof gebruikte uitdrukking voor Gods welwillende toewending tot de mens, die haar hoogtepunt bereikt in de verlossing door Christus.  
Genade is een van de eigenschappen van God. Het is een spontane, niet verdiende goddelijke gunst. Genade gaat over het ontvangen van liefde, vergeving en goedheid, terwijl niets aan jouw gedrag dat ‘verdient’. Zulke ervaringen, zoals bij Valjean, geven het besef dat er ‘onvoorwaardelijk’ van je gehouden wordt. Niet afhankelijk dus van je goede daden, van je nederigheid, of van je vraag om genade. En precies dat heeft alles met God te maken. En het is die ervaring die alles in je leven kan veranderen. John Newton was iemand als Jean Valjean.  Hij was slavenhandelaar en bracht mensen van Afrika naar de Amerikaanse plantages. Tot hij op een dag, na een storm op zee, inzag hoe verkeerd hij bezig was. Hij keerde zijn leven om, en zag welke schade hij had aangericht aan duizenden mensen die hij als slaaf had verscheept. Hij voelde zich diep schuldig en begon te lezen in de Bijbel en ontdekte wat genade betekent. Dat zelfs met een leven vol verkeerde keuzes, God in staat was om hem opnieuw te laten beginnen. Hij schreef er een krachtig lied over: Amazing Grace….
Toch blijft de mens en de wereld hangen in de onbarmhartigheid. Want wat je niet leerde ontvangen, kun een mens niet geven.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 35
Overzicht, inzicht en uitzicht

“Hé die Marijke, draag je tegenwoordig een bril?”
“Weet je die had ik al jaren nodig, maar nu heeft de nieuwsgierigheid de overwinning behaald op de ijdelheid”.

Dat laatste woord komt veel voor in het Bijbelse boek ‘Prediker’. Op het eerste gezicht lijkt het boek Prediker een zoektocht naar de wijsheid.
Wanneer je de Prediker op de voet volgt van begin tot einde, dan overvalt je op bepaalde ogenblikken de gedachte, die hij ook uitdrukt: ijdelheid der ijdelheden, het is al in ijdelheid (1: 2).
Het lijkt erop of dit het thema van het boek Prediker is. De Prediker ziet de eindeloze kringloop van alle dingen die gebeuren op de aarde in het rijk der natuur, maar ook in de geschiedenis van de mensheid. Maar uiteindelijk moet hij op alles het woord ‘ijdelheid’ schrijven.
Alles wat hij doet, lijkt een slag in de lucht. Het is: leeg, lucht. Soms lijkt er zelfs op dat het weinige goede dat een mens in zijn leven geniet, maar snel aangepakt moet worden voordat het weer verdwijnt. Het is een gave van God te midden van het ijdele en vluchtige bestaan. Je maakt je heel druk over wat kan, mag en moet. Wat je wilt of liever ontloopt.

Waar ligt uw levensdoel:
in deze wereld waarin alles vanwege de zonde aan de ijdelheid onderworpen is of in het besef dat God iets van ons verwacht totdat Hij ons thuis nodigt voor eeuwig?
Levenskunst zal erin bestaan dat we zo leven dat we hier en in het hiernamaals gelukkig mogen zijn.
Ons evenwicht vinden we in gebed en in de eucharistie waar Hjj ons gidst en leiden kan.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 34
Krasse taal

Tijdens een voetbalwedstrijd riep een supporter tegen de scheidsrechter: “Waar is je hond?” “Ik heb geen hond mijnheer!” “Wat? Blind en geen hond?”
Overal alles en iedereen hebben we zeker niet dezelfde meningen. Lees de kranten met de artikelen en de ingezonden reacties erop.
Zit met mensen samen en laat actuele zaken eens de revue  passeren. Snel blijkt dat niet elke mond op dezelfde grond gegroeid is. En er zijn thema’s waar het heftig eraan kan toegaan. Hetgeen geldt voor het doen: ‘bezint eer ge begint’, kan ook gelden voor het spreken: “wikken en wegen is vaak toch tot zegen’.

Een vaak vergeten kenmerk van de christen is zeker een belangrijk moment om de balans tussen mensen te bewaren. We horen Jezus zeggen: “ Leert van Mij,  want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen“.
Mogelijk hebt u deze zo beminnelijk eigenschap  vanuit uw eigen aard. Maar zachtmoedig zijn is doorgaans een kunst welke alleen met oefening verkregen wordt.
Het is zoals met honden. Ze woorden vaak, zoals het hen is geleerd. Helaas hebben pit bull-type honden soms de voorkeur van onverantwoordelijke mensen die ze willen gebruiken voor winst (illegaal vechten), als waakhonden, of zelfs om hun eigen afbeeldingen te 'verstevigen'. Velen zijn gefokt voor agressie en zullen op die manier worden gefokt.

Mensen kunnen ons mogelijk tot voorbeeld dienen, maar ieder moet het zelf doen. Voor de helderheid: een zachtmoedige is niet  een slapjanus, een mietje, een sukkel of een zacht eitje. Het zijn persoonlijkheden die rust en vrede blijven schenken, ook als het spannend is.
Krasse taal als men je kan beschouwen als een zachtmoedig iemand.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers

Week 33
“Het kan verkeren”..

Menigeen van de lezers zal in gedachten aanvullen: zei Bredero. Blijkbaar kan een mens met 3 woorden een begrip zijn geworden  voor vele generaties. Reden daartoe? Omdat het zo herkenbaar is. Wie maakt niet mee dat het leven wisselvallig is?  Of zoals een ander formuleert: Wat is zeker? Niets is zeker. Of zoals ik laatst hoorde:  Het bijzondere van het werken aan de tuin is dat het nooit wordt zoals je gedacht had. Geldt dat niet ook voor de tuin des levens? Voorouders zeiden niet zo maar: De mens wikt maar God beschikt. Ook daar komt het ongrijpbare van het leven om de hoek kijken. Evenals de zin: wie staat ziet toe, dat hij niet valle. En ook: het ongeluk zit in een klein hoekje. De wetenschap en alle wijze mensen kunnen misschien veel, maar lang niet alles. Een rustig leven zonder zorgen en opgaven bestaat niet. Altijd weer komen er verrassingen op ons pad. De goede wegen doorgaans minder door dan die, welke lasten op ons leggen.

Hoe bewaren we het gulden midden? 3 citaten uit de Bijbel die ons zeggen dat God wil helpen. 1. Al gaat mijn weg door donkere dalen, ik vrees geen kwaad. Want u bent bij mij, uw stok en uw staf geven mij moedPsalm 23:4. 2. En het woord van Jezus: Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust en verlichting schenken. Mattheus 11:28. 3. Jezus sprak na drukke en zware dagen van de apostelen tot hen: Kom eens mee naar een eenzame plaats en rust wat uit(Markus 6,31). Misschien geven we wel ons lichaam rust, maar wie denkt aan de ziel? Kerk en kerkdienst is daarbij een middel. De garantie wordt groter naarmate we er regelmaat aan verbinden.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 32
Je zegt nooit dat je van mij houdt! 

Moeder Marijke is het spetteren  op het tafelkleed tijdens de maaltijd meer dan zat. Dochter Janine krijgt op zekere dag te horen: “Voor élke vlek die je maakt trek ik 2 euro af van je zakgeld.!” Terwijl dochter nog haar laatste  soep eet, loopt moeder naar de keuken om de aardappels af te gieten en de groenten op te scheppen. Bij terugkeer kliedert Janine het hele tafellaken vol. “Wat doe je nu? Ben je gek geworden!” Zachtjes zegt dochterlief “Nee, mam, maar ik maak van 3 vlekjes één grote vlek….”.

Het huishouden kent vaker verzuchtingen of uitspattingen. Peis en vree is niet altijd aanwezig. De titel  van dit stukje is  uit het leven gegrepen omdat menigeen veel vanzelfsprekend vindt. Het ‘houden van ‘zou voor menigeen   dan ook wat vaker mogen klinken, net als een ‘dank-je-wel’. Je kunt zoiets beter wat meer uitsmeren….Werkt met het gebed ook zo. De ervaring leert dat we ons beter voelen wanneer we door de dag ook eens een knipoog naar God sturen, zijn aanwezigheid . zoeken. “Met uw steun en hulp Jezus” zou een heel gebed kunnen zijn…En dit herhalen maakt dat we ons gedragen weten, omdat je beseft: ik hoef het niet allen te doen. Want u leest toch met mij in de Bijbel dat Jezus graag bij mensen binnen stapte die – ongeacht het uur – graag bij hen binnen stapte om te helpen.

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 31
Over ALS en A.L.S.

Mensen die te maken krijgen met de spierziekte A.L.S. hebben eigenlijk geen last van pijn. Het is een tamelijk zeldzame neurologische ziekte waarbij het belangrijkste kenmerk is dat de motorische zenuwcellen in het ruggenmerg, de hersenstam en de motorische schors van de hersenen afsterven. Daardoor ontstaat progressief krachtsverlies en verlamming, die uiteindelijk tot de dood leidt van de patiënt door verlamming van de ademhalingsspieren. Ons land zou er tussen de 400- 600 jaarlijks bijschrijven.

Veel meer voorkomend is het aantal mensen die in hun denken en spreken heel vaak het woordje ‘als’ laten klinken. Het lijkt onschuldig, maar dat is het niet. Men schept zich daardoor een wereld die een vlucht kan worden uit de realiteit. Een wereld die bouwt op luchtkastelen. Men zichzelf erdoor excuseren voor zaken die niet goed liepen. Het kan de mens in zijn denken verlammen en ongemerkt zijn mensen die eraan ‘verslaafd’ zijn soms niet meer vooruit te branden.

Door zinnen te starten met ‘als’ roept men om voorwaarden die mogelijk helemaal niet waar worden of worden gemaakt. Voorwaarden die ook dwingend kunnen werken. Als jij…..dan zal ik….Ik kan me voorstellen dat het ook tegen de ware liefde ingaat.  “Pa, ALS jij me 5 euro geeft, laat ik wel de hond voor je uit”, bijvoorbeeld. Vaak letten we er niet zo op, wanneer en hoe vaak we met deze ALS – gedachte leven.

Ook het godsdienstig leven verlamt hierdoor.  “ Als God míjn wens vervult, dan zal ik …”. God kan ons geven wat we nodig hebben, mits we (ooit) leren dat de mens een liefdesband met Hem kan opbouwen. Dit klinkt velen zó onwaarschijnlijk, dat het eerste woordje wel weer zal zijn: “Als …dat mogelijk is….

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 30
Over dommen en verstandigen

Twee mannen op weg naar de visvijver staan geregeld stil voor een verkeerslicht. De chauffeur heeft geen haast met optrekken. Na zoveelste lange stop bij het rode licht merkt de bijrijder op: “Het is groen!” Waarop de ander even aarzelt en  vragend zegt: “Een kikker?“  Geen opmerking voor het bekende visserslatijn maar zou kunnen passen in de domme blondjes verhalen.

Onze kerk is rijk aan ‘dommigheden’. Denkt u maar aan: christendom – heiligdom – bisdom – dom van Utrecht – legerbisdom – aartsbisdom. En niet te vergeten het woord van de Heer zelf In het verhaal van Jezus over de 10 bruidsmeisjes. Er waren er 5 verstandig, de anderen dom’. Waarom werden  die eersten verstandig genoemd? Omdat ze voorraad olie bij zich hadden zodat hun lampen licht konden blijven geven. Want de bruidegom liet op zich wachten.  Maar mensen vinden de kerk en haar gebedsleven in de liturgie vaker toch maar maar ‘om’.

De vakantie nodigt mensen uit om op reis te gaan. Hoe we bepakt en bezakt ons doel kiezen is heel verschillend. Menigeen laat niets aan het toeval over. Het is toch ondenkbaar dat we ginder geen pindakaas zouden kunnen eten! En wie zei niet eens achteraf: we hadden weer eens gewoon teveel bij ons.

Het leven is ook een reis. Van wieg tot graf en bestemming ...? Voor de een ‘onbekend’, ‘niets’ voor anderen en op weg naar de hemel.  Jezus sprak: “ Gij gelooft in God, gelooft ook in mij. In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen. Ware dit niet zo dan zou ik het u hebben gezegd, want ik ga heen om een plaats voor u te bereiden. En als ik ben heengegaan en een plaats voor u heb bereid kom ik terug om u op te nemen bij mij, opdat ook gij zult zijn waar ik ben”. Voedt u uw voorraad om te volharden onderweg?

Vriendelijke groet,  Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 29
Over schijnheiligheid en schijnveiligheid

Een dronken man die vreselijk naar alcohol ruikt gaat in de metro naast een priester zitten. De man heeft een gevlekte das om, zijn gezicht zit vol vegen rode lippenstift en een half lege fles gin hangt uit zijn zak. Hij opent zijn krant en begint te lezen. Na een paar minuten draait de man zich naar de priester en vraagt: " Weet u misschien waardoor artritis wordt veroorzaakt?" "Dat weet ik, mijn zoon," zegt de priester met lichte afkeuring naar de man kijkend. "Het wordt veroorzaakt door een losbandig leven met goedkope en slechte vrouwen, teveel alcohol en totale minachting voor je medemens." "Dat is ook wat," mompelt de dronken man, "ik lees hier net dat de Paus het heeft. "Over schijnheiligheid is Jezus héél duidelijk tegenover de zeer regelgetrouwe Hogepriesters en Schriftgeleerden in zijn dagen. De ouderen ons kennen nog de opmerkingen over kerkgangers die met hun kerkbezoek zich mooi voordeden maar in het dagelijks leven niets lieten zien van een handelwijze die was geënt op de geloofsboodschap.  Als we de voorschriften lezen m.b.t. de mondkapjes schrijven kranten over de schijnveiligheid. Natuurkundige Denis Rancourt, een onderzoeker van de Ontario Civil Liberties Association, heeft onlangs een paper gepubliceerd over het effect van mondkapjes. Hierover is de beschikbare wetenschappelijke literatuur helder: ze werken niet. Dit paper over mondkapjes illustreert hoe overheden, de mainstream media en propagandisten in een wetenschappelijk vacuüm opereren of zich baseren op onvolledige wetenschap die hun belangen dient, concludeert Rancourt. Als de boete clausule zou wegvallen…vallen dan ook de kapjes? In mijn eigen kunnen mensen hun eigen overtuiging niet leven. En die druk bedrukt mensen ook. Wat zou Jezus doen?

Week 28
Al ziet me

n de lui, men kent ze niet

Een psycholoog maakte eens kennis met een nieuwe patiënt.
Om hem te leren kennen tekent hij een verticale lijn en vraagt: “Wat is dit?”  “Een mooie meid”.
Nu tekent de psycholoog aan de verticale lijn een dwarslijntje, zodat de letter L ontstaat. “En wat is dit?” “Een mooie meid die op haar kont zit”.
“En dit?”, terwijl hij een horizontale lijn tekent.  “Een mooie vrouw die ligt”.
De Psycholoog kucht en zegt:  “Ik krijg de indruk dat u seksmaniak  bent”.
“Wat?” roept de patiënt? “U tekent toch die smerige tekeningen, ik niet!”   

Het oude spreekwoord, waarmee ik opende, kent een variant: ‘Je kunt wel tegen iemands hoofd aankijken, maar niet erin’. Zeker in deze periode welke we als pandemie de boeken in laten gaan, weten we dat je niet iemand op zijn blauwe ogen kunt geloven of vertrouwen.  De wereld waarin we leven heeft zich  vaak getoond als een bonte wereld met belangen die wel in verborgen agenda’s staan en pas gaandeweg zichtbaar worden. Wie of wat kan ik nog geloven?

Denkend aan de prof die zijn studenten voorhield: “ Alles is onzeker, absolute waarheid bestaat niet. Wie dat zegt is gek!”
Student: “Bent u daar zeker van?” “Absoluut zeker!”

Goddank hebben we zeker één iemand die we absoluut kunnen vertrouwen. Je kunt er dan ook op bouwen en Hij zal je nimmer beschamen.
Het is jammer dat Hij steeds meer de grote onbekende wordt. En onbekend maakt onbemind. En wie volgt nu iemand die je niet kent? 
De belangrijkste vraag van Jezus aan een mens is dan ook tot Petrus het eerst gericht: ”Heb je mij lief?”
Aan ieder om telkens weer het antwoord te leren geven, want liefde is toch geen ééndagsvlieg?

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 27
Gevat of niet gevat? 

In de goede oude tijd – toen er nog disco mogelijk wasvroeg een klein uitgevallen jongeman: “Hé, wil je met me dansen? “ 
Het aangesproken meisje kijkt wat meewarig en reageert: “Ik dans niet met baby’s ”.
Hij meteen: “Oh, sorry, ik wist niet dat je in verwachting was”.

Iemand die ad rem is komt direct, onmiddellijk, meteen en spontaan met een antwoord, opmerking of weerwoord; 
staat zelden met de mond vol tanden en heeft altijd zijn woordje klaar.
heeft meteen een snedig en gevat antwoord dat er toe doet kan met een gevatte, snedige of geestige opmerking de weerstand of tegenspraak van de ander soms met 1 zin elimineren.
Jezus wist altijd te reageren, ook op de vragen die men Hem met valse en snode bedoelingen voorlegde.
Bekend is dat Hij op een bepaald moment niets zei, toen men een overspelige vrouw  voor hem plaatste. Hij zweeg en schreef met zijn vinger in het zand. De  mannen met hun strikvraag daarmee de wind wat uit de zeilen nemend met hun boze bedoelingen. Toen sprak Hij; „Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen“. Beschaamd dropen de mannen af. Ze hadden het goed begrepen, gevat.
Vatten wij wel wat er allemaal over ons wordt uitgestort, gevoelig gemaakt met berichten over de ernst van een griepvirus?
De gevolgen van de 1,5 meter voor (ook) het kerkelijke leven zullen langzaam tot ons gaan doordringen.
De vraag en bede is: wie kan het vatten en een gevat antwoord geven waardoor de rust weerkeert.
Als God toch weer eens aan het woord zou kunnen komen.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 26
Puppet on a string

Mia vraagt aan Gerda: “Hoe krijg  jij je man in de ochtend op tijd het bed uit? Hij valt steeds weer in slaap!”
“ Ik leg hondenbrokken onder zijn kussen”. 
“Wat? Wordt hij wakker van hondenbrokken?”
“Nee, gekkerd, ik laat daarna de hond binnen..”. 

Zoals blijkt kunnen we mensen makkelijk bespelen.  Niet voor niets worden we belaagd met advertenties. Niet alleen via reclamefolders in de brievenbus. Ook op internet waar je maar iets hoeft op te zoeken of diverse firma’s hebben je gevonden. En onze winkels worden psychologisch ingericht om de klanten warm te krijgen voor een product dat men kwijt wil, wetend dat we als makke schapen volgen. 
Bij het zien van het mensen manipulatie programma kwam me dat liedje in herinnering van Sandy Shaw – Puppet on a string – marionet aan een touwtje. Ze  won ermee het Songfestival in 1967 voor Engeland. 
De tekst geeft aan dat ze zich welhaast willoos laat leiden naar de wensen van haar geliefde. 
Nu is het zeker niet vreemd dat mensen elkaar dienen die in liefde met elkaar verbonden zijn. Dat je bereid bent om de ander voorrang te geven. Mits het normale, redelijke wensen of verwachtingen zijn. 
Iets doen of laten wat je niet bent zal echter niemand werkelijk gelukkig maken.  En als je gekend en bemind wordt zullen gekke eisen of opgelegde verplichtingen  achter wege blijven.
God kent ons, en er wordt geschreven dat niemand boven zijn eigen krachten beproefd wordt. ( 1 Korinthe brief, 10, vers 13).

Waar de griep maatregelen ons in bochten wringen waar menigeen niet gelukkig van wordt, en we ons als marionetten lijken te kunnen gedragen,  laat God de mens vrij, ook als hij/zij  geen juiste  wegen gaat. Welk een wonderlijk geheim van geduldige liefde , die niemand dwingt.
Wie God heeft leren kennen hoeft echter niet gedwongen te worden.
Die dient Hem graag en zoekt Hem op en weerstaat  de onware winden welke over ons waaien.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 25
Is ons geloof saai of stemt het tot nadenken?

Een man zit alleen aan een bar in een café en kijkt op als een klant binnenkomt.
“Drinkt u een biertje van mij?” vraagt hij. “Nee, dat heb ik een keer gedaan, maar dat is me niet goed bevallen”.
“Zullen we dan een kaartje leggen?” ”Dat heb ik ook gedaan, maar geen tweede keer meer”.
“Zullen we dan een partijtje biljarten?” ”Nee, daar vind ik niets aan, dat heb ik al eens gedaan. Maar zo meteen komt mijn zoon, misschien wil hij wel biljarten”.
De klant zegt nadenkend: ”Uw enige zoon zeker?”                      
Vat u hem?

Geloof is nou niet meteen iets waarvan mensen vaak denken ''Wauw wat cool!'' Niet alleen de jeugd niet.
Deze negatieve benadering van geloven, is die terecht? Nee. Geloven is niet alleen voor onnadenkende  of volgzame mensen.
Geloven in een God die je niet letterlijk ziet, is juist één van de moeilijkste dingen die er is. Dat is een bewuste keuze met hoofd en hart. Een keuze die je op diverse dingen kan baseren, maar niet op het feit dat je moeder het wil. De keuze tot geloof moet je zelf maken, en kan je niet door een ander laten maken. Als je die keuze niet maakt, zal je moeilijk begrijpen waarom iemand waarde hecht aan het geloof, en bijgevolg misschien zelfs bereid is op zondagochtend in een kerkbank te gaan zitten.
''Dan moet je toch knettergek wezen?'' Zo knettergek is het echter niet.
Als je gelooft dat God daadwerkelijk er elke dag voor jou is, dat Hij Zijn eigen Zoon aan het kruis liet slaan voor jou, dat Hij jou gecreëerd heeft, dan is het niet gek dat je die God wil bedanken, wil prijzen en dat je meer van Hem wil weten.
Maar  erover nadenken is wel een must.
Niet om God te begrijpen, want dat lukt geen mens.
Maar omdat je het leven wilt begrijpen in al zijn facetten

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 24
Over Plan de campagne, Stappenplan  en P(l)andemie.

Twee zakkenrollers zitten op een bankje in het park. Een van hen heeft een modeblad gekocht in de boekwinkel. Hij maakt welhaast een studie van elke foto. “Wat moet jij nu met een modeblad?” “Wat een domme vraag! Ik moet toch weten waar volgens de nieuwe mode de zakken komen te zitten!” Zonder dat we het vaak zo benoemen, zal menigeen wel eens zo te werk gaan. Al is het maar om iets gedaan te krijgen. Een lastig klusje als opdracht geven thuis gaat makkelijker als de lievelingsmaaltijd werd aangeboden. En laten we eerlijk zijn: het is verstandig als ouders van pasgeborenen een beeld voor ogen hebben wat ze voor hun kind aan keuzes maken. De overheid doet dat in elk land, de Verenigde Naties pakt de regie in handen voor heel de wereld. Niet voor niets kennen we hun Agenda 21 en Agenda 2030. Met de strategie om de wereld te gaan beheersen vanuit één bestuur. Een  voorbeeld hoe dat gaat is o.a. het volgende. In 2018 zei minister Van Nieuwenhuizen: ‘Vroeger dacht je bij slingerende auto’s aan dronken bestuurders. Nu weet je dat iemand bezig is met zijn mobieltje. We denken dat we kunnen multitasken, maar we kunnen het niet. Appen en rijden gaat niet samen. Neem het risico niet. Rij MONO, fiets MONO’. De MONO campagne gaat meerdere jaren lopen. Dat is ook nodig. De smartphone is op dit moment zo’n normaal onderdeel van ons dagelijks leven. Bij veel mensen is het ingesleten gedrag. Het duurt vele jaren voordat gedrag verandert. Het eerste deel van de campagne loopt tot medio december. De campagne begint met TV spotjes, attentieborden langs de weg en op social media. Bioscoop en radio spotjes starten 1 en 2 weken later. Daarnaast kom je de borden tegen langs provinciale en gemeentelijke wegen en dragen de partners de campagne uit”.  We hebben het van geen vreemde: God deed niet anders. Zo liet Hij toe dat Jozef door zijn broers verkocht werd. Door lotgevallen werd hij onderkoning, waardoor zijn familie in Egypte overleefde toen hun eigen land in bittere hongersnood geraakte. Na 400 jaar liet Hij Mozes overleven in de gekozen dood aan alle jongens voltrokken op last van de overheid. …God nam de tijd om Christus bekende te maken. De tijd zal ons leren waar de pandemie ons brengen zal…of de ziekte toeval is of niet. De maat zal zijn: of het zegen brengt of niet.

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 23
‘De afstand’  beamen is afstand doen van mogelijk heel veel

Een automobilist rijdt dwars door alle verkeer heen. Hij wordt natuurlijk aangehouden. 
“Mijnheer, heeft u die pijlen niet gezien?” Verschrikt zegt de man “Pijlen? Zijn er hier indianen?

In winkels, binnenkort op terrassen, restaurants, op pleinen, in scholen, in feestzalen waar je vroeger mocht dansen, waarschijnlijk ook op boulevards langs de kust, ja, waar niet, zullen pijlen ons de weg wijzen. Niet wild weg geschoten pijlen, maar allemaal héél precies, om op anderhalve meter de nabijheid van de ander op afstand te houden.
Als zelfs al een kleine schutterij daarmee een eind van de straat gaat vullen, hoe lang rekt zich niet de schutterij van Vijlen met zulk een mooi aantal leden? Denkend aan een mogelijk OLS, zal men zich moeten beraden over het aantal deelnemende schutterijen, wil men niet in de problemen komen met het defilé o.a.
Onze grotere koren kunnen het  zingen wel vergeten, meerstemmige missen kunnen alleen als men van elke partij een goede zanger(es) heeft. Want de plaatsing van koren levert hoogstwaarschijnlijk voor de meeste kerken  grote problemen op.
Processies lijken niet meer te kunnen uitmonden in een kermis waar je blij van wordt.
Recepties bij feesten en partijen met veel mensen kan niet meer.
Onze burgemeester had in nooit zulke aantallen kunnen ontvangen bij zijn intrede in de gemeente Vaals.  En waar had de stoet moeten staan?
Natuurlijk is voor veel een oplossing.
Mensen in partijen  van 100 uitnodigen en dat verdeel over de dag. Nieuwsjaar receptie in de Kopermolen met de normaal aanwezige bezoekers moet uitkijken nar een grote hal. Communie en kerstavond  en vormsel : wie maakt de keuze dat we enkel met 100 er kunnen zijn mits de kerk die capaciteit mag bergen. ….
Maar misschien vinden we dat straks allemaal normaal. Als we afstand gedaan hebben van alles wat we als vanzelfsprekend leefden en beleefden.

Misschien helpt  het volgende: De eenzaamheid neem toe , hoe lang gaat dit nog duren, mogen we nog naar buiten of blijven we binnen onze muren?
Maar juist nu in deze tijd wil God echt tot ons spreken en spreidt Zijn sterke armen over ons als een warme deken!    

Vriendelijke groet, Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 22
Over aanbidden en beminnen

Wanneer een echtpaar zich te ruste begeeft zucht de man op zekere dag: “Je moet eens niet zo piekeren over je problemen, dan slaap je beter!” Reactie: “En waar ga jij dan slapen?”

In het dagelijks leven kunnen zaken worden tot gewoonte, tot sleur, tot verplichting, tot een opgave. Zelfs in hetgeen voor mensen uiterst kostbaar is: beminnen en bemind worden. Waar menigeen op de knieën ging en om de hand vroeg, de ander zich graag gewonnen gaf, kan het verschralen en verkillen. Het hart ooit in vuur en vlam, dooft en wordt koud. Waar de ander aanbeden werd, vereerd, geadoreerd, ziet men elkaar liever niet meer dan wel. Het wordt een helse opgave elkaar te verdragen.

Bij de bekoring in de woestijn sprak de duivel tot Jezus: alles zal ik u geven als ge mij aanbidt. Dit werkwoord is identiek aan liefhebben, beminnen. Toch sterk staaltje dat ook de uitbeelder van het kwaad erom vraagt om te worden aanbeden! Hetgeen in mijn ogen betekent dat hij dat evenzeer kan claimen om gezien, gehoord, gezocht, bewonderd, geprezen, nagevolgd kan worden. Met erbij het aanbod aan Jezus: Als je dit doet, hoef je niet al die moeite te doen waar God jou voor bedoeld heeft. Ook ik kan je belonen, alles geven wat je hart kan raken of naar uitgaat.

Het verschil zit erin, dat dit een schijnwerkelijkheid wordt. Het kwaad kan sinds de verlossing door de kruisdood, alleen belonen in de tijd, niet voor de eeuwigheid. Erger nog: de ware, zich schenkende liefde, maakt plaats voor een egoïstische liefde.

Wie God niet meer kan beminnen, aanbidden, zal toch iets anders zoeken? Aanbidden moeten we ook (weer) leren. Dat begint met tijd vrij te maken en te kijken naar De Ander. Jezus zei: wie Mij ziet, ziet de Vader.
Welkom bij de Aanbidding

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 21
Een goede strijd strijden

Zegt een parochiaan tegen me: “Alcohol is voor een aantal mensen de grootste vijand! Maar in de bijbel staat: heb je vijanden lief”.
Kijkend naar de tred van elke dag zien we hoe veel er onder mensen leeft aan opgaven, taken, verplichtingen, verwachtingen. Zodra iets leuk is, de moeite waard voor je zelf of voor een dierbare, zetten we er onze schouders onder. Dan mag het je wat kosten: inzet, tijd, energie, pijntjes, klein of groot desnoods. Niet alles is echter makkelijk of vanzelfsprekend  Het vergt toch regelmatig een overwinning op jezelf. Onder het kopje: enthousiast beginnen   -is geen kunst, maar volhouden des te meer! De vasten in de veertigdagentijd delen we met andere religies. Zowel het jodendom, het christendom, de islam, het bahá'í-geloof, het hindoeïsme als het boeddhisme kennen vastenrituelen.  Velen zijn ervan overtuigd dat het goed is voor je lichaam: je komt er door in evenwicht, verbetert je gezondheid en sterkt je geest in de wedloop van elke dag, vol met opgaven en opdrachten. Of ook juist in het ontbreken ervan als de tijd onze eenzaamheid elk uur begeleidt.Vasten maakt  de mens minder depressief…Maar wist u dat vasten ons ook dichter bij God brengt? Niet voor niets was de eerste stap van Jezus na de doop door Johannes de stap naar het vasten in de woestijn. Daarom kan Paulus zeggen in  2 Tim. 4:7 : ‘Maar ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht, het geloof behouden.’ Waarom of waarvoor vast u?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 20
Voor alles is er een oplossing

Jaap vraagt: “Wat eten vegetarische kannibalen?”
Ans, onderuit gezakt op de bank “Eh, geen flauw idee!”
Jaap: “ Groentemannen”.

U kent het misschien wel: U  zit te puzzelen en te piekeren. Er ligt een probleem op uw bordje, u praat er met verschillende mensen over, maar u komt er maar niet uit. U hebt het gevoel dat u echt niet weet wat u kunt doen om het probleem op te lossen. Toch is het de vraag of er geen oplossing is. In de meeste situaties is er namelijk wel een oplossing. Verwonder u niet als die oplossing simpel is en voor het grijpen ligt. Het punt is dat je het niet als een geschikte oplossing wenst te zien. Want de oplossing die er is, vráágt iets van u. Dat u iets opgeeft, loslaat of juist iets moet doen. U hoopt stiekem op een simpeler oplossing, een oplossing die minder consequenties heeft. U droomt van een oplossing die u letterlijk en figuurlijk niets kost. Maar het oplossen van de meeste kwesties gaat nooit zonder een offer van jouw kant. De vorm van het offer kan verschillend zijn. Het kan je geld kosten, het kan vragen dat je een droom (illusie) moet loslaten of een contact moet beëindigen. Het kan betekenen dat je ergens veel tijd in moet stoppen. Het kan van je vragen dat je iets ingewikkelds of vervelends accepteert. Voor alles is er een oplossing.

Vindt u het vreemd dat in het christendom en andere religies het offer bij tijd en wijle aandacht krijgt? De vastentijd is een periode om er sterker uit te komen. Kans grijpen of (weer) laten liggen? U geeft het antwoord!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 19
Over Waar of niet Waar en Goed Gebekt

Als mensen een kat met een merel in de bek zien lopen, roepen ze ‘ach jakkes’. Zien ze een merel met een worm in zijn bek, dan heeft de vogel ‘iets schattigs’.
Gebruikt een bestuurder een krachtterm, is Leiden in last en valt men over hem/haar heen. Wie iets zegt over een vloekende collega noemt men een mietje.
Kindercarnavalsoptochvoorbereidingswerkzaamheden is het langste woord uit de Nederlandse taal.
Chips werden bedacht toen een boze kok wraak wilde nemen op een lastige klant in zijn restaurant.
De trouwring gaat om de linker ringvinger, omdat dit de enige vinger is die een ader heeft die aansluit op het hart.
Een jojo is oorspronkelijk een wapen uit de Filipijnen en geen kinderspeelgoed. Als je honger hebt knort je maag.
Van alle stellingen is alleen de laatste niet waar. De darmen maken immers het geluid.

Onze jeugd is goed gebekt wanneer het gaat over acties met betrekking tot het klimaat. Dan nemen ze duidelijke taal in hun mond.
Waar of niet waar? Zouden ze bereid zijn 25 % van hun zakgeld in te leveren of van hun verdiensten uit een baantje voor het goede doel?
Idealen kosten offers. De gedoopte die nu trouw wil blijven aan het leven met de kerk zal ook offers moeten brengen. Waar of niet waar?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 18 
Harde bast of onontgonnen gebied?

Op school had ik kinderen in groepje 4 met succes het verschil uitgelegd als iets zonde is of gewoon jammer of pech. Nu werd het tijd ze gevoelig te maken voor een wonder. “Jim, stel je voor dat de leidekker van de kerktoren valt en hij mankeert niets. Wat is dat dan? “Geluk, mijnheer pastoor” “Goed, maar stel je voor dat hij een 2de keer valt en hij mankeert niets, hoe noem je dat dan?”  “ Toe- val mijnheer pastoor”. Ik zuchtte een beetje en zei: “En als hij voor de 3de keer van de toren valt en de man mankeert weer helemaal niets, hoe noem je dat dan?” “Ik denk dat dat een leugen is. Maar : hoe idioot is die man eigenlijk!”
Sinds de jaren 60 vorige eeuw zijn we zo rationeel geworden, denken we, dat er voor religie en godsdienst geen gevoel meer meeklinkt in de tred van elke dag. Wie gelooft is gek of leeft met een illusie. Een aantal jaren leefden we met tradities, nog zo af en toe rond de kerk. Maar het sacramentele leven raakt nog maar een kleine groep mensen. De kerk had zelf geen antwoord op de vragen en gaf in veel gevallen ook geen getuigenis. De Heilige Hostie zien en geloven dat dit Christus zelf is( “Neemt en eet, dit is Mijn Lichaam “ zei Hij bij het Laatste Avondmaal) , werd om geduid naar : we moeten breken en delen. Het wonder kan en wil men niet meer zien.
Verwonderlijk toch! Waarom? Omdat toch menigeen gelooft in het wonder van de liefde. En waar echte liefde groeit, daar zien we toch mensen veranderen?  Waarom dan de hostie alleen maar kunnen zien als ‘ding’? 

 Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 17
Waar hebben wij het over?

Harry, de enige zoon van boer Kwaadakkers, is voor het eerst in New York. Spreekt geen woord Engels maar moest van zijn ouders eens de wereld gaan verkennen. Hij is amper buiten gekomen na de paspoortcontrole, staat daar een man die zijn jas open doet en zegt: F.B.I. Waarop Harry zijn jas eveneens open slaat en zegt overtuigend: C&A

Een mens moet zich zien te redden en te handhaven. Naarmate de onwetendheid groeit, zal dat niet in zijn of haar voordeel spreken. Zo ook lezen we vaker tegenwoordig dat rekenen en taal welke toch basisvakken zijn door de overheid herkent zijn als slecht presterende vakken , ook in het computertijdperk. De Nederlandsen kinderen rekenen steeds slechter en het percentage dyslectici is te hoog. Zolang ze nog onder de hoede van de ouders zijn, geen probleem. Maar wat als die wegvallen?

In kerk en geloof zien we hetzelfde. Er zijn nog mensen die weten waar het kruisteken voor staat en wie daaraan hangt. Waarvoor Hij dat deed is doorgaans niet meer zo ons ding. Tot vergeving van zonden zeggen is geen antwoord meer. “Zonde, kom nu toch, dat is toch niet meer”, is een steeds vaker gehoorde reactie. “Dan toch zeker mijn kind niet!”.  En wat als die steelt of liegt om maar iets simpelste noemen? Tja, is dat dan even vervelend en is daarmee de kous af? Wie of wat moet het kind ervan weerhouden als het weer opnieuw beter uitkomt?  Om toch maar te liegen! Zolang niemand het weet, is het geweten rustig. Zolang een mens geen straf krijgt, waar maak ik me druk om.

Rechters, officieren van justitie en politie hebben de handen meer dan vol. Ze klagen publiekelijk steen en been. Handhaven, oordelen, straffen of vrijspreken, voorwaar een goddelijke missie. De gave van barmhartigheid welke God eigen is, kunnen zij natuurlijk niet toepassen.

Tegenover het zwakker worden van taal, reken en leesvaardigheden staat de nog veel grote onbekendheid op vlak van kerk en godsdienst. Les 11 aan kinderen van de communie klas die eerst gewend moeten raken aan een pastoor is: hoe maak je en kruisteken. Hét teken van God, zijn liefde en zijn barmhartigheid. Waar hebben we het over?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 16
Kerk en geloof als voedselbank?

Man en vrouw zijn een dagje uit en bezoeken óók eens een museum. De stilte in de ruimten valt hen op terwijl er toch veel volk op de been is. Ieder gaat van het stel z’n weg. Tot de vrouw opeens met herhaalde psssttt’s de aandacht vraagt van haar man. Als hij naast haar staat fluistert ze: “Kijk eens naar dit schilderij! Hoe kunnen ze zulk een lelijk mens hier ophangen!” De man kijkt schichtig om zich heen en zegt zacht: “Schat, je staat hier voor een spiegel…”.
Iedereen, die in de spiegel kijkt, heeft wel dingen die hij/zij  niet leuk vindt om te zien. Dat ene puistje bij de neus, die tweede rimpel erbij, dat haartje op je kin ….elk dingetje lijkt ineens immens groot. En, oh wee, als je een teek moet zien te ontdekken op de achterkant van je hoofd: dan heb je niets aan de spiegel en moet je iemand anders vragen daar naar te kijken.
Zo is het ook met de spiegel van de ziel. Als je daarin kijkt zie je de helft niet van jezelf.
Maar wie doet dat nog? Wie durft dat nog? Vaak hebben we het steeds toch over ‘de ander en de anderen’. En hebben het daar dan ook over. Echter: verbeter de wereld, begin eens bij jezelf…Lev Tolstoj zei, en sloeg hiermee de spijker behoorlijk op de kop, dat de meeste mensen wel willen dat de wereld verandert, maar dat maar ontzettend weinig mensen beginnen door zichzelf te veranderen. Maar weten we wel welk voedsel voor de ziel de moeite waard is?  Er is meer zielig voedsel dan we vermoeden….Niets voor niets zei Jezus; mijn woorden zijn woorden van eeuwig leven…Maar vraag eens een willekeurig iemand die al dertig jaar of meer jaren dop erop heft zitten naar een paar woorden van de Heer….Daar was de vrouw in het museum luidruchtig bij….

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 15
Over Spijkers en Spijkenisse

Zo naïef als Marietje ook is, zo blind naïef zijn ook wij geworden voor wat we ‘zonde’ noemen. Mensen negeren het feit dat we niet zonder zonde zijn. Vaker hoor je dat mensen een schuldbelijdenis in de kerk ‘saai’, achterhaald. We doen toch geen zonde meer!!! En als het woord toch valt bedoelt de spreker of spreekster meestal: dat iets ‘jammer’ is.  We leven al geruimere tijd in een cultuur waar het concept van zonde verstrikt is geraakt in legalistische argumenten over goed en fout. Dat een mens in hart en weten een foute keuze maakt welke je hem kunt aanrekenen, is uit beeld. Kunst is/was om er niet mee “in beeld te komen”. Dan heb je er ogenschijnlijk geen gevolgen van. In Spijkenisse moest het nota bene gefilmd worden om te tonen hoe stoer je als jonge knaap bent door iemand in elkaar te timmeren met klappen en trappen. We zijn immers al een stapje verder in het ontkennend gedrag dat we alles kunnen doen, zolang we maar niet betrapt worden door de wet of een regel. Dan is het niet ‘sorry, ik heb spijt’, maar : ‘pech gehad’. Volgende keer slimmer zijn.
Moreel kwaad , zonde, is in feite het doel missen van het menszijn zoals het bedoeld is. Gevolg toch van het feit dat mensen niets meer op hebben met Jezus die Spijkers verdroeg om de zonde goed te maken.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 14
Gepast of ongepast?

Een dame belt haar vaste slager. Een medewerker staat haar te woord. “Zeg tegen uw baas dat ik niet meer tevreden ben over het vlees. Het wordt met het jaar alsmaar taaier”. “Och mevrouw, de baas past zich aan aan uw leeftijd. Dag mevrouw!”
Telkens weer opnieuw galmt het dat de kerk niet meer van deze tijd is. En dat is zeker een punt. Te lang heeft de ‘roomsche kerk’ uit de jaren 50 vorige eeuw geteerd op het verleden vanaf 1900. Met de tijdsverandering- zo blijkt nu – kregen kinderen een geloofsschoentje aangemeten, dat op kindermaat is blijven steken. Een persoonlijke Godsrelatie groeide ook niet als men nog wel over de drempel van de kerkdeur stapte.
Ik weet nog in mijn eigen parochie in Venlo toentertijd dat er een jongerenkoor kwam. Midden jaren60.  Dat kreeg alle tijd en ruimte. Ze zongen liederen die heel anders waren dan de liturgie tot dan toe, om de kerk bij de tijd te brengen. Geloofsbelijdenis werd regelmatig ververst met merkbare uitdrukking vol ongeloof. Maar het werkte niet: het werd enthousiast opgepakt, maar beklijfde niet. Ook daar was het nieuwtje er snel van af.
Christenen worden gemakkelijk beïnvloed wanneer hun Bijbelkennis en kennis van het christelijk geloof onvoldoende ontwikkeld is. Christenen laten zich eveneens in hun leven leiden door materialisme. De tijdsgeest is zeker niet eeuwig. Vandaar dat we ons de aansporing van Paulus eigen mogen blijven maken: leef met onderscheiding, onderzoek alles, maar behoud het goede.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Kerkelijk jaar 2018-2019

 

Week 52
Over Scheef en Scheveningen

Oud op nieuw heeft in de bekende kustplaats duidelijk een merkteken achtergelaten. Zoals eigenaren van paarden hun dieren middels een stempel hun eigendom met een brandteken achterlaten, zo zien we welke houding we meer en meer als stempel over onze maatschappij zien komen. Bestuurders hebben vooral oren voor wat mensen graag horen. Moeilijke besluiten nemen die mensen als ‘niet- leuk’ ervaren is niet zo ons ding. Is het de trend dat alles zich schots en scheef mag ontwikkelen? De maten en waarheid achter de stapel pallets nodigden toch niet tot ingrijpen, hoewel dit een maat te groot was. Waarom zou men daar anders handelen dan gangbaar is geworden in de wereld van elke dag? Iets verbieden of afkeuren is niet meer van deze tijd. Alles moet kunnen toch?
Ook al ontwikkelen zaken zich als krom, onjuist, vals, verdraaid, verkeerd, vertekend, verwrongen, niet recht, hellend, glooiend, of aflopend ( synoniemen voor scheef). .
Wat kan er nog scheef gaan en waar grijpen we in? Ik weet wel waar we dat wel doen. Bij de tanden bijvoorbeeld die scheef groeien. Die geven we een beugel. Ziet er beter uit en geeft de mens meer zelfvertrouwen bij de presentatie van zichzelf. Prima toch!
Echter: hetgeen uít de mond komt kan desondanks even scheef blijven als het hart en het geweten enkel en alleen gevoed is met de tijdsgeest.
En wat is er vergankelijker dan tijd.
Waarheid, rechtvaardigheid en eerlijkheid is van boven alle tijden.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 51
Over ‘eters’ en ‘mee-eters’

De voorbije dagen waarop men feestte waren rijkelijk voorzien van gasten aan tafel. Het hoort nu eenmaal bij de dagen waar de Kerk schuld aan is dat gezins- en familieverband opzoeken een must is. Ook werd het probleem van de eenzame mens weer herkent en zorgde men hier en daar dat niemand alleen moest eten. Eet mee, wees welkom bij ons kerstdiner! Doorgaans zijn deze mee-eters welkom geweest, met wisselend gevoel natuurlijk van: je verplicht voelen om te vragen of te gaan.
Andere mee-eters kennen we ook. In de vorm van huidaandoening. Kan onschuldig zijn, maar voor sommigen een plaag: hoe kom ik van die puisten af?
Inmiddels hebben zich nieuwe mee-eters aangemeld. Weet u welke? Waarschijnlijk merkt u ze helemaal niet op, terwijl ze volop bij u zijn aangeschoven. En hoewel ze u belagen, denkt u ook nog dat u niet meer zonder kunt. Hoe meer hoe beter, zo lijkt ons motto. Ze slokken alles op en we denken dat we er rijker door zijn geworden. Ja, wanneer we ze niet telkens weer uitnodigen, voelt de mens zich alleen gelaten. Ze slorpen onze tijd, aandacht en energie, maken ons geestelijk vaak meer moe dan ik zelf door heb. Ik kan ze vermijden, die parasieten. Want ze bellen altijd of maken zich kenbaar. Terwijl ze het mooiste en beste van me opeten, laten we ze dag in dag uit aanschuiven….weet u wie dat zijn? Om het u niet makkelijk te maken schrijf is er enkele neer in de omgekeerde volgorde van schrijven. Het kostbaarste wat u bezit komen ze beslag op leggen: uw tijd. Die is immers eenmalig! Ze heten o.a.: telbat-enohpi-koobecaf- margatsni. Als u er geen limiet aanstelt, worden het tijdverslinders die het gewone leven met elkaar ook kunnen verstoren. Het is leven of geleefd worden ..

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 50
Over ‘Een aanloop nemen’ of ‘Een loopje met iets nemen’

Met grote voorsprong maakt de winnaar van de marathon van Rotterdam over de eindstreep en maakt daar een enorme luchtsprong van enkele meters. Zegt Henriette tegen haar man Jacques. “Zag je die sprong? Hij heeft zeker ook nog het record hoogspringen verbeterd”. Waarop haar man droog mompelt: “Geen kunst met zulk een aanloop toch!”
Op oudejaarsavond richting de klok van 00.00 uur zal menigeen door zijn of haar hoofd laten schieten: kijken wat er worden zal van 2019. Meestal niet zij die iets vreugdevols te verwachten hebben maar zij die iets vrezen beleven zulke momenten. De eerste groep springt enthousiast over de drempel. De anderen valt met de onzekerheid voor ogen de stap niet mee. Allemaal herkenbaar en te verwachten.
Wie 2018 gebruikte om zich te oefenen in vertrouwen op Gods als Herder en Gids, dus feitelijk (weer) een lange aanloop nam, zal over de middernachtstreep springen. Wie daarin karig zaaide, zal ‘de oogst’ mogelijk vrezen.  Wie echt iets vreugdevols voor zich ziet opdoemen, verlangt er naar. Wie iets vreest, zou liefst willen omkeren. Dat laatste kan niet. Nooit. Gedane zaken nemen geen keer immers. Op één zaak na. Ook al hang je vast door zonden, fouten of tekorten en is je rugzakje vol. God vergeeft en geeft altijd weer nieuwe kansen. Zalig zij die er gebruik van maken.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 49
Inspraak zonder inzicht, is uitspraak zonder uitzicht

Bea nam haar vriendin mee, -na enige overreding, - naar een concert. Tijdens de uitvoering fluistert Bea: “Niet slecht toch? Alleen de akoestiek is niet best”. “Tja, nu je het zegt, ruik ik het ook”.
Het lijkt erop dat Kerstmis áchter ons ligt. Een historisch moment. Om dat te gedenken sieren we onze huizen, straten en winkels en vieren we een feestje Liefst met gezelligheid, familietreffen en eten en drinken omwille van de geboorte van Jezus. Ruim 2000 jaar geleden. We vieren kerstmis: zelfs w(el)w (ereld) w(ijd): 
Toch heb ik de indruk dat voor steeds meer mensen geldt dat ze nog niet in de stal zijn binnengestapt. Nog nooit aan het geheim van de menswording van Gods zoon geroken hebben. Zelfs geen snuffelstage hebben gedaan terwijl ze als gedoopte de eerste communie mochten doen van de ouders. Hebben ze evenwel de kans gekregen om Christus te begroeten of te ontmoeten? Kennen Hem werkelijk? Als mensen over Jezus spreken hoor en lees je regelmatig: “ Het zegt me niks”. Is ook lastig wanneer je iemand nooit hebt ontmoet. Toegegeven: het is ook niet makkelijk Hem zomaar op het spoor te komen. Je moet er niet alleen tijd voor vrijmaken. Lezen en luisteren. En op bezoek gaan in zijn woonplaats bij uitstek: de stille kerkruimte of de gelovig gevierde heilige Eucharistie. Je moet eerst en voor al gemotiveerd worden door mensen die de uitnodiging met of zonder woorden tot je richten: kom eens kijken, Hij is de moeite waard. Maar er is zoveel (oppervlakkigs) te horen, en de akoestiek in de wereld is bepaald niet gunstig.
Maakt u het verschil?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 48
Ziekte of Drug: drukdrukdruk

Men noemt het ‘de ziekte’ van deze tijd. En op het eerste oog kan ik me daar iets bij voorstellen. Veel is er te beleven: activiteiten-festiviteiten.  Veel kunnen we oproepen: via t.v. - pc.- Iphone -. Veel wordt ons aangeboden en veel over ons uitgestort: nieuws - wat je allemaal niet mag missen- shop en koop je gelukkig. Honger en jacht naar wat het leven -dat toch maar zo kort kan zijn- je allemaal te bieden heeft. Dus is voor veel niet voldoende tijd.
Met als resultaat het knagende gevoel tekort te schieten ten opzichte van partner, kinderen, vrienden, familie, de echte carrièredoelen, de eigen gezondheid, de eigen idealen.
Ten diepste mist de mens waarschijnlijk iets anders. Waar niemand meer over wil of durft spreken. Het wordt in groeiende mate indringend belachelijk voorgesteld:” Geloof in een persoonlijke God”. De mens mist ten diepste de geborgenheid welke daaruit voortvloeit. Om maar weer eens het bekende woord te citeren van St. Augustinus: “Onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in U mijn God”.  Drukdrukdruk is daarmee te zien als een verdovingsmiddel, als een genotsmiddel dat verlichting moet brengen jegens het knagend gevoel van leegte dat we maar niet gevuld krijgen. Drukdrukdruk is een echte “drug”. Gevaarlijker dan wiet, heroïne, cocaïne of welke pil dan ook. Je kunt deze genoemde zaken niet straffeloos innemen. Het kost een boel geld, verdooft even, maar de mens blijft in de oppervlakkige voldoening hangen.  De ware medicijn voor ons merkwaardig gevoeld van :’ ik mis toch iets’ ligt voor het oprapen. Maar die is ongekend, nooit tot beleving gekomen of niet meer geaccepteerd: zondagsrust, bezinning en gebed en ver-wonder-ing.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.


Week 47
Vast en zeker

Het verkeersslachtoffer was er slecht aan toe nadat hij in het ziekenhuis bed was beland. Na een paar dagen vroeg de verpleegkundige of hij zijn autogordel had gedragen. Nee luidde het antwoord, te hinderlijk in gebruik. Vanuit haar smetteloos witte pakje sprak ze hem vermanend toe. Ze wees ook op de voordelen om het maar wél te doen. Na geduldig geluisterd te hebben biechtte de gewonde op dat hij het in voorkomende gevallen weer niet zou doen. Met enige boosheid vroeg ze naar de reden van deze halsstarrigheid. “Zuster, ik reed paard”.
Onderweg zijn wij wel omgordeld, we kijken uit dat geen ‘Iphone politie’ ons fotografeert, remmen af bij flitspalen en luisteren bij minder of onbekende routes naar de stem van de navigatie. Gelukkig hebben we geen kaarten meer nodig want het lezen ervan onderweg is ook lastig. Maar wat gedaan als onze navigatie ons in de steek laat? Een oude versie is bijvoorbeeld. Omdat we ‘verwend’ zijn is onze oriëntatie behoorlijk afhankelijk van wat ‘de stem’ zegt.
Hetgeen me tot mijn vraag laat komen: naar wie luister ik om mijn leven te oriënteren? Wie is, of wie zijn mijn gidsen? Kan ik daar veilig op koersen? Hebben zij zelf de juiste input ontvangen? "Niet alleen van brood zal de mens leven, maar van alle woord, dat uit de mond van God uitgaat…" (Mattheüs 4:4). Velen hebben de bijbel allang aan de kant gelegd of eigenlijk nooit geopend (vergelijk met de oude wegenkaarten) En de plekken waar eruit gelezen en verkondigd wordt zijn als achterhaald afgedaan.
Misschien is de Advent een tijd om weer eens nieuw te starten. Niet zomaar getuigde Petrus: “Uw woorden zijn woorden van eeuwig leven”.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 46
Catch-as-catch can


Ivo :” Heb jij een Iphone 7? Zie ik dat goed? Dat mocht toch niet van je ouders! Hoe kom je eraan? “Teuntje: Gewonnen bij een hardloopwedstrijd. Ivo: “Zo zeg! En wie deden daaraan mee?” Teuntje: “De politie, de eigenaar en ik.” Pakken wat je pakken kan dus!
De noodzaak om dingen te hebben ligt zwaar in ons wensenpakket. Niet alleen met geschenkdagen als verjaardag, Sinterklaas of Kerstmis.
Het aanbod stopt niet, ook in bekende zaken. Een horloge kocht je bijvoorbeeld voor jaren. Nu koop je ze in aantallen, passend bij kleur van kleren, net als een bril. De snelheid van de technische mogelijkheden laat goede zaken als een telefoon snel verouderen. Waar duurzame meubels stevig lonkten om dat aan te kunnen schaffen voor het leven, is het aanbod van trendy spullen oorzaak van veel drukte op de woonboulevards.
Het “hebben” (krijgen is de kunst) heeft zulk een invloed gekregen, dat het “zijn” voor een groot deel is weggevallen uit ons denken. Zelfs in onschuldige media berichten als die waar ik mee startte, leuke humor dus, wordt diefstal luchtig weggezet. Natuurlijk klinkt dat niet aangenaam als iemand ons laat afvragen of we ook al lid zijn van de graaicultuur. Maar dat wordt snel positief beantwoord wanneer we ons durven vragen of we de wijze van ‘er-zijn’ voldoende aandacht geven. In de brief van de apostel Jakobus wordt ons gevraagd naar de goede daad/daden, dit als teken van geloof. We kunnen ons voorstellen dat waar geloof niet meer zo inspeelt op ons doen en laten, we anders in het leven staan met wat ons geweten dragen en verdragen kan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 45
Hoe kijk ik….

tegen de dingen aan? Er zijn grof gezien 2 richtingen. Die van de barkeeper die tegen een klant het volgende zegt wanneer die bij het zoveelste glas verzucht: “Men zegt dat je leven verkort wordt door alcoholgebruik”. De reactie: “Dat kan zijn, maar daar staat tegenover dat je tweemaal zoveel ziet”. Of we koesterende blik van de Emmausgangers., u weet wel, die 2 teleurgestelde leerlingen van Jezus die ontgoocheld Jerusalem verlieten. Grote en kleine tegenvallers, drama’s en rampen, onbegrijpelijke gebeurtenissen die ons boos en verdrietig maken. Die ons laten vragen: waarom??? Wie naar de oplossing van de alcohol gezocht heeft zal zien dat het probleem 2 maal zo groot wordt. Wat dan wel? Zien te berusten? De pijn verdoven met kalmeringstabletten of juist als maar feesten en vakantie vieren? Sommige zaken kunnen zeker iets bijdragen, maar dan toch voor momenten, weken of jaren. Maar niet diep in het hart. Mij valt op dat mensen zo weinig blijheid in hun zieleleven ervaren. Terwijl we toch geschapen zijn om ‘ hier en in het hiernamaals gelukkig te mogen worden’. Dat laatste leerden mensen toch vanuit de godsdienst. Onvoldaan en bedrukt verlieten de Emmausgangers de groep leerlingen en apostelen. Het werd pas totaal anders, toen ze in gesprek kwamen met die aanvankelijke vreemde. Tot ze Hem herkenden aan het Breken van het Boord. Het is de medicijn tot geluk, volharding en vertroosting. Maar je moet het wel willen en vooral léren zien.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 44
Toen ik de prijs van de sla zag, kreeg ik een krop in de keel

Of ook: ‘De platenverkoper raakte over zijn toeren’. Los van het feit dat ik zulke zinnetjes spitsvondig vind, lees ik ze ook met de bril van een kerkenman en spookt het meteen in mijn hoofd. Dan zie ik staan: de nieuwe bisschop raakte over zijn toeren toen hij de prijs zag welke zijn priesters moeten betalen om het kerkelijke leven gezond en verteerbaar te houden, en waardoor hij een krop in zijn keel kreeg.
Bedienaren dienen de kerken ‘in de lucht te houden, maar ze kunnen de boodschap in steeds minder harten en gewetens laten landen. Het lijkt steeds meer een hels werk om de hemelse realiteit ingang te laten vinden omdat velen al de uitgang van het gelovige zijn gevonden hebben. Soms hoop je op zo iemand die iets gelijkaardigs zei toen men hem vroeg waar hij zijn vrouw had leren kennen. Antwoord. ‘ Dat was op het station. Het was perrongeluk’. Het zal deze of gene overkomen zijn, dat je opeens God en geloof op het spoor komt… Als er een boeiende lezing over sigaretten wordt gehouden kun je zeggen: de aanwezigen staken er heel wat van op. Spreken over Jezus is voor de meesten niets anders dan de dood in de pot vinden. We lijken met ons kerkenwerk veel op de weight watchers. ….Daar kunnen ze ook zeggen: er zijn er 2 nieuwe leden aangekomen, maar er zijn er ook 15 afgevallen.
Ik ben niet pessimistisch hoor. Omdat een oude brandweerman een uitgebluste indruk kan maken kan ik beter bokser worden, heb ik meer kans van slagen. Heb ik u nu geraakt? Of bent u als die vis, die pas op het droge nattigheid voelt?. Gelovigen van weleer zijn soms net als kaarsen: “Zegt de ene kaars tegen de andere: Willen we vanavond samen uitgaan?"
De tijd zal het als per secondewijzer wel leren. Maar gelovigen van goede wil moeten nog even volhouden. We hebben de tijdsgeest nog niet mee.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 43
Goed doen. In Godsnaam!

Onlangs had ik even contact met een collega in Oostenrijk. Normaal hoor je mensen tot op heden zeggen: de kerken zitten daar nog vol. Voller in ieder geval dan bij ons. De realiteit is echter geheel anders. Behalve met Allerzielen waar men nog massaal voor naar kerk en kerkhof komt met honderden en duizenden (!) is het even druk als in ons gewest. Hij sprak over 5 tot 6 % dat nog belangstelling had voor de Godsontmoeting in de liturgie. Kinderen ook niet of nauwelijks, jongeren al niet anders. Doordat de kosten voor kerk (nog) gedekt worden uit de Kirchensteuer is er (nog) geen kerksluiting.  We delen de overtuiging dat dit alles maar tijdelijk is. En tot die tijd moeten we zien te overleven. Maar met vreugde sprak hij over een initiatief dat door een alleen-opvoedende moeder tot stand was gekomen. “Kunt u niets voor mij en mijn lotgenoten betekenen” was de gerichte vraag aan hem. “Er is niemand en geen instantie die ons helpt”. Geldzorgen om goed te doen aan de kinderen is zeker een onderdeel van de problemen. Maar er is meer. Met name ervaren ze onbegrip en eenzaamheid. Als snel vormde zich na de vraag van die ene dame een groepje, dat regelmatig samenkomt om lief en lied te delen. Onverwacht kwamen milde giften binnen waardoor mijn medebroeder zich gesteund weet om in Gods naam goed te doen. Iets wat van meet af aan bij onze kerk en ons geloof hoort. Missionaris ben je ook in Europa.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 42
Als je geen ster aan de hemel kunt zijn...


Als je geen ster aan de hemel kunt zijn, wees dan een lampje in eigen huis.
In de tijd waarin de dagen 24 uur behouden maar het langer donker wordt (zeg dus niet dat de dagen gaan korten!) een zinvolle gedachte, lijkt me, om het duister niet te laten zegevieren.
In herfst en winter zullen we immers meer uren binnenshuis/binnenkamers doorbrengen en minder ‘buiten ‘ zijn. Ieder mens -en zeker de christen - heeft een opdracht naar de ander toe. Zorgen dat je zelf niet te kort komt, is geen opgave maar eerder een hindernis voor de ander naast me. Hoe snel wordt niet gedacht: als ík het maar heb, als ík maar aan míjn trekken kom, verzorgd wordt en zelfs mijn haan koning kraait! Helaas gebeurt dat ongemerkt en spontaan. We hebben helemaal niet door dat het gebeurt wanneer het gebeurt. Het zit al in kleine dingen. Wat dacht u van: “Maak je toch even de deur dicht” als iemand van boven naar beneden komt. Of; “Je kunt je kopje ook mee naar de keuken nemen als je toch die kant op gaat”. Attent zijn in kleine dingen ten gunste of ten bate van de ander scheppen een warm leefklimaat. Toon en woordkeus laten oren open gaan of sluiten. Loop een paar meter voor de ander en die zal reageren met een dankbare glimlach, de bereidheid wakker roepend om een kilometer voor je te gaan. Doe je het positieve voor de naaste onder het motto: ‘Voor wat hoort wat’, dan is de getoonde inzet berekend en dat geeft aanleiding tot kleine of grotere ergernissen. Dan wordt het niet licht maar duister om ons heen.
Iets dergelijks geldt ook voor mensen die alleen (moeten) leven. Meestal doordat de partner is overleden en eventuele kinderen ook het huis uit zijn. Je kunt wachten tot iemand naar je toekomt. Je kunt ook eens nagaan, wie je blij kunt maken met een bezoekje, een aanbod, of uitnodigen iets te doen of bij je thuis te komen. Dan komt er licht voor beide kanten. Wie enkel profiteert van de ander en niet investeert, daar zal het in het huis en in het hart duister blijven.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 41
Over een Misverstand

Fenne: “Zeg Tamara, moeten jullie ook altijd bidden voor het eten?”
Tamara: Nee hoor, want mijn moeder kan goed koken!
Met deze 2 zinnen raken de kids meteen de misvatting welke onze geloofsbeleving typeert. Alsof we alleen God en de kerk zoeken wanneer we problemen hebben of vrezen te krijgen.
Zeker zullen we nooit íemand weerhouden om te bidden voor een goede afloop van een operatie of voor het welslagen van een examen.
Wanneer echter huisgenoten je alleen weten te vinden als ze het leven als lastig ervaren en je moet dan even wonderlijk wát verrichten voor ze, dan lijkt het me toch dat je elkaar tekort doet. Liefdevol en vertrouwelijke omgang met elkaar, naar elkaar luisteren en zorgen dat de ander niets te kort komt, komt niet alleen de huiselijkheid ten goede maar voedt tevens de genegenheid voor elkaar.
Wie ervaart niet graag geborgenheid bíj en dóór de ander? De mens doet zichzelf tekort door God alleen te zien als EHBO-er of zelfs als hulpverlener bij pech onderweg. Een soort ANWB- medewerker dus. Kinderen die naar ouders leren luisteren zullen vele tips krijgen welke veel pijn, nood en ergernis kunnen voorkomen. Dat kan toch alleen als je samen veelvoudig en intens met elkaar optrekt, door gewoon ‘samen te zijn’ ?
Als zoon of dochter je alleen ziet staan wanneer het hún uitkomt, laat je als ouder natuurlijk je beste kant zien. Want liefde wil schenken en helpen. Maar wat zouden vader en moeder, opa en oma toch graag méér warmte willen geven

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 40
Geen onschuldige ontmoeting


“Mark, je ziet er belabberd uit!” “Zo voel ik me ook. Ben gisteravond naar een voorstelling geweest en heb na afloop een van de actrices mee naar huis genomen. Maar eerlijk ik wist het niet! Mijn vrouw heeft nog mee gezocht, maar we vonden haar niet”. “Wie vonden jullie niet?” Die actrice natuurlijk!” “Waar was je dan toen je haar oppikte?” “In het vlooientheater”.
Zoals de vlooien een plaag kunnen zijn voor mens en dier, zo ook plaagt de buxusrups Het is een ergernis voor bijna iedere buxusbezitter Het beestje is lastig te herkennen op de plant, maar de schade is een doorn in het oog van een tuinliefhebber.
Toen ik als ‘kerkman’ ze stond weg te plukken uit mijn inmiddels grauwe buxus, herkende ik erin hoe ‘Het Kwaad’ in de wereld toeslaat. Net als deze buxusmot is Het Kwaad er voor je er erg in hebt. Ik had er wel van gehoord, maar dacht dat ze mijn plekje groen niet hadden ontdekt. De struiken oogden op sommigen plaatsen minder fris. Zeker nadat ze buxus was ‘geschoren. Dan denk je dat het met de droogte te maken heeft.  
Tot een parochiaan mij er een in zijn struik aanwees. Als je weet waar je naar kijken moet, springen ze opeens vrij vlug in het oog. Maar of er nog iets te redden valt?  Zo ook werkt de zonde in ons en om ons heen. Aangepast aan de tijdsgeest herkennen mensen het kwaad vaak niet. Tot het zijn werking heeft gedaan. Zoveel moois gaat inmiddels wel verloren in onze samenleving.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 39
Te Gek en toch Waar…

Een jonge vrouw komt een winkel binnen en koopt en pak babyvoeding. Er werd veel reclame gemaakt voor dit merk. Op de verpakking staat: VOOR KERNGEZONDE BABY’S. Bij het afrekenen vraagt ze: “Moet ik dit nu eten, of mijn man?”
Duidelijk dat ze het zag alsof het een soort vitamineproduct was. In haar geval te gek voor woorden natuurlijk. Maar voor het leven van onze kinderen is het op een andere wijze helemaal waar.
Waar immers leren de kinderen van? Allereerst van wat hun ouders zich ‘eigen’ hebben gemaakt. Dat alles onder het kopje: wat je niet hebt kun je niet geven. Het voorbeeld is hierin van groot belang. Waar ouders waarde aan hechten, zal door kinderen gekend zijn en worden overgenomen. Denkt u met dit te lezen: maar ik deed zo mijn best en toch hebben ze (naderhand) andere keuzen gemaakt! Dan kan dat zeker waar zijn. Dat kan te maken hebben met: wijsheid, eigenwijsheid, veranderend inzichten; tijdsontwikkeling, zwakheid en zelfs zondigheid.
Wanneer ouders hun geloof beleven, kan een kind dit langere tijd mee voltrekken. Andersom Is dat ook waar. Wáár wordt óók: op het groeiend ongeloof in de zending van God door Jezus zijn Zoon in de kracht van de Geest in onze tijd, komt straks een andere reactie: leer het ons! God heeft geduld met ons, goddank.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 38
Over de Titanic en christelijk Turkije

Misschien wist u het al dat men hoopte dit jaar de Titanic II te water te laten. Wat als onverwoestbaar te water werd gelaten, 107 jaar geleden, zou een technisch verbeterde kopie krijgen, gebouwd in een Chinese werf. Kosten waren geraamd op 500 miljoen U.S. dollar. Er is een kink in de kabel gekomen.
Op bedevaart in Turkije enkele jaren geleden, in de voetsporen van de Apostelen Paulus en Johannes, met bezoek aan de woonplek van Maria, stonden we op de bodem waar het christendom enorm leefde.
Onwaarschijnlijk en ondenkbaar: boot en christendom gingen kopje onder. De wens om de Titanic II ten doop te houden is voorlopig uitgesteld. Of het er ooit van komt? De tijd moet het leren.
En wat de kerk in Turkije overkwam, kan ook in Nederland/Europa zich gaan voltrekken. Het schip dat de Kerk is heeft bij gebrek aan diepgang averij opgelopen. Uit de ontstane gatenzijn velen al gevlucht en keren zich, gezeten in hun kleine bootjes, steeds meer tegen het moederschip.
Kerkleiders probeerden de gaten te dichten de voorbije 45 jaar. Toch lijkt de ondergang nabij. Bijbelse wijsheden citeren spreken de hoorders helemaal niet meer aan. Hét logboek bij uitstek blijft dicht. Misschien kunnen ons Chinese wijsheden ons helpen, het Land waar de T.II gebouwd gaat worden.
Wat dacht u van de volgende 2 wijsheden:
‘Het is beter een kaars aan te steken dan het duister te vervloeken’
En: ‘Deugd blijft niet lang eenzaam, zij krijgt snel buren’.
Op hoop van zegen!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 37
De goede stap naar uzelf…

Is díe stap waardoor u het betere ik van uzelf naar boven haalt. En dat gaat inde allermeeste gevallen niet met de roltrap. Het lijkt meestal op de springprocessie in Echternach. Kent u dat gebruik aldaar? Drie sprongen(stappen) vooruit en twee terug. Je komt er wel, maar uiteindelijk stap voor stap. Er zijn mensen die hun hoofdje meteen laten hangen, dramatisch huilerig worden of intens boos met het minste of geringste aan weerstand, tegenslag of tegenwind. Anderen zijn gevangen in zichzelf, in hun eigen woning, nodigen niemand uit, gaan alleen daarheen waar ze zelf zin in hebben. Ze wachten op iets wat nooit komen gaat: dat geluk je zomaar toelacht, vervulling door anderen geven kan worden. Vinden het fijn op andermans beurs te eten en te drinken en maken het woord van de zuinige Hollander waar, waar de Belgen ons over uitlachen. Vergeten de zin: “Wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft”.  Verbeter de wereld, begin bij jezelf…dat accepteren we als inzicht. Maar waar – o – waar blijft dan die eerste stap? Zeker als gedoopte christen kunnen we ons het woord aantrekken dat Petrus van Jezus ontving: Petrus, bekeer je en sterk dan je broeders. (On-)Bewust lijken we het telkens te verstaan als: Petrus, sterk je en bekeer de ander. Laten we maar zeggen dat je met deze ‘roltrapmentaliteit’ niet echt groeit in je mens-zijn.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 36
Over Voor- en Nadelen van de roltrap

Het gemak dient de mens. Maar dat mag je over deze roltrap niet zomaar zeggen. Voor mensen met loopproblematiek is het een uitkomst. Je schuift op de eerste trede en je komt toch hoger op. Om vooruit te komen in het leven is dat niet zo makkelijk. Zeker niet als je ‘hoger-op’ wil. Dat vergt inspanning en bovendien gaat het meestal stap voor stap, tree voor tree Er zijn soms momenten dat een geniaal iemand met zevenmijlslaarzen vooruit komt. Doorgaans is dat niet zo. Je merkt dat een beetje bij revalidatie. Dat vergt oefening en geduld en doorzettingsvermogen. Voor iemand die geen last heeft van de benenwagen of de longen is de roltrap een verleiding. Terwijl bekend is dat bewegen goed is voor langer leven en minder ziekten, kiest menigeen voor die makkelijke weg omhoog. Er is nog een verleidelijke stap: die welke alleen bedoeld is om jezelf te plezieren, te behagen. Betere stappen zijn die welke ons voeren naar de ander en naar Dé Ander. Dat is ook kern van ons christen zijn. De stap naar de naaste om te kijken wat ik kan betekenen en de stap naar Dé Ander om te kijken waar ik goed bezig benen waar niet en om steun te vragen.
Toch is er een stap naar mezelf welke ik dagelijks moet uitvoeren? Welke? Volgende keer meer…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 35
Gebedsverhoring..(reeks over het bidden deel 4)

Dagelijks gebed heeft hetzelfde effect op een persoon als afwisselend regen en zonneschijn over planten.
Het bewijs wordt o.a. vaak thuis geleverd. Kinderen hebben er immers een handje naar om te blijven aandringen.
Om van het gezeur af te zijn geven ouders - snel of minder snel- op den duur toe. Maar ook partners onderling weten hoe hij of zij iets moet aanleggen om hun zin te krijgen.
Vakbonden deden en doen dat met pressiemiddelen zoals stakingen.
Maar waarderen wij zulk een manier “vragen?” Net zo min als de baas van Hein. Na de vakantie die geldverslindend was gebleken had Miep haar man op het hart gedrukt om naar loonsverhoging te vragen. “En wat zei je chef?” “Afgewezen! Is altijd hetzelfde liedje! Vraag ik om opslag is mijn werk onbelangrijk en vraag ik om verlof dan ben ik onmisbaar”.
Als kerken hebben we de indruk dat mensen minder of nauwelijks nog bidden. Kerkbezoek zegt niet alles natuurlijk….maar is wel een soort thermometer.
Kinderen in de klas geven een duidelijker beeld. En als er gebeden wordt dan is om hulp te krijgen bij een of andere nood of een verlangen. Fraaier zou het in het dagelijks leven ook zijn als mensen naar elkaar toe meer zouden werken aan een fijne band. Aanvoelend en aanvullend er zijn. Meer het welzijn van de ander in het vizier hebben dan je eigen voordeel zoeken. De band welke daardoor groeit maakt het samenleven meer intens, warmer en hoef je niet te vragen, want de ander wil niets liever dan geven. Uit liefde en verbondenheid. De ander is ons dan immers “heilig”, d.w.z. kostbaar. Hem of haar moeten missen zouden we afschuwelijk vinden. Bij hoe velen is Dé Heilige uit beeld? We kijken naar de kerk zoals een tv.- kijker geërgerd kijkt naar een scherm met alleen maar ruis erop. Alleen ligt de oorzaak niet bij de zender, maar bij onze vaardigheid om te ontvangen.
Slot van de reeks.

Week 34
Gebedsverhoring..(reeks over het bidden deel 3)

Je zou kunnen zeggen dat bidden een glimlach is van de mens naar zijn Schepper. Welnu, wie een ander een glimlach schenkt, krijgt er doorgaans een terug. Maar…wat dacht u van de volgende ontmoeting. In de supermarkt botsen twee karretjes tegen elkaar van mensen die in gedachten het rek afturen. Verontschuldigend kijken man en vrouw elkaar aan en lachen hartelijk. Waarop de man zegt:  “Mevrouwtje, als u zo lacht dan kijk ik ernaar uit dat u eens bij mij op bezoek komt. De dame slaat even haar ogen neer en zegt dan tegen de jonge man: “U vleit mij.” “Nou ja, ligt eraan hoe u het bekijkt. Ik ben namelijk tandarts.”
Voor de meeste mensen is bidden toch een smeekgebed. En vragen aan God om hulp .En dat werd ons door Jezus aangeraden om te doen. Zeker zijn er vraagtekens bij dit gebed. Zoals Johan Cruijff al zei: “Ik geloof niet. In Spanje slaan alle 22 spelers een kruisje voordat ze het veld opkomen, als het werkt, zal het dus altijd een gelijkspel worden.”
God voor je karretje spannen kan ook betekenen dat je niet bereid bent zelf de handen uit de mouwen te steken. Gebed is een vraag om hulp maar opent ook de weg om te verstaan waar ik zelf me mag laten genezen. Dat mensen zulke confrontatie uit de weg gaan, is voor te stellen. We lezen dat in de ontmoetingen van Jezus met mensen: ze willen niet veranderen want dat zou soms een echte bekering inhouden. Om het anders en beter te doen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 33
Gebedsverhoring..(reeks over het bidden deel 2)

"Waarom ben je nu pas op kantoor!?”
“Maar baas, u zei toch gisteren dat ik de krant maar thuis moest lezen…”
Je hebt zo van die mensen die graag horen wat ze willen horen. Niet willen begrijpen wat gezegd werd. Zeg maar eens tegen je zoon nadat die een ravage heeft gemaakt in de garage: “Vriendje pak jij eens even de bezem!” Je komt na een uur of wat terug en er ligt nog steeds een puinhoop op de vloer. Je roept hem ter verantwoording. “Wat heb ik je gevraagd?” Waarop hij zegt: “Echt pa, ik heb de bezem vastgepakt zoals je me vroeg…Je gaf geen opdracht hem te gebruiken.”

Zulk een ‘mensengehannes’ is ook met het bidden een punt. Spreken met God is niet bedoeld als gebedjes opzeggen, waarbij je god-weet-waar met je hart kunt zijn…Bidden is Hem ontmoeten, je aan Hem presenteren. Zoals vroeger er een boekje verscheen met als Titel: Hallo meneer God, hier met Anne. De schrijver van dit boek is 19 jaar als hij op een avond Anna ontmoet en haar meeneemt naar zijn ouderlijk huis. Anna is een verwaarloosd meisje van 5 jaar uit een sloppenbuurt in Londen (East End). Als zij 8 jaar is, valt zij uit een boom, omdat zij een poesje wilde redden en overlijdt. Fynn beschrijft in dit boek de 3 jaar dat Anna bij hem is, over de ontwikkeling van Anna, van Fynn en van hun wonderlijke samenzijn. Anna is zeer vindingrijk, vol blijheid, eerlijkheid en zij is in voortdurend gesprek met ‘meneer God’. Door de manier waarop Fynn met haar praat over alle mogelijke onderwerpen, met haar samen natuurwetenschappelijke experimenten uitvoert, worden de natuurlijke creatieve gaven van Anna gestimuleerd en bouwt zij een kinderlijk-filosofisch wereldbeeld op waarin alles zijn plaats heeft en God het middelpunt is. Een wonderlijk boek dat boeit van het begin tot het eind.
Is God bij mij het middelpunt van mijn gebed of ben ik het zélf met al mijn vragen en pijnen?
Wordt vervolgd..

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 32
Gebedsverhoring..(reeks over het bidden deel 1)

“Baas, mag ik vandaag 3 uur eerder stoppen met werken? Mijn vrouw wil met mij gaan winkelen”.
“Dat gaat niet lukken!” “Och chef, dank u! Ik wist dat u me niet in de steek zou laten”.
Dit klinkt toch als een soort gebedsverhoring, of? Hebben mensen ook zo niet leren bidden? We stappen op God af en hebben graag dat Hij geeft wat we vragen. Excuseer als ik zeg dat dit maar een fractie is van wat feitelijk bidden zou kunnen zijn. Zo hebben we allemaal leren bidden: teksten opzeggen die dan als gebed van deze of gene grote heilige of gewoon brave ziel werden opgeschreven. Is dat verkeerd? Nee, maar zeker niet alles. Na een tijdje kunnen die gaan vervelen, zoals de vaste teksten in eucharistie. Zeker als we onze gebedssnelheid  willen meten met snelheid  met sprinters als Dylan Groenewegen op de fiets of met de loopsnelheid van Daphne Schippers. Dan schieten we ons doel snel voorbij en zeggen de woorden en zinnen ons helemaal niets. Saai omdat ze onze realiteit niet raken Het kan deze of gene voldoening geven, want ze zijn geweest. En dat is ook al heel wat tegenwoordig. Om in Godsnaam samen te komen. Om wat glans te krijgen moet “de saus” het doen, zoals er zijn de zang, de muziek, de preek. Zonder goede smaakmakers vluchten we graag van tafel om snel elders ons heil te zoeken. Valt u dat ook op dat mensen in restaurants graag natafelen, of kijk eens hoe lang iemand een heerlijk hapje nog genietend volgt tot in het diepste puntje van de maag, met de ogen dicht en het hoofd omhoog geheven met een blik van pure gelukzaligheid…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers

Week 31
Over verbondenheid en vervreemding

Door Frankrijk rijdend in de sneltrein  zitten een bisschop en (zoals later blijkt) een atheïst tegenover elkaar. Ze discussiëren er flink op los.
“Kunt u mij zeggen hoe ik in het hiernamaals mijn vest over mijn vleugels kan krijgen?”
“Och”, zegt de bisschop, “daar hoeft u zich niet druk over te maken. Denk er maar eens over na hoe u uw staart in uw broek kunt krijgen”.

De ploegen van het erepodium bij het WK voetbal kregen allen hartverwarmende ontvangsten.
Mensen kwamen massaal samen omdat het behaalde resultaat hen op de been en samen bracht. Waarschijnlijk dat de meesten elkaar helemaal niet kennen. Maar ze deelden in de vreugde van die spelers en hun begeleiders. Zongen als uit een mond! Juichten en klapten omdat ze deelden in elkaars vreugde. Reikhalzend om toch maar een glimp op te vangen van hun idolen van dat moment. Eén in verbondenheid! Hoe verschillend ze ook zullen zijn.
Beetje jaloers was ik wel. Moet ik bekennen. Want als kerk zijn we niet meer in staat verbondenheid te vieren met ónze kampioen. Dé overwinnaar op de ergste vijand, lijden en dood, krijgt steeds minder supporters die Hem komen huldigen. Samenkomen en Hem toezingen gebeurt nog wel, maar is verre van indrukwekkend doorgaans. Dus gaat er ook geen kracht vanuit als we met een kleiner groepje mensen in de kerken samenkomen. Mensen zien en treffen elkaar niet meer, steeds minder, af en toe of  sporadisch. Niet zo vreemd dat verbondenheid afneemt en minder gevoeld wordt. Afstand ontstaat, eenzaamheid en vervreemding stapt binnen. Het lijkt wel of mensen met een staart tussen de benen zijn vertrokken.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 30
Over deugden, ondeugden en ondeugend

Zittend op de lagere school  zoals toen de huidige basisschool heet, hadden we ook al ‘lagere’ gedachten. Anders gezegd: we konden zeker ondeugend zijn.
De uitbaters van een eenvoudig winkeltje met tal van spullen scoorden niet hoog qua uitzien. Nu zou ik moeten zeggen: we hadden geen achting voor man, vrouw en dochter. Ze zagen er uit alsof ze niet tot 10 konden.
Dus haalden we een grapje uit. Eenmaal binnen stelde ik de vraag: “Mijnheer, was kost die voetbal van 6,95 uit de etalage?” Om dan schaterend te verdwijnen bij het vreemd getrokken gezicht, dat ook een uitdrukking kon krijgen door nooit geziene emoties.
Deugden?  Jaren ’50, zult u wel denken. Maar die deugden zijn vandaag de dag juist ontzettend nodig. Sla de krant maar open en u begrijpt wat ik bedoel. Er zijn minstens 100 deugden, zoals: moed, liefde, respect, passie, zorgzaamheid, eerlijkheid. Deugden hebben mij milder gemaakt waar ik zeker niet altijd zachtaardig was. Deugden leren mij vergeven. Want, zo heb ik geleerd: als je de ander vergeeft heel je 2 harten. Deugden zijn zoiets als universeel normbesef: iedereen hecht er waarde aan, ongeacht afkomst, religie of cultuur. Deugden zijn de bouwstenen van ons karakter; het zijn onze innerlijke drijfveren, ze vormen samen ons morele kompas.  Deugden komen tot bloei wanneer we de diepere betekenis ervan begrijpen en ze effectief inzetten.’
Deugden groeien uit tot innerlijke kwaliteiten door de lessen van je leven. Ze bepalen ons zieleleven. Waar ondeugden overheersen kan een mens met zichzelf ingenomen zijn. Is dat dan wat je noemt een zielig leven?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 29
Over onbenul of onbegrip

Trees zegt tegen haar vriendin: Ik zie tegenwoordig steeds minder, ik schil nu al de aardappelen met een bril. Waarop Truus zegt: Och toch…ik doe het nog altijd met een mesje.
Langs elkaar heen praten. Het gebeurt. Je denkt dat je over hetzelfde spreekt, maar er is geen inzicht of begrip omtrent hetgeen de ander wil zeggen. Ouders zullen het vaker ervaren dan hun lief is wanneer ze hun kind(eren) iets willen voorhouden. Zeker als ze uit eigen levenslessen putten. Dan  zal een zoon of dochter makkelijk denken: kom op he, de tijden zijn veranderd. Dat was van vroeger. Nu is alles anders. Zeker is er veel veranderd. Van geen telefoon thuis(vaste lijn) bijvoorbeeld naar eigen toestel. Van kabel naar draadloos. Van mobieltje naar IPhone. Eén ding is gebleven: je moet met elkaar communiceren. Voor een kerkman is dat laatste werkwoord een belangrijk iets. Met elkaar in gesprek komen, overleggen, uitwisselen, raadplegen, corrigeren, aanvullen, uitleggen, inzicht geven, informeren…Allemaal belangrijke begrippen in de omgang met elkaar voor het leven van elke dag. Heerlijk als je zomaar mensen kunt raadplegen, ongeacht de afstand. God wist dat al en daarom gaf Hij ons een eigen lijntje om Hem te raadplegen. Maar wie begrijpt nog wat bidden is? Dat is toch niet van deze tijd…Of moeten we zeggen: we hebben het niet geleerd, tenzij wat gebedjes opzeggen. Natuurlijk niets tegen gebeden maar: liever van hart tot hart…Helaas zijn er voor mensen van goede wil veel stoorzenders…Tot in de kerken toe. Zalig zij die het horen en verstaan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 28
Ware liefde

Chantal: “Waarom wil je niet op dinsdag trouwen?”
Henk: “Ik heb uitgerekend dat we dan 12,5  jaar getrouwd zijn op een vrijdag en dat is mijn biljartavond schat”.
Deskundigen inzake voetbal vertelden mij dat de wedstrijd op het WK tussen Spanje en Portugal zou eindigen in een gelijkspel. Want ze willen samen proberen de eerste ronden door te komen en dan pleeg je geen broedermoord. Het werd 3-3….! Het kan toeval zijn. Of is het toch het gelijk van mensen die weten hoe berekend we te werk gaan? De uitdrukking: ‘voor wat, hoort wat’ lijkt dat ook te bevestigen. 
Dit maakt in het dagelijks leven dat je welhaast wantrouwend wordt wanneer mensen vriendelijk je bejegenen. Je mag het niet denken waar ben niet verbaasd als er een vraag komt om een gunst te bewijzen. Ouders zijn immers ook attent als een kind opeens poeslief, meewerkend en gehoorzaam wordt terwijl dat niet wekelijks – laat staan dagelijks – aan de orde is. In werkverband zijn ook dergelijke voorbeelden waar te nemen.
Kerkelijk gezien is dat zichtbaar als de nood aan de man komt. Daan gaan we een kaarsje op steken. Dat noemen we een OFFER-kaarsje. Waarbij de buurkerk spannender is want daar kost een OFFER-kaarsje 10 cent minder….
Het wegvallen van geloofs- en kerkbetrokkenheid snijdt echter veel verder in ons leven.
We leren niet meer dat Jezus geheel uit LIEFDE, onbaatzuchtig, zich gaf voor ons geluk.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 27
Het onzichtbare is te zien

“Ober, graag voor mij een tomatensoep, spinazie met roereieren en kersenvla na”.
“Maar mijnheer, u hebt van mij de menukaart nog niet gekregen.”
“Klopt, maar wel het tafellaken!”
Op vele manieren laten we sporen na. Natuurlijk letterlijk. Wie ook nog verder kijkt dan de neus lang is, ziet ook de gevolgen van vorming en opvoeding of het ontbreken ervan. Door wat iemand doet of niet doet zien we waar zijn of haar belangstelling ligt. De kinderen vertelden me dat de overleden moeder altijd vlaai bakte, niet 1 maar wel 3 of 4 per dag. Niet alleen omdat ze er plezier in had. Daardoor wist ze de vriendjes en vriendinnetjes zonder woorden naar haar huis te trekken. Ze hield niet alleen van gezelligheid maar zag ook met wie haar kroost omging.
In de bijbelvertelling over de door het volk gehate Zacheus in Jericho staat dat mensen, stomverbaasd, zagen dat uitgerekend Jezus bij hém te gast wilde zijn. De belastingman die hen bovendien afperste. De man, zelf verbaasd dat uitgerekend Jezus bij hem binnenstapte, liet nadien een metamorfose zien. In plaats geld te innen, keerde hij mensen royaal het teveel gevraagde uit.
Moet voor alle mensen een bizarre ervaring zijn geweest, wel uiterst vreugdevol.
Tja, als mensen de Zoon van God eens écht zouden binnenlaten…
Moge elke communie en elk gebed een inoefenen zijn om positieve bijdragen te leveren aan onze leefomgeving.
Verbeter de wereld, begin bij jezelf….

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 26
Ware medicijn tegen de ellendige vicieuze cirkel

Een ontsnapte gevangene dook snel in de kofferbak van een auto op de binnenplaats. Zonder problemen werd het voertuig door de bewaakte poort gelaten. Nadat de auto na enige tijd stopte en hij merkte dat de chauffeur en zijn begeleider weg waren maakte hij voorzicht de klep open…en zag dat ze op de binnenplaats van een andere gevangenis stonden.
Wie kent het niet, de Vicieuze Cirkel? Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken, blijf ik denken zoals ik altijd dacht. Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht, blijf ik geloven wat ik altijd heb geloofd. Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd, blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan.
Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan, blijft me overkomen wat me altijd overkomt.
Maar als ik nu mijn ogen sluit en voel mijn ware zelf van binnen, dan kom ik deze cirkel uit en kan ik steeds opnieuw beginnen.
Dat laatste blijft voor velen een droom. Nieuw beginnen! Wat dacht u van kinderen in armoedige situaties, niet alleen in bekende Afrikaanse hongergebieden zonder scholing en goed gezinsleven! Hoe krijgen ze eens kans? Mensen in hun werk, met de sleur van alle dag!
Maar ook om ons heen, misschien wel uzelf…elke dag hetzelfde…. elke week vaste punten…Zelfs elke week de onmacht dat we niet slagen in goede voornemens….
Ik las er een medicijn voor!  In het boek der Spreuken( Oude Testament!) 3,5-6: “Vertrouw op de Heer met heel uw hart en verlaat u niet op uw eigen inzicht. Denk aan Hem  op al uw wegen, en Hij zal uw paden effenen”

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 25
Een kanjer

Met de kinderen van de communiegroep spraken we over het waarom van een schuldbelijdenis in de mis. Iets waar volwassenen steeds weer vragen rond stellen. Men vindt het eigenlijk maar onzin om ons voortdurend met onze “zonden” te confronteren. Dus vroeg ik aan de jeugd of ze wel eens iets deden dat niet goed was, niet mocht volgens de ouders. Kinderen reageren altijd uiterst spontaan. Iedereen wilde best vertellen waar hij of zij wel eens echt in de fout was gegaan. Of dat bij de ouders voor applaus zorgde? Nee, ieder wist dat daar straf bij hoort…
Op één kind na. Heel rustig en zelfverzekerd getuigde zij:  “Mijn vader straft ons nooit!” Toen ik zichtbaar verbaasd keek vulde ze aan: “We worden beloont als we iets goeds doen. Dan mogen we in het weekend ietsje langer opblijven bijv. En als we stout waren, beloont hij ons niet. Mijn pappa straft niet”.
Heb daar lang over nagedacht. Wat een kanjer is die vader, vind ik. De oude zin in de volksmond: God straft onmiddellijk is namelijk niet waar. Dan zou elkeen die staat te liegen meteen een stijve tong moeten krijgen,… iemand die verkeerde wegen gaat, verlamd raken. …
Doet God niet. Maar Hij beloont inderdaad niet. Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel…God heeft geduld met de zondaar, zodat hij tot inzicht komt. Maar de vraag: waar is God dan toont aan, dat de vraagsteller zich niet beloond weet. Over wie zegt dat nu wat?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 24
Hand in hand

En misschien verwacht u het woord: ‘kameraden’. Zo is mijn openingstekst niet bedoeld.
Kort wilde ik u iets zeggen over het (geestelijk) leven. Omdat ik merk dat zelfs religieuzen daar nooit werkelijk vertrouwd mee zijn geraakt.
Met wat? Dat Goed en Kwaad  hand in hand gaan. Overkomt ons iets moois, wees voorbereid dat er tegenslag komt op een ander vlak. Gewoon om u te ontmoedigen. Of om goede ontwikkelingen tegen te houden. Het boek Job is daar een mooi voorbeeld van. Niet voor niets deelt Petrus in zijn 1ste brief met ons de ervaring:  “Weest nuchter, wordt wakker. Uw vijand de duivel zwerft rond als een brullende leeuw, op zoek naar een prooi om te verslinden”.
Maakt u een goed voornemen om een tijdje te stoppen met snoepen? Prompt biedt iemand een heerlijk gebakje aan dat extra voor u werd gekocht, wetend dat u komen zou. Kun je dan weigeren? Waak erover dat uw goede voornemen niet meteen dooft…immers, het lukt in de praktijk toch niet!
Als God ons genadig helpt en ons goede mensen zendt die ons enthousiast maken, komt er geheid een blaffend geluid achteraan omdat iemand zich geroepen voelt ons bijv. ‘de waarheid’ te zeggen. Zijn of haar ‘waarheid’ welke werd ingegeven doordat de duivel gebruik maakt van iemands zwakke kant. Alleen, de laatste heeft niet door dat hij ‘gebruikt wordt’ door iemand die weet hoe onze zwakheden uit te buiten. En zelfs meent een goed werk te doen. Dat gebeurt in het klein, én wereldwijd. Waar dacht u waar al die strijd en ellende uit voortkomt?  Laat u ten eerste niet ontmoedigen en vervolgens: werk aan zwakheden zoals jaloezie, hebzucht, heerszucht, bemoeizucht, eigenwaan en wraakgevoelens. Want dan bent u ongemerkt prooi voor andermans verdriet, denkend dat u een goed werk hebt verricht door iemand bijvoorbeeld “de waarheid” te zeggen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 23
Och toch…

Welk een dramatische Moederdag voor alle fans van Roda JC. Na zoveel jaar voetbal op het hoogste niveau ziet de toekomst er een stuk minder rooskleurig uit. De voetbaltempel zal zich minder vullen, de inkomsten zullen zakken,de feestelijke juichende gezangen verstommen en zeker niet gedragen worden door een grote menigte. Bestuur en trainers staan er bleekjes bij. Goede spelers zullen elders hun heil gaan zoeken. De nationale camera vertoont nog korte beelden in de marge. Kaarthouders zullen hun bijdrage mogelijk in minder groot getale nog verlengen. De weg terug zal moeilijk  worden want er is voldoende concurrentie.
Het lijkt de kerk wel. Ook daar is het bezoekersaantal geringer geworden, het heilige vuur is gedoofd, de feestelijke gezangen nog vaak  gedragen door een handjevol , kerkbestuur en bedienaren knijpen de tenen samen. Gezichten staan vaak toch somber te staren met in hun hart de vraag: hoe zal dit verder gaan. De kerk is niet meer in beeld! En áls ze in beeld komt dan zelden gunstig. In 1989 spraken 3 tot 4 honderd theologen zich uit in de  Kölner Erklärung tegen het beleid van Paus Joh.Paulus II. Deze laatste is middels zichtbare tekenen als heilige te vereren.
Het kan dus vreemd lopen met mensen die geloven in de waan van de dag. Wat vandaag tegen je wordt gekeerd, kan morgen allemaal anders zijn. Dus: ook voor Roda is er hoop beste supporters. Zoals ook voor de kerk.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 22
Kent u Dynamo?

Verwees ik in een zondagspreekje naar Viktor Mids en zijn programma Mindf*ck, een dag later hoorde ik iets dergelijks over Dynamo, geboren als Steven Frayne (Bradford, 17 december 1982), een Brits goochelaar die vooral bekend is van zijn programma uitgezonden door Discovery Channel, waarin hij de wereld rondreist. Ik zocht beelden op via you tube en zag de verrassende zaken welke hij aan mensen voltrekt. In mij drong zich een kinderliedje op: “Zag 2 beren broodjes smeren, o dat was een wonder…” De mensen zijn – begrijpelijk- totaal verbaasd wanneer de illusie hen helemaal te pakken heeft. Een wonderlijke wereld toch. Je zou bekoord worden te denken dat ik dat ook moet gaan leren. Met zulke daden zou ik meer mensen de kerk in krijgen. Zoals ook de heilige priester Johannes Bosco als kind leerde toveren om zijn klasgenoten daarmee naar zich toe te halen. Maar voor hij zijn kunsten deed vertelde hij woordelijk de preek van de pastoor waar zijn leeftijdgenoten (lees 1830 in Italië) in de kerk schitterden door afwezigheid. Na elke mis u zich laten afvragen: “Hoe flikt hij dat toch?” Niet alleen uit Vijlen, Lemiers en Holset zouden mensen zich de moeite nemen om eens te komen ..Toeristen zouden verbaasd staan kijken hoeveel mensen uit onze kerk(en) zouden stromen…Elke week minimaal een stunt…En alle bezoekers zouden naast sensatie Gods woord hebben gehoord….
Maar het kan het grootste fenomeen niet dichterbij brengen dat er elke week weer zich voltrekt: Jezus, aanwezig in de vorm van een hostie. Elke geconsacreerde hostie is Hijzelf. Alleen: we zien Hem niet…terwijl Hij geen illusie is. Ik laat het maar zoals het is, voor hen die het wel zien zitten met deze wonderlijke Jezus.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 21
Over supporters gesproken

Nadat er een pure buitenspelgoal werd gemaakt  roept de keeper de scheids toe: "Hoe heet uw hond?" "Ik heb helemaal geen hond." "Wat verschrikkelijk! Blind en toch geen hond!"
Er zijn vele manieren om je ongenoegen bekend te maken. Deze is ronduit hatelijk. Rond de bekerfinale kwam weer zulk een bericht: treinstel toegetakeld of iets in die strekking. Fans hebben wel eens een kort lontje en zolang het goed gaat, staan velen achter je!. Maar na enige teleurstellende prestaties klinkt er al snel boegeroep (voorzichtig gezegd).
In mijn ogen is een supporter iemand die ondanks alles trouw blijft en positief. Zeker, dat valt niet mee als je pijn beleeft aan een club, aan een persoon die je aan het hart ligt maar tegenvalt in het presteren. Kan ook al gelden voor ouders wanneer hun kind toch niet echt op school zijn best doet. Hem/haar verrot schelden zal meestal niet de weg zijn om ze harder te laten werken. Je afkeren en wegwerp-gebaren maken al helemaal niet! Juist als een kind, je man of vrouw, je vader of moeder, je club of zelfs je gemeente of je land het moeilijk heeft, is verwijten maken niet werkelijk de weg naar verbetering. Je afkeren en wegblijven ook niet.
Vele koren en verenigingen o.a. ervaren meer en meer de last van te weinig  actieve leden. Ze sterven uit, verdampen! Ook omdat er geen supporters zijn die nieuwe leden aanmoedigen.
wMet de kerk is het niet anders.  We hebben nood aan supporters, juist in slechte dagen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 20
Als je vreemd bent in Jerusalem…

De ‘verengelsing’ in het bedrijfsleven biedt soms ‘verrassingen’ die goed bedoeld de plank misslaan. Maar tevens laten glimlachen. Kreeg een kaartje van een oudere heer die niets heeft met mail- of app berichten want de hele ontwikkeling op technisch gebied is aan hem voorbijgegaan. Hij  schreef: “Ik had last van water in mijn benen. Nu hebben ze in het ziekenhuis een piesmaker ingezet. Gaat stukken beter!”
Wat hier onschuldig is, laat ons glimlachen door de heerlijke naïeve onwetendheid. Natuurlijk kan onwetendheid mensen helaas parten spelen onder de kop: we hebben de klok horen luiden maar weten nietwaar de klepel hangt. Je zult maar een telefoontje krijgen als verwarmingsinstallateur: “Mijnheer, kunt u komen? De prostaat van de verwarming is stuk!”
De kennis van ons geloof, gebaseerd op teksten uit ons “heilig boek” is uiterst miniem. Hier geldt zeker niet: “Wat niet weet wat niet deert”. Waarbij de kennis niet alleen bedoeld moet zijn om een dikke voldoende te scoren bij een bijbelquiz  Het inzicht krijgen in teksten zou in feite moeten werken zoals bij jong verliefden die alsmaar praten over wat ze voelen, denken, beleefd hebben, willen, verafschuwen, waar hun hart naar uit gaat, wat ze leuk vinden of waar hun smaak ligt. Door uit te wisselen leren ze elkaar kennen. Daardoor groeien inzichten en groeit de band. Wordt de ander zeer vertrouwd. Kun je leren leven met de ander.
Jezus wacht op velen, die Hem nog niet werkelijk hebben leren kennen…we zijn vreemd in Jerusalem….

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 19
Over motieven die ons handelen en kiezen aansturen


Moeder is dankbaar dat haar dochter haar vaker meeneemt met de auto. Zelf rijdt ze niet en haar man was recent overleden waardoor ze hun auto maar had verkocht. Na een paar ritjes vraagt ze aan haar dochter: “Waarom zet je altijd de radio uit wanneer je achteruit parkeert?” “Ach mam, anders hoor ik niet als ik ergens tegenaan rijd”.

We zijn lang niet altijd rationele wezens. Veel mensen denken dat wij rationele wezens zijn, maar wist u dat menselijk gedrag grotendeels gestuurd wordt door onbewuste en automatische processen? Hoe vaak spelen emoties geen rol? Of de groepsgeest of de omgeving?

Dezelfde motivatie kan bij dezelfde persoon in verschillende situaties tot verschillend gedrag leiden. Susan die graag tennist maakt verschil. Speelt ze met de beste vriendin Saskia heeft ze meer plezier en gaat ze veel langer door dan gewoonlijk.
Dezelfde motivatie kan bij
verschillende mensen in dezelfde situatie tot verschillend gedrag leiden.

Voor mensen staat godsdienst buiten het leven. En dat merkt de samenleving, in het groot alsook in het klein. Voor vrienden en beminden doe je alles. Maar als die ander je minder ligt, laat staan dat hij/zij je tegenstaat? “Wat ge gedaan hebt voor een der geringsten omwille van Mij, zegt Jezus, hebt ge voor Mij gedaan”. Het zou zelfs in huwelijk en gezin een heel andere wending kunnen geven.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 18
Blind voor het wonder? 

Elke lente laten de meeste Nederlandse koeienboeren hun koeien weer de wei in na een lange winter op stal. Dit is elk jaar weer een prachtig gezicht; rennend, springend en dansend van blijheid gaan de dames de eerste grassprietjes tegemoet.
“Toen ik klein was kookte ik graag grassoep. Gras, paardenbloemen, een beetje modder, even roeren en klaar is Kees. Dapper nam ik dan een hap, maar het gras bleef in prikkende slierten halverwege mijn keel hangen. Mensen kunnen geen gras doorslikken, laat staan verteren. Gras heeft voor ons geen enkele voedingswaarde, wat we ook ondernemen. Zonde, want op veel plekken op de wereld kan niks anders groeien dan gras." Aldus Lydia van Maurik-Wever. 
"Daarom is er niets mooiers dan een herkauwende koe. Ze ligt wat schaapachtig voor zich uit te staren, terwijl haar kaken rustig malen. Om de zoveel tijd slikt ze even, verstart, tot de volgende prop onverteerd gras omhoog komt en ze weer rustig verder kauwt. Geduldig. In volmaakte rust verricht ze haar taak, zonder morren, bijna 10 uur per dag. Binnenin haar voltrekt zich een wonder. Water en gras worden energie, vlees en melk. Zomaar. Een geschenk uit de hemel.”

Vraag is dan : Is dit een fout in en van de oerknal, of heeft onze Schepper gewild dat we het woord van Jezus jegens de apostelen beter gaan begrijpen: “Geeft Gij hen maar te eten?”
Maar als we beleven hoeveel mensen dit voedsel nog ontvangen, kunnen we al spreken van totale (geestelijke) ondervoeding.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 17
Wat woorden kunnen doen…

Het is toch raar dat mijn neus loopt en mijn voeten ruiken……Lazarus kwam uit zijn graf en was opgewekt….Van klok kijken, wordt onze kleine wijzer.....Paasei hetzelfde wat ma zei…..Postbodes staken om te zien wat er uit de bus komt…Afslanktips: daar ben je vet mee…Toen God de vrouw schiep, werd Adam uit het paradijs ge-eva-cueerd.

Zo kunnen we nog regels lang doorgaan. Spelen met woorden is best wel leuk. Maar woorden kunnen ook anders aankomen. 
Kind, hoe zie jij vandaag uit?  Je kijkt als een kat want je loopt zeker met een kater!  Wat heb jij een afschuwelijk dikke kont, maar daar zit je kennelijk niet mee! Schat, in  het begin vond ik je het einde, maar nu denk ik: was ik er maar nooit aan begonnen!
Wie zulke opmerkingen maakt bewerkt zeker iets in mensen. Van een compliment gaat u stralen, door een sneer gaat u gewoon neer. Woorden van mensen zijn krachtig, die bewerken iets in mensen. Positief of negatief. Waarbij ‘wie’ iets zegt, is ook niet onbelangrijk. Wij zeggen lazer op maar Jezus zegt: Lazarus sta op.
Als Jezus zegt: wordt ziende, ga lopen, dan gebeurt er wat.
Gek dat mensen zich zo weinig om dat woord van Christus bekommeren. U kunt dat Woord zelf lezen of ook met elkaar afstemmen op dat Woord in de Eucharistie. Woorden van leven sprak Hij…wie dat niet hoort leeft anders…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 16
Geraakt?

Regelmatig getuigen mensen dat woorden van ouders hen nog altijd in hart en geheugen aanwezig zijn. Welke zijn voor u? Soms zijn het maar korte zinnen die inspireren, motiveren, houvast geven. Kortom: kostbare woorden.
U zult het niet vreemd vinden dat ik geraakt word door woorden van Jezus  Zoals in Johannes 8,51: “ Als iemand mijn woord onderhoudt, zal hij in eeuwigheid de dood niet zien”.
Nu zal die eeuwigheid lang niet allen bezig houden…Sommigen omdat ze overtuigd zijn: met de dood komt niets ervoor in de plaats. Voor anderen is dat nog ver weg…. want ze denken dat de dood pas komt als je oud bent( was dat maar waar geweest denkt menigeen die een kind of partner jong verloor). Weer anderen menen dat als er een God bestaat, ieder sowieso naar de hemel gaat.
Dat laatste is niet zo simpel wanneer we diezelfde Jezus horen zeggen: “Daar zal geween zijn en tandengeknars”..(Matheus 8,12).
Geen schrik voor u hoor, want er komt ook uit zijn mond tegen de man die met Hem gekruisigd werd: “Heden zult gij met mij zijn in het paradijs”. –(Lukas 23,43).
Ik schrijf dit niet zozeer omwille van die eeuwige toekomst: want wie nu reeds dat woord van Jezus tot zich neemt en beleeft, is waard dat hij/zij leeft. En DAT is onze missie.
Met als prettige bijkomstigheid dat wie zegen gebracht heeft, ook die eeuwigheid zal ontvangen. We vierden tenslotte niet zomaar PASEN

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 15
Jezus! Echt Verrezen en tegelijk morsdood.Hoewel Pasen dit jaar op 1 april valt is mijn kopje geen 1april grap, vrees ik.

De Kerk belijdt en gelooft dat het graf het dode lichaam van Jezus niet kon vasthouden.
De apostelen - en na hen velen die hun leven gaven voor deze boodschap-  waren geen verwarde mensen die zich blindelings in een roekeloos verhaal hebben gestort. Heiligen zoals pater Pio zijn nog steeds actief waarbij de genoemde heilige zichtbaar, merkbaar er is in een aantal gevallen. En toch is Jezus voor velen morsdood.
Vraag je aan (jonge) mensen om eens 5 verhalen te noemen met Jezus als hoofdpersoon in een bijbelverhaal….sssttttiillllllllll blijft het. Totaal onbekend. Wie het verhaal niet kent, kan al helemaal niet ingaan op de betekenis. Dan betekent Hij niets voor zulke ‘iemanden’. Dus is men nog niet met Hem in gesprek geweest, waardoor Hij zijn missie niet kwijt kan. Wie nooit naar Hem heeft leren kijken door de verhalen, kan er zich geen voorstelling van maken zoals we wel doen als we boeken lezen.
Dat we ons beelden maken van personen blijkt als een boek verfilmd wordt en de speler niet voldoet aan ons gedacht/gemaakt beeldpatroon…Natuurlijk zorgt menig ouder dat kinderen eitjes gaan zoeken…met Pasen. En zingen dan binnenskamers: mijn naam is haas, ik woon  diep in de bossen en weet van …
Ziet u dat Jezus door voor velen morsdood is.  Zijn leven werkt dan niet meer aanstekelijk. Pessimisme of realisme? Ik hoop en bid dat ik geen gelijk heb/krijg.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 14
Kent u het toppunt van haat?

Het toppunt van geduld is een makkie: een vis op papier tekenen en wachten tot hij wegzwemt.
Het toppunt van zieligheid? Een eendagsvlieg die zijn dag niet heeft.
Of; Wat is het toppunt van sarcasme? In de gevangenis gaan zingen: "En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet!"

Als u over het toppunt van haat moet gaan nadenken, is dat een goed teken. Want wat als u  het wél zou kennen? Dat zou echt niet voor u pleiten! U behoort dat namelijk niet te kennen, laat staan toe te passen Beter is stil te staan bij de volgende vraag:  Wat is het toppunt van Liefde? Daar komen vele antwoorden uit de bus. Maar de beste die nergens staat is de volgende: Jezus sterft op het kruis tot vergeving van onze zonden. De tweed beste? De naaste leren bekijken met de ogen van God.
Wat we wel weten is het volgende: als liefde haat wordt….
De onverschilligheid naar God toe is misschien nog niet op haar hoogtepunt, op weg als we zijn naar een dieptepunt in onze geloofsbeleving.
Toch ken ik het toppunt van hoop. U nog niet? : Het toppunt van hoop is als iemand zegt: ik hoop tegen beter weten in dat God zal zegevieren. Want welk hoogtepunt beleven we nog na onze dood? Het toppunt van verbazing! Dan ziet u Hem en zegt: God, hoe bestaat het  U hier te treffen. En dan kijkt een mens om een beleeft het toppunt van teleurstelling. Welke dat zal zijn? Het zien van alle gemiste kansen om in godsnaam het goede te doen en het kwade te laten.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 13
Zolang het kiert, is er hoop.


Terwijl ik dit schrijf zit de vorst even in ons land. De opening welke voor de afzuigkap boven mijn fornuis zich bevind, voerde bij de avondboterham  veel koude lucht aan.  Juist daar waar doorgaans warme lucht en dampen eruit gaan. Om het heelal niet te verwarmen maakte ik in de overigens heerlijke vrieskou een provisorische afsluiting die het een paar dagen moet volhouden en welke ik makkelijk - indien nodig – ook snel kan weghangen... Kieren kunnen we niet gebruiken, dus wordt geadviseerd deze te dichten.
Even later besefte ik tegelijk het voordeel van kieren…Ik stond opeens in een donkere kamer.  Door de kieren van de deur viel er weliswaar geen licht naar binnen, maar ik besefte dat een mens beter van het duister naar het licht kan wandelen, dan vanuit het licht het duister in te moeten stappen. Je ogen wennen na een tijdje wel aan het donker, maar je zult toch tastend je weg zien te moeten vinden.
Natuurlijk  lijd ik eronder dat mensen geen regelmaat hebben met kerkbezoek. Maar: Zoals supporters of fans niet alleen hun favorieten steunen maar ook zelf voldoening smaken als ze weer eens oog –en oor contact  hebben gehad, zo ook hoop je dat Jezus kans krijgt zijn warmte en zorg voor de mens bekend kan maken doordat ze de eucharistie bezoeken. Door de incidentele bezoekjes komt dat niet van de grond, dat weet ik.  Toch hebben niet allen de deur naar de toekomst met God dicht gekit. Voor velen staat deze (kerk) deur soms op een kiertje. Mensen die vanuit het duister naar Het Licht gaan  zie ik liever dan mensen die van het licht naar het duister stappen…Velen hebben de deur naar God al dichtgeslagen en dicht gekit…
En u?  Jezus noemt zich niet zomaar: Ik ben het Licht van deze wereld, wie mij volgt dwaalt niet rond in duisternis…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 12
Over Napraten- Nabeschouwen- Nazitten- Nagenieten-………………Nabidden

Zodra er is spannends, boeiends  of - hoe dan ook - iets opvallend was, hebben mensen de sterke behoefte om nadien nog even samen te zitten. Op tv. worden mensen getrakteerd op interviews, herhalingsbeelden. Supporters kunnen er geen genoeg van krijgen om hun favoriet te zien winnen. Kranten worden er los voor verkocht om commentaren te krijgen van hetgeen hun idolen voor dat moment lieten zien. Ze koesteren grote aandacht. welke ook na de prestatie nog steeds leeft.
Zo ook: na een geslaagd avondje uit, bieden mensen nog een afzakkertje aan bij hen thuis om de fijne uren nog even te laten voortduren. Restaurants spelen daar wel eens klantvriendelijk op in, in de vorm van “een afzakkertje van het huis.” Die extra geboden tijd ervaart men als een dankjewel voor uw bezoek en niet zelden doet het aan klantenbinding.
Als iets indruk heeft gemaakt, ook afgrijselijke dingen als schietpartijen op school, is de tijd ‘erna’ kostbaar.  Wanneer lief of leed je hart heeft geraakt, zien we altijd een uitlooptijd bij mensen zich ontwikkelen.  Of het nu verbijstering toont op de gezichten van supporters die stilzwijgend na een wedstrijd voor zich uitkijkend het doorleefde drama moeten verwerken, of het is de hossende menigte die geen genoeg kan krijgen van een overwinning!
Durft u zich de vraag te stellen :Wat leert ons het totaal gebrek aan ‘nazit ‘ in de kerk na een eucharistie viering? Schrikt u voor het antwoord? Indien ja, dán is er hoop voor God om door te dringen tot ons hart.


Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 11
Over soep en hoe dingen in de soep lopen.. of niet!


Ober, is dit tomatensoep? Ja mijnheer. Het lijkt helemaal niet op tomatensoep. Waar lijkt het dan op? Op erwtensoep. Waar smaakt het naar? Naar niks! Wat kan het u dan schelen wat voor soep het is?
De toenemende liefdeloosheid wordt pijnlijk gevoeld in de bruter wordende wereld waar alle wereldleed ons de schouders doet ophalen. We noemen dat: er groeit “onverschilligheid:”. Wanneer het iemand niet meer naar de zin gaat wordt schamper opgemerkt: ze bekijken het maar! Het kan mij allemaal niets meer schelen! Mensen lopen warm voor zichzelf, maar de liefde van velen verkilt voor de naaste waardoor de zorgzaamheid afneemt en eenzaamheid toeneemt.
Welke mensen maken “het verschil”? Welke mensen zijn kostbaar voor hun omgeving. Zij die een “heilige” onverschilligheid  op het spoor zijn gekomen. Dat zijn mensen die zich niet zo druk maken over zich zelf. Ouders bijvoorbeeld zouden /zullen uit liefde voor hun kind(eren) zichzelf zaken ontzeggen, als hun kinderen maar niet te kort komen.  Slapeloze nachten, voor zichzelf niets nieuws kopen als het beter is om voor het kind te zorgen. De vreugde voor groei, gezondheid en welzijn van je dierbare zoon/dochter, laat zo een ouderpaar niet klagen kreunen en zuchten wat ze allemaal te kort komen. Integendeel, ze verheugen zich dit te kunnen doen! Dat is “heilige onverschilligheid”, die verheugd is zegenrijk te kunnen zijn. Oftewel: zoek jezelf niet  ten koste van de ander.
Gebed en de heilige eucharistie leren beleven is een weg om je daarin te oefenen. bij Hem die zijn leven voor ons gaf…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 10
Over Aswoensdag en Koe Hermien:

Stof zijt gij en tot stof zult gij terugkeren. Ja, dat weten we. Maar wanneer keren we terug?. Wie bepaalt straks mijn uur van heengaan? De mens of God? Collega H. Brouwers, -zeer begenadigd om kinderen toe te spreken-, vertelde aan de jeugd in de kerk eens het volgende.

‘Kopjekoffie’, zo heette het hondje van Lisa. Niet dat hij graag koffie had. Lisa ook niet, maar ze wilde een originele naam; een, die nog geen hond ter wereld had. Zo was ze op ‘Kopje koffie’ gekomen. Kopjekoffie was intussen heel oud. Al bijna 15 jaar. Hij liep heel langzaam. Soms bleef hij minutenlang staan onderweg en dan staarde hij naar een lege plek in het zand. Lisa had medelijden. Ze was al twee keer bij de dokter geweest, maar de pillen hielpen niet. ‘Kunnen we hem niet laten inslapen?’, had pappa aan de dokter gevraagd. Lisa schrok. ‘Inslapen?’ Tranen sprongen in haar ogen. ‘Doodmaken bedoel je!’ De dokter had iets met pappa gefluisterd. Lisa was bedroefd. Zachtjes was ze blijven huilen, de hele rit naar huis. Ze was op de trap gaan zitten. Mamma ging naast Lisa zitten. Ze aaide over haar hoofd. ‘Wat een verdriet. We willen Kopjekoffie alleen maar helpen’, zei ze. Hij heeft pijn, en daarom dacht pappa dat een spuitje het beste is. Kopjekoffie is al oud; hij kan toch niet met zoveel pijn rondlopen....’ Lisa haalde diep adem, veegde met haar pols de tranen weg en keek mamma met grote ogen aan. ‘...Als ik dan pijn heb? Laat je me dan ook inslapen?’ Daar waren de tranen weer! Mamma drukte haar tegen zich aan. ‘Natuurlijk niet!’ Als we al vertederd zó over dieren denken, waarom dan zo anders over de mens? Onze Paus zei onlangs: “Euthanasie is geen product van beschaving”.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 9
Over verwarring en vervreemding

Moeder zingt heel vaak het Lourdeslied: Te Lourdes op de bergen, verscheen in een grot, vol glans en vol luister, de moeder van God.
Kleine Twan heeft dit al zo vaak gehoord en galmt op zijn manier mee: Te Lourdes op de bergen verscheen in een grot, vol ganzen en muizen, de Moeder van God…
Verhalen doorgeven aan elkaar in spelvorm leert hoe vervormend het kan zijn. Als spel in de klas of op feestjes is het best leuk om mee te maken. Fluister iemand een boodschap in het oor en laat het van oor tot oor fluisterend verder gaan. Niet zelden klinkt de hardop uitgesproken laatst ontvangen versie nogal afwijkend van hetgeen als eerste werd gezegd.

Van horen zeggen..blijft altijd gevaarlijk als het gaat om de juistheid, de waarheid en correctheid. Maar hoe vaak begint een gesprek niet met: Heb je het al gehoord? Hoewel niemand de ondeugd wil beleven van nieuwsgierigheid zegt men – uit respect om te luisteren ongetwijfeld-: Nee, kom op, vertel!!!
Ook godsdienst hebben velen niet meer uit eigen ervaring. Omgang met God is velen geheel vreemd, een bijbelwoord eigenlijk niet gekend. Aan de kerk(en) lopen de meesten wekelijks voorbij, geholpen door wandelafspraken en verengingsleven, de noodzaak tot uitslapen niet te vergeten op zondag en door de week: druk, druk,druk.
Dus klinken er velen, als het over geloof en kerk gaat, als de kleine Twan..hebben de klok horen luiden…maar weten niet waar de klepel hangt.
En als geloof staat voor zingeving en liefdevolle menselijkheid, verliezen we iets heel moois.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 8
Over ‘bijwonen’ en ‘vieren’…

Marietje leest altijd, maar wel vluchtig,  de advertenties in het Vaalser Weekblad…Zo las ze op een dag: “ Te koop prachtige zangers- gegarandeerd mannen -   voor 55 €  meteen mee te nemen”.
Ze ergerde zich en dacht: vrouwen zingen toch ook…totdat ze echt ging lezen en zag dat het over kanaries ging.
Iets dergelijks kan ook gebeuren  wanneer mensen niet geleerd hebben de Heilige Mis te vieren, maar enkel bijwonen.
Dat laatste is aan de orde wanneer men passief, afwachtend, beetje verveeld zelf, alleen toeschouwer is. Dan krijg je de situatie zoals op de voetbaltribune waar de vrouw -  om haar man een plezier te doen -  eens meeging  en verzucht: “ Ik snap het niet. Raakt iemand de bal kort aan met één hand krijgt hij een gele kaart, hetgeen straf betekent. Nu gooit die man de bal met 2 handen en krijgt daar niets voor!”
Zelf kan ik bijvoorbeeld absoluut geen carnaval ‘vieren, hetgeen bleek toen ik qualitate qua een sleuteloverdracht ‘bijwoonde’.
Mijn buurman zei opeens liefdevol: “Deken, doe ons een lol, en blijf voortaan thuis!”
Wie viert, maakt  er een feest van, een belevenis,  zingt mee, doet mee, draagt bij aan een weldadige sfeer, deelt het enthousiasme met anderen.
Mocht u nog niet aan vieren toe zijn in de liturgie, toch wel fijn als u al wilt bijwonen!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 7
Over : Bed, bad, brood  en over broodnodig


Een mens kan zonder een bed. Het is niet wenselijk, maar het kan.
Als er geen bed is om in te slapen of op uit te rusten, kun je dat op een andere manier doen. Je kunt slapen op een stoel, een bank in het park, in een hooiberg, in een eigen gemaakte beschutting van kartonnen dozen …
Een mens kan zonder een bad. Uitermate onfris, maar het kan. Ook hier zijn er uitwijkmogelijkheden. Een beekje, een douche bij het Leger des Heils, wasbakken bij de stations … Wie weet mag je ergens douchen, bij een vriendelijk persoon. Ik weet niet hoe vaak dat gebeurt, maar je wenst het iedereen toe! Jakkes, wat moet je je zonder een bad vies voelen, maar je kunt zonder.
Een mens kan niet zonder brood. Je kunt niet zonder eten en drinken, ook al heb je geen cent. Da’s simpel. Dat snapt iedereen, daar zijn weinig woorden voor nodig. Brood is écht broodnodig! Niemand kan zonder voedsel, waar ‘brood’ voor staat.
Daar maakte Jezus gebruik van op het moment dat Hij zichzelf aanbood als voedsel. “Wie hiervan eet, zal leven in eeuwigheid”…Waar we aan moeten toevoegen: ‘Als je er naar leeft’.
Kijken we om ons heen dan is er ook in Europa steeds meer hongersnood…stof tot nadenken als u in het weekend of op een weekdag uw brood(jes) oppeuzelt en de kerkklokken luiden..

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 6
Over “Ruimteafval”  welke wel en niet op te halen is.


Hebt u dat ook gelezen?  Er zwerft zoveel klein en groter ‘afval’ door de ruimte dat dit een serieus probleem wordt voor structureel verkeer.
Geen echt nieuw bericht, maar nu met een nieuwe aanpak. Het wordt in een net gevangen en door de satelliet meegesleurd naar de dampkring, waardoor het aldaar verbrandt. Wat zijn onze wetenschappers op ook dat vlak toch knap.
Heel anders is het met de afval welke onze monden en pennen uitbraken! We spreken over wat we noemen: leugens, laster, verdraaiingen, insinuaties, verdachtmakingen, roddels, schandaliseren, gekonkel, zwart maken.. Zouden mensen er niet zo van smullen zou het geen kans krijgen, tijdschriften en kranten minder pagina’s tellen en tv. programma’s verbleken.
Om de ernst van dit alles dat ‘de ruimte’ in gestuurd wordt gaf de heilige Filippus Neri een mevrouw eens advies in de hoop dat ze haar roddel ernstiger zou nemen.  Om haar duidelijk te maken wat er met zulk geklets gebeurd vroeg hij haar: “Pluk eens in een kip tijdens een sterke stormwind. En probeer dan maar eens alle veren nadien te verzamelen”.
Heeft de mens, hebben wij er nog besef van wat we kunnen aanrichten met dit soort ‘ruimteafval’? Waarschijnlijk pas als het uzelf raakt.
Voorkomen is beter dan pogen te genezen…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 5
Over kapstokken en houvast

Nadat de kop van 2018 eraf is, worden we weer ‘wakker’. De tijd naar december toe en gedurende de hele maand staat in teken van feesten. Daar zijn we innerlijk en uiterlijk vaak heel druk mee zodat we nog geen blik werpen op het nieuwe jaar.
Tenzij je hot items hebt in 2018 voor jezelf, je gezin, je dierbaren, gaan we weer onze draai zoeken. En daarvoor krijgen we de bekende kapstokken om ons jaar aan op te hangen. Voor een aantal zijn dat de carnavalsdagen en de drukke agenda van avondactiviteiten voorafgaand aan de dolle dagen die dit jaar al vroeg vallen.
Dan toch (nog steeds) wat kerkelijke feesten zoals Pasen en Pinksteren( al was het maar omdat het vrije dagen zijn). Dan gaat het alweer richting zomer, dus breken vakanties aan die om planning vragen. Tussendoor prijken er verjaardagen in uw agenda of andere feesten.
Voor een aantal is er de knagende onzekerheid: zal ik nog 2019 halen? Voor anderen de (in)spanningen  rond examens, werk of geen werk…
Zeker is: élk mens heeft houvast nodig in het leven - je verbinden met iets of iemand om je zodoende veilig te wanen. Een vrouw, kind, man, huis, idee, bezit, werk, roem, onsterfelijkheid.
Duidelijk is dat we altijd houvast zoeken buiten onszelf.

Ik kan u verzekeren: wie in God-Jezus houvast mag vinden ( moet u wel blijven zoeken) beleeft houvast in Hen en krijgt ook houvast in zichzelf.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 4
Opnieuw beginnen


Waar de liturgie het nieuwe jaar oppakt met de 1ste  Adventszondag, geldt dit voor mensen die daar niet zo mee leven dat met 1 januari heel veel van hetzelfde opnieuw begint.
U wordt weer jarig, na kerst komt carnaval, dan Pasen, vakanties komen eraan, etc. Voor velen lijkt dit nieuw maar is toch vaak weer hetzelfde, maar dat alles een jaartje later. En hebt u dit al vaak meegemaakt, dan kan het zijn dat zaken moeizamer gaan omdat het lichaam  zich verzet. Zij die net uit de voegen gaan barsten, de pubers, maken roerige en soms zinderende  tijden mee. En voor een grote groep zal het toch weer van hetzelfde laken een pak worden.
Of kan er écht iets nieuws beginnen?
Misschien dáár waar u zelf denkt dat u het anders moet aanpakken, oud zeer moet loslaten of zelfs nieuwe wegen op moet gaan.
Bovendien weet niemand wat het leven, (en voor gelovigen spreken dan over wat God), voor ons in petto heeft. Zoals dit bijvoorbeeld gaat gelden voor hem die nog niet weet dat hij onze bisschop gaat worden.
Ziet u er tegen op om dingen nieuw te doen of te ondergaan? Het scheelt heel veel als u zich in Gods handen weet. Ik wens het u van harte toe daar dan ook maar werk van te maken. Scheelt héél veel in onze gemoedsrust of in het stappenplan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 3
Wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft.


Op het station in Brussel zegt een kruier tegen een collega: “ Ik heb zojuist 2 loodzware koffers gedragen voor een Hollander. Toen hij in de taxi stapte duwde hij me iets in de hand en zei: Hier, voor een kop koffie”.  “ En…hoeveel gaf hij?” “Een klontje suiker”.
Of we het allemaal waar willen hebben of niet, maar wie is niet blij met een beloning, groot of klein, een dankjewel of een complimentje?
Als je het erom doet, is dat voor de omgeving niet werkelijk aangenaam. Hetgeen dan vaak uitmondt in een teleurstelling aan beide kanten.
Wie onverwacht iets krijgt als teken van dankbaarheid zal oprecht blij zijn en dat doet de gever ervan dan ook weer reuze goed.
Kerstfeest staat voor de deur. Aan wie geven we wat of iets? Verwachten we zelfs iets om te mogen ontvangen?
Toch lopen velen weer de kans dat ze het mooiste geschenk missen.
En wie mij langzaam maar zeker kent, zal al weten waaruit dat bestaat.  Omdat Hij zelf alles gaf, zijn leven zelfs, heeft God Hem het leven gegeven.
Hebben we Hem niet in ons, hebben we ‘het leven’ misschien nog niet in ons. Wie met Jezus leert omgaan als met een vriend, zal leren geven wat hij heeft…en maakt dan de wereld weer beter. Geneesheer kom!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 2
Wat zuurstof is voor de longen, is ……….voor de ziel.

Als u de puntjes spontaan hebt kunnen invullen, dan hoeft u niet verder te lezen. Dan weet u wel wat er komen gaat en dan weet ik dat u uw tijd bij tijd en wijle  goed besteed. Niet alleen voor de momenten zelf maar voor alle tijd welke u daarmee in zekere zin ‘vult’ of ‘stuurt’ of richting geeft. Voor hen die het niet wisten, schrijf ik het woord achterste voren: debeg. Het  wordt vaak gezien als een noodzakelijk kwaad, maar niet als iets dat echt helpt. Wanneer maak je bijv. mee dat iemand echt wordt genezen, als antwoord op deze insteek? Daarom zakt onze animo regelmatig af. Waar is het gebed eigenlijk voor? U begrijpt dat ik kort het heb over persoonlijk gebed. Mensen vragen zich Luistert God wel echt naar ons? En wat doet Hij dan met ons gebed?
Deze plek biedt te weinig ruimte om veel zaken erover  te zeggen. Daarom stel ik liever een vraag. Had u ooit kunnen leven zoals u nu doet, als uw ouders nooit met u gesproken hadden? En u met uw ouders, familie, vrienden en vriendinnen, leraren? Hebt u alles gekregen wat u vroeg? Nee toch!  Vaak snapt iemand achteraf dat dit zelfs beter was voor zijn/haar  groei en inzicht. Vruchten waren toch liefde, warmte vriendschap, steun, hulp, inzicht en oriëntatie?
Advent is weer zulk een tijd om daar eens over na te denken. Bidt iemand niet, dan zal Jezus  niet bij u binnen stappen, want Hij die naar de wereld kwam forceert niemand zijn/haar hart voor Hem te openen.

Vriendelijke groet, , deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 1
Doodgegooid rond nieuw leven! Of levende doden?

Zo te horen ben ik niet de enige die zich verbaast over het aanbod van kerstmarkten en al wat daarmee verwant is. Te meer daar het begin ervan al zó vroeg van start gaat. Op weg naar het geboortefeest van Gods Zoon worden we doodgegooid met zoveel aanbiedingen en uitnodigingen dat we eind december doodmoe zijn van dat alles. Op 24 december zijn we hard toe aan andere muziek dan kerstsfeerliedjes. Het feest luiden  we al shoppend  in in winkels en op kerstmarkten. De kerstdiners worden ingeluid met tal van hapjes en versnaperingen. Immers, overal waar men heengaat voor kerstinkopen biedt men ons de kans bij tal van tentjes en kraampjes tijd aangepaste lekkerheden te kopen, die verdronken worden in Gluhwein of warme chocomel.
Hoewel kerstmis een machtig  moment aanduidt van hetgeen in de historie zich voltrok, kijkt u toch niet vreemd op als ik zie en moet concluderen dat velen aan Christus voorbijlopen? Zijn Menswording liet de tijd stilstaan en men zette niet voor niets de wereld op het jaar 0. Waar staat u bij stil met uw kerstviering? Herders en Wijzen werden vervuld met overgrote vreugde en vrede toen ze bij Hem binnenstapten. Nu zoveel procent aan Jezus feitelijk voorbij stapt, ligt daar misschien de verklaring waarom mensen zo hard lopen om zich te deinen in zoete emoties en koopvreugden om hun ziel te verwarmen? Een ziel die hunkert naar heel veel maar het bij God niet meer kan vinden?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Kerkelijk jaar 2017-2018

Week 52
Over voeden en opvoeden

Tijdens een lange treinreis op een zwoele zomerdag verveelde een joch van 3 zichzelf en daardoor werd hij lastig voor anderen. Een heer leidde hem af door zogenaamd het autootje naar buiten te werpen. Het joch keek  sip en keek of hij zijn speelgoed nog zag.  “Kijk” zei de man, “nu tover ik je auto weer terug”. De jongen vond het prachtig. Zonder lang na te denken pakte hij de tas van zijn moeder die geamuseerd had toegekeken en smeet hem door het geopende raam en zei  “Nu moet u hem weer terug toveren!”…
Kijkend waar we ons in kerkelijk Nederland bevinden, mag misschien het spreekwoord gelden dat we ‘het kind met het badwater weggooiden’
Na de drie volle weken advent verheugen we ons toch over vele mensen die niet zonder kerkdienst Kerstmis willen vieren.
Soms waren of zijn priesters daar boos over, IK  NIET.
Het kan weer een kans zijn dat God tot hen kan spreken die eraan gewend zijn geraakt eraan voorbij te lopen. Let wel: ik spreek uit persoonlijke ervaring. We mogen zeker de vraag stellen of ‘de kerk’ het juiste antwoord wist te geven op de zich veranderende tijd van 1950. Met name toen ze haar populariteit ging verliezen vanaf midden jaren 60. Gingen we niet het goede tegelijk met het slechte wegwerpen; te ver gaan, overdrijven? Gelukkig maken we op tal van vlakken zulke ervaringen mee. Opvoeden is niet makkelijk, zeker niet altijd leuk en vergt iets van ouders.
Maar niet opvoeden? U mag de vorige zin nog eens lezen en opvoeden vervangen door: Geloven…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 51
Geloven is een wonder, een wonderlijke weg!

Er zijn huwelijken die met het klimmen der jaren steeds harmonischer worden. Wie weet hiervan een voorbeeld, vraagt de leraar. Merel steekt haar hand op. Mijn opa en oma. Want als opa snurkt, hoort oma het tegenwoordig niet meer.
Gaandeweg meer naar elkaar toe groeien. Is dat niet mooi om te zien? Tegelijk een proces dat bevreemding kan wekken. Want: het nieuwtje gaat er van af, mensen leveren schoonheid, sterkte of vitaliteit in, je leert steeds meer kleine kanten van elkaar kennen, in veel situaties  treedt gewoonte en sleur binnen. En toch kan men elkaar steeds minder missen. Je weet wat je aan de ander hebt, wat je kunt en mag verwachten, waar de grenzen liggen en je verheugt om het “samen zijn” en heb je minder woorden nodig om elkaar te begrijpen. Eén gebaar of oogopslag zegt al voldoende. Zo stevenen mensen af op wat we noemen: “Een gezegende levensavond”. Men weet zich bij elkaar thuis en geborgen. Door al wat men samen heeft meegemaakt en heeft gedeeld, wordt men meer één.
Wist u dat dit ook gebeurt voor wie God  op het spoor is gekomen en begint aan het samen optrekken.  Jammer dat er op dit vlak zoveel echte scheidingen zich hebben voorgedaan. Men is nooit naar elkaar toegegroeid, en heeft nooit die Liefde leren kennen welke rust en sterkte geeft met het verlangen elkaar nabij te zijn.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 50
Een Gedachte voor de Allerzielen maand November

Twee ballonnen zweven - vermoeid van de reis – op geringe hoogte  door de woestijn. Zegt de ene: Pas op! Een cactussssssss…
Zegt de ander Ik ben niet ….
BANG!!!

Menig sterke man en vrouw die een hoge leeftijd bereikt heeft, ervaart het gewicht van de jaren. Het gaat niet zo soepel als voorheen. Waar ze alles aankonden en voor veel de hand niet omdraaiden, gaat het opeens moeizamer. Het leven wordt soms langzaam, soms ook heel snel door ziekte of ongeval, geheel anders. Wie jong is kan zich zoiets niet voorstellen, ook al zien ze het rijkelijk om zich heen. `Het grote ongeluk van overigens veel katholieken is dat ze menen een dubbel doel te hebben: een aangenaam prettig leventje te leiden  (hier beneden) en dan de hemel als toetje toe te krijgen. We mogen al die goede zaken die ons omringen, wel gebruiken. Veel kan dienen, maar zonder dat ons hart alleen daarvoor  of daardoor vervuld  wordt`.  Deze gedachte schreef al de bekende Nederlandse priester Alphons Ariëns (overleden 1928).
 En zijn woord  heeft nog niets ingeboet aan actualiteit. Wie nuchter kijkt ziet dat je sommige zaken misschien geschonken krijgt, maar dat je voor zoveel meer moet knokken, je ervoor leert inzetten, ja, zelfs moet lijden. Hoe hoger het doel, hoe meer er meestal gevraagd wordt.
De kunst van het leven bestaat erin zo er te zijn, dat we een zegen zijn voor een ander.
En u weet hoe een zegen eruit ziet? 
 †
We zeggen het zo: Lees het kruis van Christus als een zegen voor de wereld en u zult niets tekort komen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 49
Over één druppel en één grassprietje

Kent u hem nog? Over de man die bij een tankstation komt en waar men nog bediend wordt? Vraagt hij: “Wat kost me 1 druppel benzine?”. Bediende: “Niets meneer”.  Chauffeur: “Goed mijnheer, druppel de tank dan maar vol alstublieft”. Want met één druppel komt u niet ver. Of ook:  wie van u die een leuk gazon wil aanleggen zal karig zaaien, her een der een zaadje? Het Bijbelwoord zegt niet voor niets: “Wie karig zaait, zal karig oogsten?” Zeker, waar is ook dat overdaad schaadt. Te veel van het goede is niet voor niets een waarheid als een koe. En op een boterham kun je niet teren.
Waar wil ik nu de aandacht op richten met bovenstaande zinnen?
Op het bidden in het algemeen en op ons eigen bidden. Is een gebedje per jaar voldoende, per maand , per week, per dag, per uur voldoende om op te kunnen gedijen?
Krijgen we met een verstrooid gebedje de tuin van ons leven in orde?
Bidt, en u zal gegeven worden; zoekt, en gij zult vinden; klopt, en u zal opengedaan worden.
Mensen weten niet dat ze de hele dag “bidden”
.Wat vragen we niet aan mensen, aan deskundigen, aan internet! Hoe belangrijk is het om ons uit te spreken, met mensen in gesprek te gaan? Wat heerlijk als iemand de tijd voor je neemt! Allemaal niets mis mee, maar waarom lopen we toch zo snel aan God voorbij? Waarschijnlijk omdat we geheel niet werkelijk met Hem vertrouwd zijn geworden. Misschien met wat moeite…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 48
Over wegkruisen en weg kruisen, wegkapellen en weg kapellen

Ons Limburgse land verrast menig toerist met al haar wegkruisen en wegkapellen. Het toont de katholieke wortels van dit deeltje Nederland. Menigeen zien we er foto’s van maken. En er zijn beauty’s bij, nog steeds met vlijt en liefde in stand gehouden. Zowel door particulieren alsmede door de stichting met de gelijk luidende naam.
Onlangs werd bekend dat menig Christus corpus het moest ontgelden middels diefstal. De Stichtingsvoorzitter  droeg het idee aan om plastic kopieën te maken die mogelijk minder gevoelig zijn bij de actie van onverlaten.
De vraag is niet beantwoord echter of men dit ziet gebeuren uit geldelijk gewin of uit vernielzucht. Dat men de kruisen weg wil.
In het leven van elke dag wenst niemand dat er een kruis op je pad komt, in welke vorm dan ook. Noch lichamelijk, noch geestelijk. Ook dan verzucht men: weg kruis!
Hoe je het ook draait of keert, iedereen krijgt er mee te maken. Wellness, fitness, comfort noch luxe kunnen het verhinderen of opheffen.
Beter dat we Iemand kennen die ons dan niet inde steek laat, die zelfs het kruis met ons dragen kan. Geen “iron man” geen “plastic man”, maar een man van vlees en bloed. Goed om er steeds weer vertrouwd mee te geraken. Kruisen en kapellen vormen daartoe toch een uitnodiging?  Of hebt u er al zoveel gezien dat u ze niet meer ziet?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 47
Een bezopen en verloren situatie?

Angelique had het ontbijt klaar staan. Mike schoof stilletjes aan met een zacht “goedemorgen”. De stilte viel meteen, hoewel: er was nog geen leven geweest toen ze stil het bed had verlaten. Toen het zwijgen haar zwaarder in haar hart viel dan de zwarte kop koffie op ede nuchtere maag vroeg ze verdrietig: “Waarom kwam je toch halfdronken thuis vannacht?”
Hij: “Ik had niet meer geld bij me”.
Met deze kleine scene wordt meteen duidelijk dat er bij hem geen enkel aanvoelen van haar pijn is. Ze had hem in de nacht niets verweten, hem laten slapen toen ze de slaapkamer stilletjes verliet, in haar trouw vervolgens het ontbijt klaarmaakte voor haar man. Nu ze bekend maakte dat ze op zulk thuiskomen totaal niet had gerekend en het haar pijn had gedaan, walste Mike er koud over heen .Samen in bed, samen aan tafel, nabijheid dus met een enorme afstand tussen elkaar. Geen klik, geen aanvoelen, eerder afwijzing van zijn kant. Terwijl zij nog probeert hem zonder verwijt welkom te heten.
Ook God heeft voor ons de maaltijd bereid, Zijn liefde is oneindig en Hij blijft mild, hopend dat we bij Hem echt thuis komen. We komen van ver want we leven welhaast in een wereld Zonder God en tegen God. Mensen komen naar God als het hún uitkomt. Geeft dit niet aan dat we óf verwende kinderen zijn óf ons bóven Hem plaatsen.  Zelfs als we aanschuiven, zo lijkt het, is ons hart verre van Hem. Zijn we niet stilaan (stom)dronken geworden van wat de wereld ons geeft? Stommetje spelen naar God? Waar staat ú in dit verhaal?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 46
Hoe geef ik kleur aan mijn leven?

“Mama, is wit een kleur?”, vroeg kleine Daan. Zijn moeder beaamde dat. “Mama, is zwart ook een kleur?” Wederom was het antwoord bevestigend. 
Stilte volgde. “Waarom vraag je dat?” “Nou dan weet ik dat de zwart – wit foto van opa en oma ook een kleurenfoto is!”
Kriebelt zoiets niet een beetje? Ongetwijfeld gaat u zoeken naar de vraag of zwart wel een kleur is. Maar als Daans moeder het ontkend had, kunnen we mensen geen kleurling noemen. En die discussie kennen we al. Goed om te weten trouwens, dat alle kleuren met elkaar vermengd, zwart als resultaat geven.
Nog zo iets…We spreken over  ‘een zwart gat’. Je komt daarmee terecht in de sfeer van de astronomen. Het is het ontbreken van licht, waarbij we weten dat zwarte gaten zich met elkaar kunnen verbinden. Het gat wordt groter maar niet zwarter. Maar je ziet het pas echt  als er een lichtend randje omheen is.
Mensen kunnen soms in een zwart gat vallen. Dat geeft een ellendig gevoel. Haalt levens vreugde helemaal weg. Niets en niemand kan je nog blij maken. Het hoeft niet meer en ik kan niet meer. Toch moet er om dat zwartte gat een lichtend randje zitten…Leven betekent dan: kijk minder in of naar het zwart, maar ga letten op het licht.
Begrijpt u nu waarom Jezus die de nacht van het lijden en sterven doorleefde, ons als hint gaf om van te leven: “.Ik ben het Licht van de wereld. Wie Mij volgt heeft op zijn weg geen duisternis te vrezen, maar hij zal het levenslicht bezitten (Joh.8:12).

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 45
Over de toekomst van de kerk.

Vrienden lopen door Maastricht “Dat is een aardig pandje, vind je niet? Je zou niet zeggen dat het met  pijn en bloed, jammerklachten en  tranen is opgebouwd”
“Wie is dan de eigenaar?”, vraagt Jesper. “Dokter van Ginkel, een tandarts!”
Nog altijd zijn er mensen die denken dat het goede in het leven komt aangevlogen. Bloed, zweet en tranen vormen dan weer de andere kant, maar alles wat de moeite waard is, gaat doorgaans niet vanzelf. Inzet wordt nu eenmaal gevraagd en dat gaat meestal niet zonder slag of stoot, volharding en offers. Of mensen nu willen presteren in hobby, sport of werk, of willen genezen van een ziekte, het vergt wat.
Wanneer we iets graag willen kopen, moeten we of veel geld hebben, of er voor sparen. Dat laatste betekent dat je van andere zaken moet afzien. Je kunt immers niet alles hebben.  Bewonderenswaardig is het wat mensen presteren, wat ze kunnen verdragen of kunnen doorstaan.
Als het ‘heilig moeten’ of ‘gehoorzaamheid’ het motief is van handelen, zal de vreugde vaker ver te zoeken zijn.  Vinden we iets de moeite waard, zien we de zin ervan in, hebben we uit liefde gehandeld, dan loopt het makkelijker.
Dat mensen de Kerk als bedrijf niet liefhebben, kan ik begrijpen, hoewel Christus er wel zijn leven ervoor gegeven heeft. Maar te vaak laten we ( priesters, bisschoppen) het instrument  dat God zich vormde, blijven tot mensenwerk, terwijl het Gods werk zou moeten kunnen zijn.  Zouden we Jezus beminnen, zouden we een andere kerk zien. Misschien hebben de wegblijvers in de liturgie wel gelijk: we laten de kerk sterven, opdat er nieuw leven komt, straks, over 40 jaar. Hetgeen niet betekent dat men zichzelf en hun dierbaren in het hier en nu tekort doet.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 44
Leven we of worden we geleefd?

Tijdens een boeiend bezoekje kwamen we te spreken over tv. kijken. De gedachte werd: “Wat je ziet, is enerzijds jouw keuze. Tegelijk kijk je bijv. naar een nieuwsuitzending waarin anderen bepalen wat voor jou nieuws moet zijn. Zoveel andere items komen niet aanbod” Onderwerpen welke men in talk shows aansnijdt laten ook een indruk of idee achter. Je kunt dan nog niet  meegaan in het geopperde, maar met de jaren zet men toch de toon. Zeker als men ons al zover heeft dat tolerantie gebod nr. 1 aan het worden is en taboe een scheldwoord is. Jezus die heel veel bouwt op het woord van de profeet Jesaja , las ook  in hoofdstuk 5 van dat boek in verzen 20-21: Wee hun die het kwade goed noemen en het goede kwaad; die duisternis voorstellen als licht en licht als duisternis; die bitter doen doorgaan voor zoet en zoet voor bitter. Wee hun die in eigen oog wijs zijn en in eigen oordeel verstandig. Dat doen we of deden we wel eens (on)bewust als we iets gedaan willen/wilden krijgen. Dan gebruiken we bijvoorbeeld een verkleinwoord. “Maak je maar niet druk, ik kom een beetje later thuis”. Of als iemand bang is voor een inenting: “Het is maar een klein prikje  Voorts: “Gun je me geen pleziertje?”. “Mag ik nog eventjes blijven, het is nog zo gezellig!” “Mag het een onsje meer zijn?”

Zonder dat we het weten maken we onszelf en onze tijd van nu tot norm. En wie die normen maakt? De opiniemakers? Politici vaak niet, want die zoeken zo lijkt het, dat te zeggen wat leden oplevert voor de eigen partij en hun positie. Zoals een kind zich niet altijd afvraagt: wat vinden mijn ouders ervan, zo vragen we vaak ons ook niet meer af, wat vindt God hiervan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 43
Waar is onze christelijke trots?

De ministers van Economische zaken en van Veiligheid & Justitie waren op werkbezoek bij een getroffen kippenboerderij. Tussen de middag bleven ze eten en de boerin had een heerlijke maaltijd voorbereid met 2 gebraden kippetjes. De ministers lieten het zich goed smaken. Na de maaltijd liepen ze met de boer over het erf naar hun afzonderlijke auto’s. Opeens liep een haan luid kraaiend voor hun uit. “Nou nou”, zei de minister van EZ, “ is die haan even trots op zichzelf!”. “Tja geen wonder” zei de boer, “hij heeft twee zoons in het kabinet zitten”.

Soms heb je wel eens  van die dagen dat je ziet dat iemand goed in zijn/haar/het vel zit. Een leuk vooruitzicht, een ontvangen compliment, een onverwacht leuke reactie van een vriend op een verjaardag…Het leven zit even mee want je kind is geslaagd,  en de goede zin is er. Fijn voor de persoon zelf maar ook voor de omgeving die baat bij heeft bij de positieve stemming. Hardlopers die de race winnen bij de atletiek lopen nog makkelijk een ereronde, terwijl de nipte verliezers gevloerd en totaal op ode bodem blijven liggen, snakkend naar adem. Alle puf is er uit.

Wat zou het een geschenk zijn als mensen die ter communie zijn geweest zich Christusdragers voelen en weten, en dus een dosis positieve uitstraling schenken aan hun omgeving. Ze weten zich dan immers koningskinderen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 42
Aanbidding deel 3

Pa en Ma gingen met de kinderen naar het strand voor een dagje. Ma ligt heerlijk te zonnen en pa en de jongens gaan een eindje wandelen. Na lange tijd schrikt moeder wakker en kijkt om zich heen. In eerste instantie ziet ze de kinderen niet. Maar als ze opstaat voelt ze haar warme huid protesteren als deze een beetje rimpelt maar ziet ze een eindje verder weg de kinderen rond speurend zoeken. Ze gaat naar hen toe en vraagt: “ Zijn jullie schelpen aan het zoeken?” Waarop de jongste antwoordt:  “Nee ma, we weten niet meer waar we pa hebben ingegraven”.

Stel u voor, u was ma! Wat zou u doen. De kinderen meenemen zondert zoektocht? Zou u alarm slaan. Of zeggen: “Tja, dat was het dan wel. Het was leuk met jullie vader, maar als Hij dan toch verstopt ligt kunnen we beter naar huis gaan, we zullen hem missen. Het zij zo”.

Wie de vorige stukjes gevolgd heeft (anders kijk op onze website) heeft misschien begrepen waar het heen gaat. We zijn Vader en Zoon en H. Geest uit het oog verloren, maar vaak ( helaas) ook niet meer aanwezig in ons hart. Waarom durf ik dat te zeggen? Simpelweg: wie we liefheb ben zoeken we op! En hoe velen lopen aan God toch voorbij, letterlijk een figuurlijk. Onbekend maakt bovendien onbemind! En missen we de steun, de troost en oriëntatie welke God ons geven kan.

Daarom ga ik vanaf de feestdag van Pater Pio, dat is 23 september , aanbidding mogelijk maken van 9.30 uur tot 10.00 uur. Dat zal zijn normaal gesproken elke zaterdag zijn op dit tijdstip. Bovendien doen we het ook elke eerste donderdag van de maand tussen 19.30 en 20.00 uur Onder het motto: als de Heer het huis niet bouwt, bouwen we aan de kerk tevergeefs en gaat ze op den duur ten onder. De tekenen zijn er al, of ziet u dat niet?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 41
Aanbidding deel 2

We zien waartoe “aanbidding” kan leiden wanneer we het projecteren naar de favoriete  voetbalclub, het graag gehoorde orkest of band. Mensen slaan geen wedstrijd of concert over, maken er lange reizen voor zonder probleem, verlangen naar een handtekening of dossen zich helemaal zo uit dat je weet dat je met een fan te maken hebt. Deze fans verenigen zich en treden als geroep sterk  naar buiten toe op. Ze identificeren zich met hun idool, laten zich tattoos zetten en blijven trouw, in goede en in slechte dagen.

Deze vorm van adoratie verandert de mens maar ook de omgeving. Kom maar eens in de buurt van bijvoorbeeld het Pinkpop festival.

Nog zulk een opvallende verandering zien we wanneer mensen verliefd worden en de liefde gaat groeien. De omgeving valt het op, zonder dat ze een woord gezegd werd dat iemand  de liefde van het leven is tegengekomen. Omwille van de ander ondergaan mensen grote of kleine veranderingen, voor de vertrouwde omgeving aangenaam of niet. Dat laatste valt lastig, het eerste is puur gewin. Opeens wordt er op kleding gelet of gaat er minder geld naar hebbedingetjes…. Wat ouders nooit lukte, doet een partner die het liefdesvuur liet ontbranden.
Zou het de mens ook veranderen als we zouden leren om God te aanbidden?

Wordt vervolgd.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 40
Aanbidding

Vakantie is bij uitstek en tijd ook om de zon te aanbidden…Mensen die in eigen land blijven en niet verwend worden met zonnige dagen zoeken vaak alsnog in laatste momenten een tochtje naar de zon.  Soms alleen om bruin te worden, maar met zon in je dag is het leven anders. Durft u de volgende tekst te lezen? Probeer het eens!  Het is een bekend kerklied:

Vernieuw Gij mij, o eeuwig Licht!  God, laat mij voor uw aangezicht, geheel van U vervuld en rein, naar lijf en ziel herboren zijn.
Schep, God, een nieuwe geest in mij, een geest van licht, zo klaar als Gij; dan doe ik vrolijk wat Gij vraagt en ga de weg die U behaagt.
Wees Gij de zon van mijn bestaan, dan kan ik veilig verder gaan, tot ik U zie, o eeuwig Licht,
van aangezicht tot aangezicht.

We weten dat mensen die van elkaar houden en samen door het leven gaan, graag altijd weer tijd maken voor elkaar. Samen- zijn in vele vormen en op vele manieren. Alles met elkaar delend, leuke dingen maar ook moeilijkheden. Samen lachen ,samen huilen.

Het is voor onze kerken een grote wonde geworden, dat we God niet zoeken om te aanbidden. Wordt vervolgd.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 39
Over je kiplekker voelen en Oranje Boven

Je kiplekker voelen konden we nog als gezegde in een woordenboek opnemen in de goede oude tijd toen men kippen liet scharrelen op het erf. Jongens en meisjes blijven nog scharrelen, kippen steeds minder.
Nu zijn legbatterijen sinds 2012 inde Europese Unie verboden. Maar ze zijn er nog. De meeste eieren uit de legbatterijen zijn bedoeld voor de levensmiddelenindustrie of voor de export De meeste legbatterijen zijn vervangen door het zogenaamde verrijktekooisysteem en door het systeem van koloniehuisvesting.

De Nederlandse dames zorgden in het EK Vrouwenvoetbal in zekere zin voor “koloniehuisvesting” in stadion, huiskamer of kroeg omdat ze goed presteerden en een beetje kleur gaven aan het Hup Holland Hup!. Juist in de tijd dat we het eiwit en eigeel zagen wegdruipen in grote hoeveelheden, er een zwart-wit schildering werd gelanceerd over elk gelegd ei, bracht Oranje ons weer wat verlichting. Code Oranje bij de eieren om er als de kippen bij te zijn met het vernietigen van besmette eieren. Om er kippevel van te krijgen!. En dus wordt er in de media over gekakeld als een kip. En het Oranje elftal zei tegen Denemarken: Kip, ik heb je, jullie zijn er gloeiend bij! Het Oranje virus hield zelfs veel mannen even gevangen. zoals de fipronil de winkels, de deskundigen, de politici, de kipbedrijven en de consument. Wordt er gepraat als een kip zonder kop?

In een wereld die steeds meer van God los is, moet niets ons meer verbazen. Aan ieder de keus of we leren wandelen op Gods wegen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 38
Wie schrijft, die blijft.

 'Wie schrijft die blijft’ is van oorsprong een spreekwoord wat betekent dat je boekhouding op orde moet zijn. In een andere context wordt er vaak bedoeld: wie schrijft, die blijft in beeld. Moest daar aan denken toen bekend werd dat onze kinderen slecht zijn in het schrijven. Nu is ‘geschreven schoonschrijven’ zeker niet ieders sterkste kant, zoals u wel eens onder de indruk kunt zijn van een prachtig handschrift. Daarentegen is ‘vuil-schrijven’ op een andere wijze makkelijk in te vullen. En dan bedoel ik niet dat dit aan het niet goed leren schrijven ligt, maar aan de gedachten onder onze nieuwsgaring. In het groot, kranten of tijdschriften, maar ook in het klein vanaf onze pc in met name mailverkeer. Bovendien is via twitter snel iets gezegd, of in programma’s die wel erg stemming maken maar waar objectiviteit niet de hoofdnorm is. God heeft in heel de schepping en de groei van het mensdom geschiedenis, zowel voor als natuurlijk na Christus en dat vastgelegd in een boek, dat het meest vertaalde boek heet te zijn in de wereld. Dit zou betekenen, dat Hij zal blijven… Maar het is de hoogste tijd dat we weer eens erop wijzen, dat het alleen leven wordt en blijft, wanneer het ook gelezen wordt. En dat valt je dan wel eens op, terwijl mensen God en het christelijk geloof makkelijk de rug toe keren, dat mensen vrijwel zonder enige kennis van dat inderdaad niet altijd eenvoudige boek hebben geleefd. Maar of een aanbod om het te verduidelijken nog lezers en hoorders vindt? We zijn niet alleen slecht in het schrijven aan het worden, ook in het lezen van de schrijvers waarvan God zich bedient. Te beginnen bij de evangelisten en de brieven van de apostelen.
 

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 37
Alles mag! Mag alles?

 Rond de jaren 68 vorige eeuw kwam de “vrije opvoeding in beeld”, vrucht van de omslaggeest in dat jaar. Het werd gezien als dé manier van opvoeding geven. Jaren later kwam lazen we het volgende voorval. Een jonge moeder zit met haar dochtertje in een druk bezette treincoupé. Als het kind het zitten moe is, loopt ze wat rond. Eerst kijken met name de ouderen met welgevallen naar haar, maar ze gaat ook irriteren met haar vrijpostig gedrag. Een oudere heer die er iets van zegt, krijgt een schop tegen zijn schenen van haar. “Mevrouw, zegt iets tegen uw kind, dit kan niet!” De vrouw kijkt wat verveeld en antwoordt dat haar kind vrij is opgevoed. Het meisje gaat door met haar fratsen. Daarop staat een student op, loopt naar de moeder en spuugt haar stevig in het gezicht. Voor dat ze boos kan worden zegt hij: ”Weet u, ik ben ook vrij opgevoed”.
 Ik moest daar aan denken toen een columnist vorige week het woord ‘ontremming’ gebruikte als de oorzaak van het nieuwe onbehagen. Alles mag. Waar wetten gelden en politie controleert letten we doorgaans op. Waar het over moraal en fatsoen gaat, verleggen we de grenzen naar eigen maat. Neem maar het bericht dat met name jongeren rond vakantie de verzekering oplichten(krant bericht van 27 juli) om hun vakantie deels terugbetaald te krijgen. Het wordt misschien dat we weer grenzen durven trekken, niet vanuit regels maar vanuit een goed gevormd geweten.
 
Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.
 

Week 36
Over sleur en goede gewoonten.

Ga eens na bij u zelf welke zaken u doet uit routine? Is dat meteen slecht? Vroeg opstaan, ontbijten, de kinderen aankleden en naar school brengen, naar het werk rijden, ’s avonds op een vaste tijd eten, op de bank ploffen om televisie te kijken en vervolgens op tijd weer naar bed. Veel werkende ouders kennen dit schema waarschijnlijk maar al te goed. „Het lijkt misschien bijzonder saai, maar juist dankzij routine en structuur blijft er tijd over om leuke dingen te doen”, zegt socioloog Theun Pieter van Tienoven. Naar het schijnt zien 40 % van onze weekdagen er hetzelfde uit. Een gedachte waar veel mensen van huiveren. Want routine, dat betekent sleur. „Routine is bijna synoniem geworden met saai”, zegt Van Tienoven. „We vertellen onze vrienden niet wat we als ontbijt hebben gegeten of in welke file we hebben gestaan, maar wel over onze laatste vakantie. Door die focus op het speciale, bestempelen we routine als iets negatiefs. Maar dat plaatst ons voor een paradox: we willen zo min mogelijk routine, terwijl we niet zonder kunnen.” Want het is diezelfde dagelijkse sleur die onze drukke werkweek draaglijk maakt, aldus de socioloog. Naar de kerk komen uit sleur klinkt niet uitnodigend. Maar uit goede gewoonte komen kan pas echt een rustpunt worden voor mensen met drukte. En voor wie niets meemaakt door gebrek aan afwisseling en contact, kan het uitgroeien dat momenten van ontmoeting. Met mensen natuurlijk maar ook met God, de Zingever van alle bestaan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 35
Over water geven en waterdragers

Hoewel de Tour de France geen Nederlander (waarschijnlijk )  in het geel ziet eindigen dit jaar, probeer ik het toch een beetje te volgen. Respect voor winnaars, maar niet alleen voor de sprinters en de rappe klimmers, die ongelooflijk hard naar boven dansen. Ik heb groot respect voor “de waterdragers”. Dat zijn de mannen die nimmer of nauwelijks podiumplaatsen zullen krijgen, geen (of minder) aandacht, applaus krijgen of gevraagd voor interviews. En zeker zien ze minder op de rekening worden bijgeschreven. Maar zonder hun knechtenwerk zijn er geen kampioenen en truidragers.

Mijn plantjes in de bakken aan de gevel hebben ook waterdragers. Ze bloeien prachtig, maar kunnen niets zonder dat ze regelmatig worden voorzien van water.

Bij de bruiloft te Kana vroeg Jezus niets bijzonders aan de dienaren, toen de wijn op was. Alleen dat ze water moesten scheppen. Kan een kind nog. Dat Hij er de beste wijn van maakte, bleek de verrassing. Dat ging buiten het mensenwerk om.

Ook onze kerk heeft waterdragers nodig. Mensen, jongens en meisjes, mannen en vrouwen, die als “waterdragers” willen zijn. Hand – en span diensten indien nodig. Maar belangrijkste is dat we zelf actief onderdeel zijn van de biddende gemeenschap in de aangeboden eucharistie vieringen. Stelt ook niets voor voor de buitenwereld, maar Jezus maakt er goud van!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 34
Gezocht: persoonlijkheden!

Het woord ‘christelijk’ staat voor alles wat goed is, aangenaam, mild, sympathiek en liefdevol. hartverwarmend en helpend. Het staat voor het aanvoelen en medemenselijk. Hoe vreemd kan ons dan de radicaliteit van Christus toeschijnen, die wel heel veel van zijn leerlingen vraagt. Hij vraagt niet om softies maar om krachtpatsers. In het leven van Jezus staat het “offer” niet inde marge maar centraal. Moeten we dat vreemd vinden? Helemaal niet! We doen feitelijk niets anders. Want onze kampioenen in de sport moeten zich ook heel Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers. veel ontzeggen om überhaupt door de mensen te worden bejubeld, bewonderd en bedankt voor bewezen inspanningen. Had “onze “ Tom geen roze trui mee gebracht uit de Giro, was hem alle hulde niet toegevallen. Christelijk leven kan geen verzamelnaam voor een aantal gevoelsmatige momenten maar vraagt om een stevige, flinke inzet van de menselijke persoon, het vraagt om duidelijke keuzen die ook een offer karakter kennen.

Heb je een vriend die er is voor je op momenten dat je hem nodig hebt, ga je wederkerig ook voor hem of haar door het vuur. Zulke mensen zetten elementen aan de kant als : ‘’ik heb geen zin”, “komt me even niet gelegen”, “we kijken straks wel”, “je moet me nu even niet storen”, “ik wil uitslapen”. “we kijken straks wel eens”.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 33
Over beeld en beeldvorming

Krijg ik een foto gestuurd van een aantal zorgvuldig geplaatste bezems, gemaakt van berkentakken. U weet wel, die bezems  waar stratenvegers van weleer vanuit de gemeente op pad trokken met hun bakfiets en de vuilnisbak erop. Ze doken ook op in de Harry Potterfilms voor de Heksenvluchten. Ze stonden keurig op rij tegen een winkelraam, kan ook het raam van een café zijn geweest. Maar dan het commentaar erbij! `Wie zegt dat de vrouwen niet prima kunnen parkeren!` Deze oude beeldvorming spreekt menigeen dus nog tot de verbeelding. Of wat dacht u van deze. Bij een vreemd licht geluid onder de motorkap parkeert de man meteen zijn auto, duikt 10 minuten onder motorkap en kijkt zeer bezorgd. Zijn vrouw stapt uit, ziet dat gezicht en zegt: ” Toen ik vorige erbarmelijk hoestte keek je niet zo bezorgd!”

We leven niet alleen met beeldvorming maar ook met beelden. Kunt u zich een dag voorstellen zonder beelden via, pc, iPhone, tablet of tv en krant? Prachtig hoe we alles in beeld krijgen, ook operaties op tv. Niets is er meer verborgen sinds we paparazzi hebben. Van VIPs wordt elke beweging vastgelegd.

Alleen God blijft ons verborgen, omdat we de schildering van Jezus in het Nieuwe Testament helemaal niet meer kennen. Bovendien zei Hij: “ Wie Mij ziet , ziet de Vader” Het zou een hulp zijn voor kinderen als ouders met hen via een kinderbijbel Jezus vertrouwd maken, zodat zijn beeld tot leven komt. En welke volwassene heeft wel eens een evangelie gelezen van  Lucas, Matheus, Markus of Johannes? Zijn we niet vaak als blinden daardoor?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 32
Kijk, je ziet niet wat je ziet…

Misschien bent u het wel eens tegengekomen, dat mensen je complimenteren dat je er zo goed uit ziet. En dat je denkt: je moest eens weten hoe ik ervoor sta! Of ook dat je achteloos door velden wandelt totdat iemand je attent erop maakt hoe waardevol een plantje kan zijn dat je altijd voor onkruid hebt gehouden. We zijn blij met vele o.a. technische verworvenhe-den, natuurlijk. Maar hebben we geleerd er ook zinvol mee om te gaan? We zijn inmiddels overal voor iedereen bereikbaar en krijgen alle nieuws  mee. Toch zou menigeen er goed aan doen eens wat rust te vinden. Er moeten al regels komen waar en wanneer je wel kunt appen, je facebook  opent, in de auto, of de fiets. Men maakt het ons al makkelijker dat zoiets blokkeert wanneer je harder rijdt dan …..kilometer per uur. Wat we zien, is geweldig, maar  ….er zijn ook schaduwzijden. En die zien we meestal pas achteraf komen. Niet voor niets dat we de uitdrukking kennen: “bezint, eer ge begint”. Toch klinkt dat makkelijker dan gedaan. Juist dat verder “kijken dan je neus lang is”, is een opgave. Vrijheid bijvoorbeeld is fantastisch , maar zelfs die kun je misbruiken. Tegen zijn apostel en sprak Jezus niet voor niets: “Kom eens mee naar een eenzame plaats, om tot rust te komen” Uw kerk is zulk een plek die unieker is dan menigeen denkt die oppervlakkig kijkt.

Ps. Wie naar de geconsacreerde Hostie kijkt, kijkt niet naar Brood….

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week31
Over warmte en dorst.

Zodra de temperatuur een paar dagen hoog staat, geeft de natuur aan dat er snel nood is aan water. Zelfs als we lang liepen te kneuteren over de regenachtige dagen, mogelijk nog kil ook ‘voor de tijd van het jaar’. Na 2 dagen hoorde je de verzuchting bij mensen: “Wat is het warm he ! om vervolgens vaak verfrissing te zoeken. Planten zeggen dat ook doordat ze hun blaadjes laten hangen. Feitelijk is dat een schreeuw om water en verkwikking. Zeker voor onze landbouwers tijd om te gaan beregenen.  Wat geldt voor ‘het lichaam’ gaat ook op voor de ziel. We hebben immers allemaal dorst. Dorst naar tevredenheid, naar voldoening, vreugde, begrip, aanvaarding, barmhartigheid en medeleven. Er zijn dagen bij dat het soepel loopt of lijkt te lopen,. Maar ook de ziel kent ‘warme dagen’. Loop maar eens aan tegen onbegrip, hardheid des harten, afwijzing, zelfzucht tegenslag, eigenwijsheid of gebrek aan inzicht. Dan hebben we  een verkwikkend bad of woord nodig. Soms kan een partner helpen of vriend helpen. Met woorden maar ook al door hun “er-zijn” voor je. Dan weet een mens zich rijk en gezegend. Wat we steeds meer vergeten is dat Gods woord verkwikking kan schenken. “Brandde ons hart niet toen HIJ (= Jezus) onderweg met ons sprak” horen we Emmaüsgangers zeggen. in het Lukas evangelie hoofdstuk 24. In kerken wordt niet voor niets gelezen uit de H. Schrift. Als katholieken zijn we het trouwens niet gewoon dat zelf ook thuis te doen. Hoe kunnen we dan verfrissing vinden voor onze ziel?  Derhalve zien we mensen belast en beladen blijven.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 30
Het Mysterie God

Op zondag 11 juni vierden we het Hoogfeest van de H. Drievuldigheid. God als Vader-Zoon -Geest is echter geen geheim, maar een mysterie. Geen geheim dat je kunt verklappen. Of een raadsel dat je kunt oplossen. Iedereen weet dat we zelf ook met 'mysteries’ hebben leren leven. 'Het begint al met zaken die we niet begrijpen, zoals de zon...We snappen er niets van maar zijn blij als de zon schijnt. Ook als we verplicht binnen zitten door beperkingen is het fijn wanneer als iemand ons helpt in de zon te gaan zitten. Een mens fleurt op als er na donkere en natte dagen weer licht en warmte komt. Hoe het werkt en kan, weten we niet, maar iemand die lekker in de zon zit of ligt, vraagt zich dat helemaal niet af.

Een ander mysterie is de huwelijksliefde, die ook merkbaar blijft als gemis wanneer de partner gestorven is. Tussen al die miljoenen mensen kom je iemand tegen waarbij het klikt...je ziet elkaar graag, zoekt elkaar op, wisselt gedachten en inzichten uit...en je voelt: dit is de liefde van mijn leven. Bij jou wil ik blijven, mee omgaan, me ervoor inzetten, lief en leed delen. Je gaat ook niet na de ervaring van verliefdheid wegblijven en je zitten afvragen: hoe kan dat nu? Je stapt erop af en trekt met de ander mee en zij/hij met jou. Om samen gelukkig te zijn.

God is naar ons toegekomen, heeft laten zien hoeveel Hij van ons houdt, Hij die liefde is. En we hebben geleerd met Hem mee te mogen trekken. In alles betrekken we Hem, en dat noemen we bidden. We mogen Hem bij ons weten in de H. Communie en de Geest geeft ons inzichten en gedachten welke we nodig hebben om het leven aan te kunnen.

Gebed en kerkgang is geen moeten, maar een mogen omgaan met:  Licht in de Duisternis, Zalf op onze wonden, Hoop in bange dagen. Want wat een mens nog niet altijd kan , kan God wel: trouw tot in eeuwigheid.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 29
Over Fantast en Fantastisch

U weet dat een ander woord voor fantast “dromer” is. Oftewel: het is iemand met een uitspraak over hoe iets zou moeten zijn, maar het is nog lang geen realiteit. Kent u nog die nu beroemde dominee Martin Luther King? Op 28 augustus 1963 sprak hij zijn wereldwijd bekende zin: “I have a dream”. Voor velen van toen klonk het allemaal als uit de mond van een ‘fantast’. Het visioen van gelijke rechten voor blank en zwart. Achteraf werd het een fantastisch( = buitengewoon, bijzonder) moment dat gaandeweg enorme veranderingen teweeg bracht. Men vraagt mij wel eens hoe de kerk er in de toekomst gaat uitzien. En hoewel ik wekelijks lees hoe elke club of vereniging - ook in eigen regio-  op zondag morgen activiteiten voor mensen op de kaart zet tegen de tijd van de zondagse Mis, ik bovendien ook de cijfers lees over de teloorgang van kerkgang en betrokkenheid bij de kerk,  zie ik toch een grote toekomst voor God en geloof en Kerk. weggelegd.  Ik zie dan sceptische blikken die woordeloos zeggen: ‘fantast’. Ik vul dan wel erbij aan: “Maar dat maak ik niet meer mee, de kentering staat nog niet voor de deur. Pas de kleinkinderen van de communicanten van nu zullen gaan zeggen hoe fantastisch het is om je geloof in God. vruchtbaar te maken  voor de samenleving én het persoonlijke leven.” I have a dream…. fantast of fantastisch? Elke inzet, elk gebed en elk offer(tje) is een bijdrage om die droom waar te maken! Gelovigen van nu ! We zijn niet onmachtig maar dat ligt mede aan onszelf.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 28
Over Christen-dom, bis-dom, Dom van Keulen, olie-dom, rijk-dom, hertog-dom.

Naar het schijnt kennen we 25 woorden met het woord ‘dom’ erin.  Een christen kan ‘dom’ zijn, maar daarmee is christendom hoeft zo gek nog niet te zijn. Een bisdom hoeft geen vermogen te hebben, en kan toch een enorme rijkdom beteken voor mensen van goede wil. Hoe? Door mensen te vormen die bouwen aan een barmhartige, warme samenleving.

‘Dom’ in kerkelijk veerband heeft te maken met het Latijnse ‘Deo Optimo Maximo’: aan de opperste-grootste God gewijd. Dit past helemaal bij die prachtige Dom van Keulen. Net als zoveel van deze andere bouwwerken, komt men nooit klaar met onderhoudswerkzaamheden. Wat dacht u als men er 50 jaar geen hand naar zou uitsteken? Dat het meteen en ruïne zal zijn? Misschien nog niet, maar alle glans en schoonheid en majesteitelijkheid is dan ver te zoeken.

Geldt dat ook niet voor ons christendom? Als de oude(re) generatie die op vele fronten het kerkelijke leven draagt is weggevallen, en de tweede en de derde generatie er niet meer aan meebouwen, kunnen we nergens meer op bouwen. Waarbij  ‘De Kerk’ niet zozeer een gebouw is, maar een gemeenschap van mensen die het leven voor elkaar de moeite waard maken middels onbaatzuchtigheid, eerlijkheid en, zorgzaamheid en barmhartigheid, mildheid vergevingsgezindheid. Toch zo dom nog niet om daaraan tijd en energie te spenderen, denk ik  “Dominus vobiscum”: de Heer zij met u!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 27
Over glamour en glitter

Zo willen we ons leven graag zien. Liefst willen we alles rooskleurig hebben en doen er alles aan om het ook zo te presenteren. Het moet immers voor ons allemaal: Florissant, Gezond Gunstig , Hoopvol, Positief, Rozig. Schoon, Veelbelovend zijn. En als het ook niet zo is, dan stellen we het graag mensen  toch liefst zo voor! Onder het motto : ‘jong geleerd – oud gedaan’ even het volgende. Teuntje heeft eindelijk na veel gezeur van de ouders een hond gekregen. Geen rashond met stamboom, maar een bastaard uit het asiel. Klasgenoot Sam ziet hem lopen en zegt: “ Leuk voor je, maar wat voor soort is dit eigenlijk? Vuilnisbakkenras zeker!” Waarop Teuntje deftig verklaart: “Dit is een politiehond.!“Dat  zie je er niet aan af” smaalt Sam.   Waarop Teuntje zachtjes zegt: “Hij is dan ook van de geheime dienst”. Doen we niet naar elkaar of alles bijzonder is? Het gewone maakt immers geen indruk. Zeiden we vroeger; ik heb mijn boterhammetje in de middagpauze opgegeten. Nu zeggen we: “Ik heb geluncht!” Nam een man vroeger aftershave na het scheren, nu zegt hij dat hij een Armani of een Hugo Boss of een Dior heeft opgedaan.  Heb je gezegd dat je een fiets hebt gekocht, omdat de arts dit raadzaam vond voor je gezondheid, is de eerste vraag die je krijgt: welk merk? Een betere vraag zou zijn: fiets je er ook mee?

Wie zich nog bekent tot God en de kerkgang heeft opgepakt of heeft vastgehouden, scoort niet bij mensen. Maar zalig zij die het begrijpen, zegt Jezus,

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 26
Anoniem

Ooit heb ik mezelf veroordeeld tot eindeloos gebeld te worden. Weet niet wanneer het gebeurde en wat de aanleiding was. Dames( meestal) en heren melden zich om de haverklap telefonisch onder de naam: ‘Anoniem’. Omdat je nooit weet wie je dienst nodig heeft  neem je braaf op. Maar zodra de stemmen klinken weet je al: dit is niets voor mij.  U kent dat misschien ook? Je kunt dan binnenstappen in een of ander aanbod. Natuurlijk kun je ook van je laten horen in het ‘bel-me-niet-register’. Dat kost je veel tijd en het levert je per saldo niets op. Men blijft je achtervolgen. Ik probeer natuurlijk netjes te blijven want die mensen doen ook maar hun werk. Want als hun baas geen succes had, zou men het niet blijven proberen.

God blijft het ook eindeloos proberen met ons in contact te komen. Hij moet uiterst geduldig zijn en zeer wijs. Want wie kan liplezen zag o.a. de verloren wedstrijd van Feijenoord tegen plaatsgenoot Excelsior dat God niet geprezen werd en menige GVD werd naar de grasmat gestuurd. Of dat zegen brengt voor de spelers? In ieder geval meldt Hij zich niet anoniem. Jezus is zijn ambassadeur, die telkens weer probeert om bij ons binnen te stappen met een boodschap die het individu maar ook zijn/haar omgeving kan helpen. Ook als mensen Hem als het ware de horen op de haak gooien, blijft Hij toch proberen. Dat is onze troost, want Zijn Boodschap is echt iets waard.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 25
Uit Liefde kan men Lijden

Zeker geen gewild thema: “lijden”. Zit dan ook niemand op te wachten, normaal gesproken. Ook Jezus niet, die daarover zegt: :”Vader als het u belieft, laat deze beker aan mij voorbij gaan”. Iemand kan lichamelijk, geestelijk of financieel lijden. Maar wat zien we? Om met het laatste te beginnen: wie graag iets heeft, nodig heeft, niet zonder kan, zal dokken. Mensen brengen echte offers voor zoveel zaken!  Zoals we wel eens zeggen: je wilt er krom voor liggen.  Wat het lichaam betreft: ook daar zien we hoe mensen makkelijk pijn verdragen voor bijvoorbeeld een tattoo te laten zetten. (Top-)sport vergt ook veel, lichamelijk maar ook geestelijk. Je moet heus willen afzien   Mensen die van elkaar houden, gaan voor elkaar ‘door het vuur’, knokken voor elkaar totdat ze erbij neervallen. Maar niet voor niets zegt de apostel Paulus: als ik de liefde niet heb…

Wat is echter liefde? Is dat Passie? Het is zeker iets wat erbij kan komen, dat mensen voor iets of iemand ‘gepassioneerd’ zijn. Vertaald kan dat ook heten: hartstochtelijk voor iets gaan. Zoals dat speelt bij o.a. muziek. Maar ook in huwelijk en relatie. Mensen die voor en met elkaar hebben geknokt voor hun verbintenis zeggen wel vaker dat de hartstocht er niet meer is zoals bij een eerste verliefde periode, maar wel dat de liefde gegroeid is door alle jaren heen.  Daartoe legt men ook de brug in een kerkelijk huwelijk.:door God die Liefde is, in te bouwen in denken en doen, in spreken en zwijgen.  Van meet af aan leren liefhebben zoals Christus liefhad: Om er voor te gaan, in lief en leed. Maar als ik de Liefde (=God) niet heb…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week24
Oeps! Nachtvorst!

Welk een drama voor de fruittelers  We verheugden ons over een aantal best zomerse dagen. Terrasjes vol, overal ijseters, massaal aan de wandel of op de fiets door onze mooie streken. ontlook in ras tempo en de lente was in aantocht. Met een nachtvorstje werd de droom van de mooie bloesems verstoord. Grote schade opnieuw voor deze branche die al hagelschade kende vorig jaar.

Omdat we er zelf midden in zitten, zien we het mogelijk niet. Zoals ook de mensen in Egypte van weleer, ten tijde van Mozes, het in eerste instantie niet zagen wat er gebeurde, al leden ze onder de herhaaldelijke schade aan de gewassen. De man Gods had het voorspeld, dat als het volk niet uit de slavernij verlost kon worden goedschiks, dan zou God ingrijpen.  Na verloop van tijd, achteraf, kregen de mensen het door.

Al jaren valt er een ijzige winter over ons geloofs- en kerkelijk leven.  Diensten zijn niet meer hartverwarmend en slecht bezocht. Geloofsknopjes die zouden kunnen ontluiken( dopelingen en eerst communicanten) struikelen al bij het vormsel waar nog maar een kleiner percentage van de mogelijke kandidaten voor kiest. De kerkgebouwen kunnen niet langer bescherming geven en zijn niet meer in staat het nieuwe leven te ontvangen.  Ze beschikken nog wel over hout(en banken) maar er gloort geen leven meer, geen toekomst  Geen nachtvorst over de kerk maar eerder een langdurig poolklimaat.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 23
Over inzicht en visie.

Een man ziet zijn vrouw op een ladder staan, druk aan het verven. Ze komt even omlaag om de ladder te verplaatsen. Het geheel in ogenschouw nemend vraagt hij: “Schat, zou je er geen krant onder leggen?” Reactie: “Nee, ik kan er zo ook wel bij!”…….

Zulke simpele humor is best wel knap gevonden. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat in het dagelijkse leven dit vaker serieus voorkomt als het over zaken of ernstige zaken of kwesties gaat. Dat mensen er een kijk op na houden die niet getuigt van inzicht, wijsheid of overzicht. Meningen en standpunten worden vaak gevraagd en gegeven, daar leeft o.a. de schrijvende pers van als mede vele talkshows. En je hebt ook deskundigheid nodig van mensen die een goede kijk op zaken hebben. Is echter elke visie voldoende onderbouwd omdat we voldoende daadwerkelijke kennis en onderscheidingsvermogen bezitten? Gedachtig de zin: uitspraken zonder inzicht, zijn uitspraken zonder uitzicht.  Voorbeeld zijn tal van producten die middels een knap opgezette reclame door ons gekocht werden, totdat blijkt dat we er totaal geen baat bij hebben. Dat zaken soms zelfs slecht lijken te zijn, achteraf. En omgekeerd. Dat we iets lieten schieten waar je toch beter aan had vastgehouden. Zo kan een gelovige kijk op tegenslag(en) helpen om vol te houden, wetend dat waarlijk leven ook barensweeën nodig heeft. Stof tot nadenken nu we onze christelijke wortels massaal aan het inleveren zijn.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 22
Een goed teken..

Terwijl ik dit schrijf kom ik juist terug uit de paasviering met de hele school in de kerk. Leerkrachten zorgden voor toepasselijke teksten door de jeugd gelezen, de kinderen zongen en ik mocht even het woord voeren voor jong en oud, inclusief diverse vaders, moeders en opa en oma’s. “We denken op sommige momenten aan Jezus, maar dat kan de hele dag… als we dat willen”.  Na deze openingszin liet ik dat zien door uit een zak dagelijkse gebruiksvoorwerpen te tonen: broodje, flesje water, miniatuur bankje, sinaasappel, kaars, 10 euro, haltergewicht(je), pakje pleisters. Met zinnen als: ik ben het brood des levens, mijn ziel heeft  dorst naar God, komt mee naar een eenzame plaats en rust wat uit, goede vruchten voortbrengen, Ik ben het Licht der wereld, werkt niet alleen voor het rijk dat vergaat, maar vergaart u schatten inde hemel, komt tot Mij die belast en beladen zijt, ik zal u troost en verlichting schenken. Toen ik vroeg wat het gevaarlijkste was waar Jezus op wees, hielp ik hen op weg door te vragen: wat is het gevaarlijkste om hier te laten liggen? Het goede teken was, dat ze het niet wisten…Het zou voor de hand liggen dat het geld genoemd zou worden, want als alles onbeheerd achter zou blijven, zou het geld kans maken als eerste te worden meegenomen. De kinderen dachten zo nog niet…een goed teken. Maar geld staat voor het woord van Jezus: je kunt niet God dienen én de Mammon… Misschien kunt u zelf ook nog gebruiksvoorwerpen benoemen welke een bijbels citaat oproepen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 21
De kracht van het woord…

Lagere school, laatste klas. De meester zei: “Van Galen, houd je mond, je bromt”. His masters voice had gesproken. Dus zweeg ik, toen meteen en vele jaren nadien. Totdat ik het nog eens probeerde, omdat ik mijn buurman zielig vond die alleen moest zingen tijdens een H. Mis. En warempel…na drie tellen had ik de toon, ik zong en zong mee. De brom was er niet meer.  Ik mocht meezingen!!! Stomverbaasd dat het lukte en het bleef lukken. Indien mijn meester toen niet dat ‘nee’ gesproken had, had ik mogelijk ooit zangles genoten. Hoe bepalend is toch een mensenwoord in uw en mijn leven. Zegt uw man na het bezoek aan de kapper dat u er netjes uitziet, zal dat zeker niet verkeerd vallen. Maak uw man een compliment over zijn wijze van optreden …en hij groeit uit tot uw held. Geef uw kind een compliment over zijn tekening en hij zal blijven tekenen. Als mensenwoorden al zoveel kunnen, hoeveel te meer dan Gods Woord. Echter merk ik dat we er niet veel van horen ( gering kerkbezoek) en niet of zelden in de Bijbel lezen. Gods woord ‘raakt’ ons niet, dus ‘bewerkt’ ook niets. Jammer want zo missen we vele energie impulsen en handreikingen. Zo las ik voor ons in het brevier gebed ( = verplicht gebed voor priesters, monniken en religieuzen)  uit psalm 50 vers 15: “Dan moogt ge in verdrukking tot mij roepen en Ik zal u redden als Gij mij vereert”. Wie maar half luistert of geheel niet luistert zal God veel kunnen vragen en denken, waarom antwoordt Hij niet! Misschien omdat we de laatste zin niet invullen... Krijgt God de aandacht die Hem toekomt? Vindt u het vreemd als ik daar mijn twijfels heb? En in feite moeten wij dat ook niet zo vreemd vinden, dat God niet kan luisteren.. Want als een dierbare van u, u niet ziet staan, niet naar u omkijkt, niet luistert en niet met u meedenkt en meevoelt… en zelfs foute wegen gaat! Geven we dan meteen alles wat die ander vraagt?  Misschien denkt u: inderdaad, want ik ben toch niet gek! Precies, God ook niet, ook al is Hij vol geduld tot uw komst en draagt Hij niet na dat we jaren Hem negeerden.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 20
Over ei gebroken en ijs gebroken

Wie weet nu niet dat je met Pasen een ei gaat zoeken? Kinderen weten er alles van. Dat is namelijk voor hen: Pasen. Nog wel gekleurde eieren!  Het is feest als je er na een speurtocht ‘gekleurd’ opstaat. Het is nog niet gedaan met het vinden ervan. Daarna komt het eitje tikken of tietschen! Wiens ei heel blijft, mag door. De houder van het gebroken ei is de verliezer. Komisch, want denkend aan de martelgang van Jezus op de kruisweg en geheel gebroken op het kruis, werd juist Hij de overwinnaar. Jezelf schenken voor de ander, voor een ander de lasten dragen. Dat is  Christendom.  Dat kan uit liefde voor de mens. Maar de ander is niet altijd aangenaam, niet de persoon waar ik enthousiast over kan worden. Dan doen we het uit Liefde voor Jezus. Of te wel: in Godsnaam. Wie wegkijkt naar de vragende blik van iemand handelt in feite ‘onchristelijk’. Tussen zulke mensen kan een sfeer ontstaan die om te snijden is. En je bent blij wanneer iemand helpt om het ijs te breken.

Het klimaat om de liturgie van de kerk te waarderen, voelt ijzig aan. Velen blijven er geheel koud onder. Het grootste cadeau van God aan de mens wordt niet gezien en niet ontvangen. Zelfs ‘gewoonte’- kerkgangers worden er niet door bewogen dat ze in de Communie een schat ontvangen. Zal Pasen 2017 voor deze of gene het ijs breken. Dat eitje, ja, dat geloof ik wel.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 19
Over kieskeurig en kies keurig !

Gezien de hoge opkomst bij de laatste verkiezingen heeft Nederland keurig gekozen. Dat wil zeggen dat men zich medeverantwoordelijk wil(de) voelen met het oog op een toekomst.
Keuzes maken! Al vanaf onze geboorte wordt een ieder geconfronteerd met het maken van keuzes. Als je als klein kind ook maar even kunt praten vraagt de omgeving al: “Wat wil je later worden?” Piloot, brandweerman en verpleegster. Ons hele leven bestaat vanaf dat moment uit keuzes maken. Velen moeten mogelijk gaan kiezen welke nationaliteit in hun paspoort moet komen. Kortom keuzes maken is aan de orde van de dag. En het gaat door tot het eind van ons leven want dan moet gekozen worden voor begraven of crematie. Kiezen, men komt er nooit omheen. Hebben we goed gekozen terwijl we ‘keurig gekozen hebben’? Alleen de tijd zal het leren. Iedereen ziet het allemaal vaak heel verschillend, en kunnen we ook hier kieskeurig zijn. Iedereen zoekt altijd naar hetgeen voor hem/haar voordelig, gunstig of aangenaam is.

Ook in het dagelijkse  zoeken we graag mensen hebben die ons liggen, waar we zelf vreugde aan beleven. Anderen laten we links liggen terwijl een beetje hartelijkheid schenken verrassend mooi uitpakken. Een christen zou van Jezus mogen leren, dat Hij juist hén opzocht, die zeker niet  hun aller eerste keuze was. Jezus is niet kieskeurig, Hij kiest keurig.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 18
Even bladeren vegen of worteltrekken?

Hoewel we het er nooit over hebben, leven veel mensen met (grote) leegten. Als je je steeds heel ‘leeg’ voelt, is er de kans dat je gaat proberen dat nare gevoel weg te werken met bijvoorbeeld genotsmiddelen, en zien we mensen vluchten in bijv. alcohol of drugs. Of dat iemand verslaafd raakt  aan eten, snoepen, reizen, gamen of aan seks(pagina’s). Want op die momenten voelt de mens de leegte even niet. Alleen maak je het probleem dan eigenlijk erger. Want de leegte zal nog groter zijn als je geen biertje of joint neemt of als je de computer uit laat, de koelkast dicht laat en je de tv uitzet. Misschien probeer je niet de leegte op te op te vullen en voel je je gewoon leeg zonder dat je weet wat je er aan kan doen. Het kan erg opluchten om met iemand over je lege gevoel te praten. Bijvoorbeeld met je ouders, een goede vriend of vriendin of je mentor op school. Maar vaak blijven we steken in bladeren opvegen, terwijl elke tuinman weet dat je er beter aan doet om wortel te trekken als je last hebt van bladeren. Diep in ieder mens ligt er een honger naar Hem die ieders Vader en Schepper is. Hij is velen vreemd geworden, onbekend en dus onbemind. Zelfs gebedjes helpen niet wanneer daardoor geen ontmoeting plaatsvindt. Onrustig blijft een mens, totdat hij rust vindt de zekerheid: Ik word door God gekend en bemind. Vasten is een poging het probleem in de wortel aan te pakken.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 17
Stil maar, wacht maar ….

Ooit zongen we dit lied in onze kerken, geliefd bij kinderkoren. Kunt u de zin nog afmaken? Het gaat verder met: ‘alles wordt nieuw’. Dat laatste lijkt in zekere zin altijd waar te zijn. Kijkend naar oude foto’s of filmopnamen zien we toch kleine en grotere veranderingen. Zelfs verschuivingen merken we. Kan ook in de politiek zich voordoen. Weet met het schrijven van dit stuk nog niets over ons stemgedrag, weet alleen dat menigeen ontstemd is over veel zaken. Zodat we ons opmaken voor mogelijke verrassingen. Maar zelfs vraag ik me af: wordt het werkelijk nieuw, of wat hetzelfde alleen maar ‘anders’. Waarom ik me deze vraag stel spruit voort uit een fantastisch contact met een groep ouders van nog jonge kinderen. Al snel bleek in een open gesprek met elkaar, dat de eerste voorwaarde om iets nieuw te laten worden, hun vreemd is geworden. Stil kunnen zijn… hoofd en hart zitten vaak vol. En ‘stil zijn is niet makkelijk’ door de druk van het dagelijkse leven. Onbekend maakt onbemind geldt ook dan hier, waardoor mensen ook vluchten voor echte ‘stilte’.  Voor mij staat stilte ook voor ‘bezinning’, en zonder dat wordt echt niet alles nieuw. Onze eigen hart en geweten wordt immers overdonderd door het kabaal van de wereld. En hij die alles nieuw kan maken wordt zelden nog gehoord. Durft u het aan te vatten door stilte te zoeken?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 16
Over doel, doelsaldo en scoren!

Spontaan zult u bij het lezen van  dit kopje denken aan de volkssport bij uitstek: Voetbal. Toch heb ik het over iets anders: het leven van elkeen. Waarbij  we vele ‘doelen’ kennen. Zonder doel is het leven doelloos. Dan vraagt men zich af: “Waar die ik alles voor?” Om een doel te bereiken maakt een mens keuzes. Je wilt immers scoren! Enerzijds zoeken we er vreugde en voldoening uit te halen. Maar als het je niets anders oplevert, zijn we niet per sé gelukkig. Want je wilt er ook iets aan over houden: aanzien, waardering, iets om van te leven op je bankrekening. Zodra iemand weet wat hij/zij wil, zoeken en vinden we ook wegen die geschikt zijn. Heb je een doel bereikt, hoe gering ook, dan is er wel weer iets anders. Zulk een doel kan al zijn: ik heb honger. Is dat opgelost door een voedzame maaltijd, dan zoeken we even rust. Na de rust pakken we iets ter hand dat af moet:  de tuin, de klus in de garage of kelder of op zolder…Om maar eens dicht bij huis te beginnen. Maar er zijn ook andere grotere doelen: huwelijk, gezin, studie, eigen zaak, zinvol werk.  Dat alles onderhouden vergt al heel veel. Maar hebben we dan al eens nagedacht over het doel van ons bestaan?

De Vastentijd eindigt met Pasen, met het zicht op een eeuwig leven. In deze 40 dagen staan we met de vraag in handen: scoor ik welbewust op weg naar dit doel door de levenshouding  te leven die daarbij past?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemier.

Week 15
Het belang van een fundament.

Wie met carnaval graag ging stappen en alcohol niet wilde vermijden, zorgde natuurlijk voor een goede ondergrond. Drinken op de nuchtere maag slaat je snel naar benen, hoofd en maag en belooft mogelijk voor de ochtend erna niet veel goeds. Leuk te horen hoe creatief en vindingrijk mensen zijn om een goede basis te leggen. Maar waar is een goed fundament niet van belang? Aardbevingen slopen huizen, zeker als er geen goed fundament werd gelegd. Wie zijn studie verwaarloost of la la neemt, zal achteraf zeggen: had-ik-maar! Een relatie alleen oppervlakkig beginnen en leven om enkel en alleen maar te genieten, zal bij moeilijkheden mogelijk niet lang stand houden.

Een mens doet er goed aan zijn eigen bestaan goed te onderbouwen. Pijlers daarvoor zijn kwaliteiten welke we “deugden” noemen. Eigenschappen als volharding, vertrouwen, gehoorzaamheid, rechtschapenheid, maar ook matigheid, eerlijkheid en geduld, we kunnen ze niet missen om te komen tot een gezonde samenleving. En die grote wereld begint in het huiselijke leven.

Vasten is geen doel, maar een middel, om  te groeien in een deugd. Daarom maakt een gelovige een voornemen om een zwak punt te verbeteren, en begeleidt dat met “een thermometer”. Je voornemen om vreugdevoller en dankbaarder te zijn jegens mensen bijv. wordt begeleid door het niet nemen van die voor jou verslavende drop…Dat snoepgoedje laten staan herinnert je aan je goede voornemen…telkens weer opnieuw. Het is het middel om er mooier en beter uit te komen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 14
Bezint eer ge begint…

Een boer die allerlei roddelpraat over iedereen vertelde kreeg spijt en vroeg aan de pastoor hoe hij boete kon doen. “Verzamel een zak vol kippenveren, ga daarmee het hele dorp door en leg op ieder erf bij elke deur een veer” klonk er rustig als opdracht. De boer deed wat hem was opgedragen en vroeg aan de parochieherder of hij daarmee genoeg had gedaan.
“Nee, nog niet”, zei de priester, “nu moet je een zak nemen, langs al die huizen gaan en elke veer die je er hebt neergelegd weer oppakken en verzamelen”. “Maar dat is toch een onmogelijke opgave, protesteerde de boer. De meeste veren zijn al lang door de wind weggeblazen”.
Toen antwoordde de man Gods:  “ Zo is het nu ook met jouw roddelpraatjes. Je spreekt ze zo gemakkelijk uit, maar hoezeer je het ook probeert, terughalen kun je ze niet”.

We gaan richting vasten. Een tijd van bezinning, welke ondersteund wordt door je iets te ontzeggen. Wie dat durft om in spijs en drank of  in snoep zich iets te ontzeggen voelt elke dag het gemis van “iets”, waardoor we eraan worden herinnerd dat we een goed voornemen maakten om te groeien in een deugd bijvoorbeeld. Maar je moet de moed om daaraan mee te doen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 13
Levenskunst

Ooit was er eens een boer die in een arm plattelandsdorpje woonde. De boer werd als iemand in goeden doen beschouwd, want hij had een paard dat hij gebruikte om mee te ploegen en ook om er allerlei dingen mee te vervoeren. Op een dag ging zijn paard ervandoor. Alle buren vonden dit vreselijk, maar de boer zei alleen maar; "Ach wat is pech en wat is geluk". Een paar dagen later kwam het paard terug en bracht ook nog twee wilde paarden mee. De buren vonden allemaal dat hij geweldig geluk had gehad, maar de boer zei alleen: "Ach, wat is geluk en wat is pech".

De volgende dag probeerde de zoon van de boer op een van de wilde paarden te rijden. Het paard wierp hem af en de zoon brak een been. De buren boden hun medeleven aan met deze tegenspoed, maar de boer zei opnieuw: "Ach, wat is pech en wat is geluk". Een week later kwamen er militairen naar het dorp om jonge mannen te rekruteren voor de verplichte krijgsdienst. De zoon van de boer wilden ze niet hebben vanwege zijn gebroken been. Toen de buren lieten weten dat hij toch wel geluk had gehad, antwoordde de boer: "Ach wat is geluk en wat is pech".

Wij willen altijd meteen een antwoord op dingen die gebeuren. En eerlijk gezegd, hebben we dat niet altijd. En wanneer iets in mijn ogen en beleving geven tegenvalt, val ik om, val van mijn geloof af of ben verdrietig. Geloof in God die in alles voorziet zou ons ruimte moeten geven en vertrouwen.  Hoe vaak moet God niet op onze kromme wegen recht schrijven! En Hij zal het blijven doen! Ook ‘geluk’   is niet afhankelijk van externe omstandigheden maar hoe je er zelf mee omgaat. Laten we het maar in Gods naam doen en ons daarin oefenen door bij Hem in de leer te gaan, met Jezus als gesprekspartner en leraar.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 12
Doel voor ogen.

Er was eens een boer die drie zonen had van wie hij veel hield. Hij werd echter wat ouder en moest beslissen welke van zijn zoons het land en alle bezittingen zou erven. De boer besloot om alle drie zoons dezelfde kans te geven en nam ze mee naar de akker. Daar vertelde hij zijn zoons dat degene die aan de andere kant van de akker zou komen via de meest rechte lijn het bedrijf zou erven. De oudste zoon mocht beginnen. Hij begon te lopen, keek nu en dan om en stuurde bij. De tweede zoon die dat zag, besloot om achterstevoren te lopen. De derde zoon nam een boom aan de horizon in het vizier en liep er recht op af. Hij won.
De moraal van dit verhaal is: met een duidelijk doel voor je ogen krijg je het beste resultaat. Het is daarom dat we als christen ons richten op de Christus. Echter: die wordt vaak door het leven van elke dag onttrokken aan onze ogen. Er zijn zovele andere kleine en grote tijdelijke doelen. Deze vragen veel energie, tijd en lokken of maken ons onzeker en zetten ons o het verkeerde been. Vandaar dat er in elke Mis door de priester wordt gezegd bij de uitnodiging ter communie: Zie het Lam Gods…Wie Hem leert kennen, raakt niet uitgekeken. Maar ook hier geldt: oefening baart kunst.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 11
Gij hebt gehoord dat gezegd is…

Iemand die na een ernstige vaatziekte uit het ziekenhuis ontslagen wordt, weet dat je ook voor de rest van je leven moet afblijven van sigaret, pijp of sigaar. Wanneer je dan net een uurtje thuis bent en er wordt gezegd: “Ik doe alle sigaretten maar weg want jij mag niet meer roken”, dan zeg je natuurlijk: “Ja ja, dat weet ik ook wel, beter dan jij!”. Het is ronduit irritant als de ander maatregelen treft om het roken onmogelijk te maken, want je weet zelf héél goed, dat je die ellende met je vaten niet meer wenst. Vast overtuigd ben je en neemt met overgave de strijd aan niet meer te roken. Die overtuiging op de ontslag dag van het ziekenhuis duurt zeker nog enkele weken… Bij de evangelist Mattheüs 26:40-41 lezen we:
“Toen ging Hij naar zijn leerlingen en vond hen in slaap; en Hij sprak tot Petrus: Kunt gij dan niet één uur met Mij waken? Waakt en bidt, dat gij niet op de bekoring ingaat; de geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak”.
Er zijn dagen dat wetten en regels en voorschriften overbodig zijn, dat we zeker weten sterk te zijn… maar als het nieuwtje eraf is? Leren leven  ‘Met de hulp van Gods genade’ is mij liever dan een commandant naast me.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 10
Al eens een wonder verricht?

Mensen trekken wel eens ter bedevaart en de meesten ervan hopen toch op een beetje gebedsverhoring. Sommigen reikhalzen naar een wonder. Toch hoeven we niet zo ver te gaan om een wonder te bewerkstelligen. Het is even makkelijk als een moord plegen…. Zetten we bijvoorbeeld in op “pesten” dan hoeven we geen ander wapen te gebruiken dan onze mond, een boos hard en een geest die kwaad wil. Als je maar voldoende preekt, steekt de ander zichzelf tot de dood erop volgt, om van al die prikken af te zijn. Evenzeer kunt u het tegenovergestelde bereiken. Het wapen is hetzelfde: het woord. Zodra je iemand oprecht een complimentje geeft, een dankjewel laat klinken, zonder uit te zijn op eigen voordeel, een schouderklopje bezorgt omdat ieder mens dat wel eens nodig heeft zeker als iets zwaar valt, dan gebeurt er iets moois. Zeker als de ander er niet naar gevraagd heeft en het echt gratuit wordt gegeven. De ander fleurt op, voelt zich nuttig,  begrepen, gekend, gewaardeerd en gaat opgewekt verder. Zoals ijspegels ontdooien in de zonnestralen, zo kunnen verharde of verdrietige harten weer tot leven komen.

Toegegeven, het ijs kan dik zijn, ons straaltje wat flauwtjes. Gaan we daarom niet naar de Eucharistie, om de accu op te laden door het besef dat Christus in ons aanwezig wil komen? Wetend dat we hem door de tred van elke dag weer snel uit het zicht hebben, worden we sterker door de regelmaat van het bezoek.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 9
Wie heeft er géén last van dé ‘vrouwenkwaal’?

“Als er één kwaal is die hardnekkig is bij vrouwen, dan is het wel: ‘Aanpassen’, ‘jezelf wegcijferen’, rekening houden met de ander en het belang van de ander vóór die van jou zetten”. In vele van dergelijke bewoordingen maakt men korte metten met je dienstbaar opstellen naar anderen. We zijn immers al langer mondig( hetgeen resulteert in soms een grote mond opzetten) geworden. We laten niet over ons lopen  omdat we aan onze trekken moeten komen. Vooral niet de gevangene worden van de ander met zijn vragen en wensen. Onlangs vertelde ik over jonge voetballers (tussen 15-18 jaar) die midden  jaren 80 al een oude man met zijn vraag afwezen. Hij liep met hoge leeftijd en pijn in spieren en botten de kalklijnen te trekken voor hun wedstrijd op de grasmat. Of ze hem niet konden helpen met zijn vrijwilligerswerk. Ze lachten hem vierkant uit. Ze kwamen om te voetballen, niet om dom werk te doen. Ik heb dat nooit vergeten. In het beste geval willen mensen wel iets doen maar dan na een bevredigend antwoord op de vraag: “Wat schuift dat?” Want iets ‘pro deo’ doen is niet meer ons ding. Vandaar de vraag wie heeft er geen last van. Wie daar eerlijk naar kijkt beseft ook dat christelijk geloof daardoor al geen natuurlijke voedingsbodem meer heeft. Want christen-zijn begint juist wel met Hem te volgen die zichzelf geheel wegcijferde. Niet alleen stond Jezus voor iedereen klaar om te helpen als men een beroep op Hem deed. Hij liet zich ook verpletteren op het kruis, zodat wij niet alleen het eeuwig leven zouden erven, maar  zouden leren er voor elkaar te zijn in dienstbaarheid.  Als we na vele jaren weer gaan inzien waartoe deze kwaal ons geleid heeft, krijgt ook het geloof God, Vader, Zoon en Geest, een kans. En tot die tijd lijdt de mens steeds meer áán en dóór de harde wereld:  ieder voor zich. 

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 8
Zou het waar zijn?

 Het besef dat de kerken liturgie vieren in een oude jas, dwingt om te updaten. Want leger mogen de kerken niet meer worden. Zeker als je beseft dat kerkbanken zeker niet oorspronkelijk tot het kerkinterieur behoorden. Tijden zijn veranderd, de mensen ook. Dus gaan we de banken er maar eens uithalen. De altijd koude kerk krijgt vloerverwarming. Vanuit de bioscoop en theater wereld zijn er goede ervaringen met goede kuipstoelen die tegen meerprijs verwarmt worden. Plaatsengeld halen we niet meer, op noch collecte. In plaats daarvan kunt een bij de entree inchecken middels betaling met pin. Maar daarvoor krijgt u ook veel geboden! Zo zijn de stoelen uitgerust zoals de vliegtuigstoelen met een aansluiting op een muziek programma. Hier hebt u de keuze uit 6 kanalen. Ieder stemt af op zijn eigen muziek voorkeur. Gregoriaans, Meerstemmig latijn, Middeleeuwse cantaten, Volkszang, Popmuziek, Klassieke werken voor koor en/of orkest. De lezingen  worden wel gelezen door een lector of lectrice, maar voor slechthorenden worden deze ook op een groot scherm geprojecteerd. De priester van dienst houdt wel zijn preek, maar als die niet bevalt kunt u, zoals thuis, gaan zappen. U kunt in uw oortje zelf een keuze maken. In de aanbieding zal zijn: een preek voor jongeren, voor kinderen, voor volwassenen die traditioneel gelovig zijn, of voor de kritische gelovige. Voor het samen brood breken zorgt de kerk voor gezonde broodjes en aangezien de Heer zelf zegt, we leven niet van brood alleen, kunt u kiezen uit kaas of vleesbeleg. Er is een glas wijn voor iedereen, waarbij ouders kijken vanaf welke leeftijd kinderen en jongeren dat nuttigen. Mocht er geen priester voor de aanpak zijn, kunt u een dienst naar eigen wens volgen in het beeldscherm in de stoel voor u. De eerste rij stoelen klappen het scherm te voorschijn uit de bredere armsteun. 

Voor het geval u in de zondagochtend andere verplichtingen hebt in verenigingsverband of concertbezoek, u kunt tot 18.00 uur altijd terecht en via het scherm zelf een dienst samenstellen. Alleen zullen broodjes en wijn dan ontbreken.

Blijft echter een lastige zin uit het evangelie hangen, wanneer Jezus zegt tot ieder mens van elke tijd: “Zal de mensenzoon bij zijn wederkomst nog geloof op aarde vinden”.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 7
Welkom 2017! Maar toch: Alle begin is moeilijk.

Om een nieuw kalenderjaar goed te starten kan ik u aanraden zo vlak voor oud op nieuw naar de kust te rijden. Waarom? In de duinen loop je tussen kleine heuveltjes, welke het vergezicht wegnemen. Want: weten  we precies wat we allemaal zullen tegenkomen in 2017? Zo ook is ons zicht op een héél jaar beperkt. Je hoeft nog niet langs het strand te lopen, om toch al door het fijne zand te stappen. “Is het erg dat er zand in uw schoenen komt?” vroeg mijn gids “Liever  niet“ reageerde ik… Want kleine korreltjes in je schoen kunnen ook schurend  ongemak veroorzaken, net als kleine teleurstellingen op je pad die je te beurt vallen. Als ze dan toch binnendringen,  geen nood: je schudt ze weer even makkelijk af van je voeten. En: dan kijk je over die enorme watervlakte. Wel zie je het begin, maar geen echt einde, terwijl je weet: achter de horizon  loopt het gewoon verder. Zo ook: weten wij veel wat ons nog te wachten staat als je al iets als doel bereikt hebt! Vervolgens: alle routes lijken mogelijk, maar er kunnen zandbanken zijn! Dus voor je van wal steekt: toch even goed oriënteren. Er zijn immers beproefde paden, in het verleden al door mensen begaan en welke zich als veilig hebben laten zien. En: dan zie je schepen voor anker liggen, wachtend om de haven in te varen, of juist om het ruime sop te gaan bevaren…en dan klinken er door je hoofd enkele regels uit een lied tot de H. Geest: Geest van wijsheid, Geest van Raad, aller dingen zuiv're maat, Trooster, die met wond're krachten bijstaat wie in leed versmachten; wees ons op de levenszee: vaste baak en veil'ge ree. Die Geest wens ik u toe! Eucharistie vieren is ondergedompeld worden in die Geest.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 6
Omdat God Liefde is….
Uit een ontvangen Kerst- en Nieuwjaarsboodschap.

Ook in het  nieuwe jaar dragen we de gevolgen van de tijd die achter ons ligt. Wat ge zaait zult ge oogsten zegt de Bijbel niet zomaar. Verwondingen zijn er veel, teveel, in het leven van kinderen en jonge mensen. Hulpverleners met lange adem zijn gevraagd. Een paar gesprekjes en een donatie voor een leuk dagje schieten schromelijk tekort.  Iemand met lange adem en een groot hart voor slachtoffers van onze verwende en tegelijk geschonden leefwereld  schreef mij: “LIEFDE  is bepalend in je leven, dan kun je alles aan. Het trof me vorige week recht in mijn hart door het verhaal van een van die lieve kinderen die na school bij ons even ‘thuis’ is.
'Weet  je Judith, dat ik 1 keer per week mijn hart helemaal vul met jullie liefde en dat ik er dan gewoon weer een week tegen aan kan.’  Stilte, een knuffel, een traan en een lach.  ‘Ik ben zondag langs gefietst en heb  5 minuten binnen gekeken, zonder dat jullie het zagen. Ik heb genoten van hoe jullie met z’n allen aan de tafel zitten en lachen. Ik ga het later wel goed doen, ik wil ook liefde later’."

Niemand wil liefde alleen maar later, elk kind, elk mens heeft recht op liefde nu en altijd. Liefde is net zo belangrijk voor ons als lucht, water, voedsel. Een leven zonder liefde is geen leven. Hoe meer je liefde geeft en anderen toestaat jou liefde te geven, hoe meer je het gevoel hebt dat je leeft. Deze basisbehoefte  is  iets wat we met elkaar delen: we willen allemaal liefde ervaren, weten dat we de moeite waard zijn om liefde te ontvangen en we willen zelf liefdevolle mensen zijn. Liefde voedt al onze basisverlangens, inclusief ons verlangen om met andere mensen te verbinden, om gekend te zijn, om veilig te zijn, om gelukkig te zijn, om succesvol te zijn en om vrij te zijn. Het leven is gestoeld op liefde. 
Een goed voornemen…. moge het het halve werk zijn.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 5
Stille Nacht, Heilige Nacht, alles schläft, einsam wacht…

 Hub gaat verplicht mee naar het concert. Zijn vrouw Reinhilde port hem na en halfuur in zijn zij. “Schandalig” ,fluistert Reinhilde, “die kerel voor ons zit te pitten”. “Moet je me daarvoor wakker maken?” reageert Hub boos.

Natuurlijk zie ik graag vele gemotiveerde mensen weer met Kerstmis komen  om weer in de sporen van Jezus te stappen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd nietwaar. Jammer als het Mysterie mensen  niet raakt en we weer ‘slapend’ verder gaan. Jonge ouders blijven echter  gegrepen door de intrede van hun kind in hun bestaan. Hun leven staat op zijn kop, is geheel veranderd door de geboorte van die kleine ukkepuk. Alles staat in dienst van het kind en ze hebben er  veel voor over. Het kind leeft in hen, ook als ze onderweg zijn met de auto terwijl het kind in goede handen is. Wie immers  niet goed oplet en niet voorzichtig zich beweegt op het levenspad, loopt het risico het kind te missen of andersom: het kind mist zijn vader of moeder. Een Vader en moeder heeft het kind nodig om te gedijen in liefde en geborgenheid.    Bij God is alles echter anders. Wie Het Kind niet heeft gevonden in de baby van Bethlehem, zal niet vlug in ons geloof steun, houvast, warmte en oriëntatie vinden. Terwijl we voortdurend voor keuzen staan,  mee- en tegenvallers kennen. Echter: om met God te leren leven, moet een mens meegroeien met het Kind Jezus naar de Volwassen Jezus toe. Te vaak echter blijft een wordend geloof steken in de kinderschoentjes van de eerste kerstmissen en de eerste communie. En dat is zeker lastig lopen op de levensweg. Kerstmis, weer een tijd om op te staan, wakker te zijn en niet weer in te dutten op de weg van geloof, hoop en ware Liefde   

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 4
Dag Sinterklaasje, dag zwarte Piet..

Tijdens een bezoek aan een verpleeghuis stelde  familieleden de vraag hoe men kan vaststellen of men iemand moet opnemen. “De badkuiptest passen we hier toe”. De fronsende wenkbrauwen maakten dat de directeur hen  meenam. In de natte cel stond een badkuip, gevuld tot aan de rand. En hij vertelde: “ De kandidaat voor een mogelijke opname nemen we hier naar toe, geven hem of haar een theelepel, een eetlepel en een theekopje. En vragen dan wat ze zouden willen gebruiken om de kuip leeg te maken”. “Oh, wat goed zeg! Een normaal denkend iemand zal het kopje kiezen omdat dit vlugger gaat”. “Nee”, reageerde de directeur. Iemand die normaal functioneert zou de stop uit de kuip trekken. Wilt u een bed aan het raam, midden of gangkant?”

We nemen van alles afscheid, zoals van de goedheilig man en zijn knechtje. Van het jaar 2016. Graag laten we nare ziekte periode achter ons. Soms valt het makkelijk om iets of iemand los te laten, soms juist niet. Richting kerstmis “baden” we ons in sfeermomenten, scheppen leuke afspraken, kijken uit naar geschenken. Degene die aan dit alles  ten grondslag ligt, fungeert als “stop”. En die trekken velen weer snel eruit. En gooien met het badwater “Het Kind” weer weg. Met Jezus op weg gaan gebeurt niet meer of minder. Met als gevolg: Geloof  en een gelovige kijk op het leven blijft dan steken in kinderschoentjes… Voor volwassenen is dat begrijpelijk lastig lopen. Gooi wat in mijn schoentje, gooi wat  in mijn laarsje, wie weet brand ik ooit nog eens een kaarsje.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers

Week 3
Over ‘Heil’ en ‘Heiliging’ en ‘ Heilmeester’..

Dat laatste woord is even geen tikfout… het is een oud woord voor ‘geneesheer’. Maar meteen wordt duidelijk waar heiliging op betrekking heeft. Heil is dan zoveel als voorspoed, geluk, genezing. Dat heb je niet nodig als je alles hebt in je leven waardoor je tevreden, dankbaar en gelukkig bent en je ook velen met je talenten en inzet gelukkig kunt maken. Zijn we echter allen spontaan zo volmaakt? Moeten we niet allen leren? En dat doen we uit boeken, uit de mond van leraren in vele soorten, we stappen naar artsen in vele soorten, we leren door ervaringen en  door vanuit het leven gerijpte mensen. Niets mis met een oude rot in het vak, niet waar? Zo gingen mensen in de leer en zien we veel soorten van leerlingen. Rijlessen horen erbij om de weg om te kunnen als je laat zien dat het de auto beheerst en de regels kunt toepassen. Ieder die echter ooit lessen nam, weet dat de vaardigheid niet meteen aanwezig is. Juist door het te doen en bij te houden groei je in je opdracht tot goed weggebruiker.


Voor de christengelovige is Jezus de Geneesheer, die ons helpt om een gaaf mens te worden. Goed voor jezelf en zeker ook van groot belang voor de mens naast je. Ook hier geldt echter dat we zeer gebaat zijn met Zijn nabijheid, Zijn praktische lessen over het leven. Daarom zoekt een mens Hem op in de Eucharistie. Je wilt Hem beleven…Zoals mensen hun popsterren opzoeken in hun concerten om er weer helemaal kippenvel van te krijgen en ze weer langere tijd kunnen teren op die beleving ervan. Om dat gevoel vast te houden draaien ze regelmatig een cd. of dvd van hun idolen.
Nu is de H. Mis geen ‘concert’ en gebed geen ‘cd’ maar de functie is voor hetzelfde doel: het doet wat met je. Bedoeling is om er beter mee door het leven te kunnen. Wat vindt u van de volgende uitspraak rond een overlijden: “Mijn moeder was fanatiek katholiek, ze sloeg welhaast geen kerstmis over”. Gelukkig slikte ze elke dag haar medicijnen…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 2
Over: in gesprek, bezet en bezeten…

U bent het vast wel eens tegengekomen, dat je iemand dringend moet bereiken per telefoon. Dan is die ander of niet thuis en krijg je een bandje of de ander is in gesprek, nog in gesprek, lang in gesprek, of: ligt de hoorn er soms naast? De te bellen persoon is bezet. Zo ook zijn wij mensen op andere wijze ‘bezet’. Werkjes groot of klein, taken die we moeten volbrengen, verplichtingen welke we nakomen ,sport kan een obsessie zijn, geld houdt me in zijn macht,  zorgen, verdriet, het verleden kan me verlammen, haat of afgunst, ondraaglijke pijn, lichamelijk of geestelijk. Wie daarin terecht is gekomen kan ongrijpbaar, onbereikbaar worden voor een ander. Dat valt soms op wanneer we met iemand spreken maar zien dat de ander er helemaal met zijn/haar gedachten niet bij is. Vormen van “bezettende macht” welke ons kan verlammen. In de Bijbel heet het dan: dat iemand  ‘bezeten’ is. Wij zeggen zoiets niet meer, maar zoeken mildere vormen: afgeleid, in beslag genomen.
Wetend dat we lang niet alles alleen kunnen doen, hebben we een ander nodig, hebben we anderén nodig. Maar als we onbereikbaar zijn omdat we ‘vol’ zitten? Mocht u ooit zoiets hebben ervaren dat iemand niet bereikbaar voor u was, dan kent u de onmacht ervan en erbij. Dan weet u ook hoe God zich moet voelen… heel vaak toch.
We zijn met onze ‘bezetters’ in gesprek, zodat Hij menigeen niet bereikt. Misschien is de Advent een tijd om Hem tot ons te laten spreken.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 1
Over taal en(on)begrip. 

Een Duitser en een Nederlander komen met elkaar in gesprek in het café. Beiden zijn op vakantie in Vijlen en niet van de streek. De wederzijdse vreugde om in het 1000 jaar oude plaatsje te zijn verbroedert. Ook al is de taal een kleine hindernis, ze komen toch in gesprek, zeker na een paar Vijlense biertjes. “Was tun Sie beruflich, welche Arbeit?” Dat landt bij de echte Hollander. “ Ik ben timmerman”. Vraagt de Duitser: “Was sagen Sie?” De Nederlander: Planken”.
Iets dergelijks voltrekt zich al jaren tussen het  kerkelijke  leven en het leven van hen die de tijdsgeest leven, lijkt me. Hoewel we enerzijds wel dezelfde taal spreken, ‘kerk’ en ‘wereld’, toch lijken we naast elkaar heen te praten. Steeds meer. Aanpassingen kunnen nodig zijn, en de oude tijd hoeven we niet terug te krijgen. Toch is er een grote afstand ontstaan door de algemeen geleefde vrijblijvendheid, waardoor ook verenigingsleven stevig onder druk staat. Men wil zich niet binden met verplichtingen. Zwart-wit gezegd: men wil wel genieten of bij tijd en wijlen profiteren van een club, maar er zelf de schouders onder zetten is een ander verhaal. Het woord ‘traditie’ lieten we worden tot een vloek welhaast. Alles moest anders, geloof moest zich geheel voegen naar de wensen van nu, of van elk individu. Alles  moet kunnen, leergezag leggen we naast ons neer. Maar wat gebeurt er? Het breken met de zwarte pieten traditie ligt toch de meesten zwaar op de maag. En men probeert handig elkaar de zwarte Piet toe te schuiven…. Misschien hechten we straks meer aan traditie en goede gebruiken dan we nu denken. Ook m.b.t. de kerk en ons geloof.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

 
Ga naar boven