See other templatesSee other templates

Blog van pastoor van Galen.

dekenvangalen org

 

Kerkelijk jaar 2017-2018

Week 38
Ziekte of Drug: drukdrukdruk

Men noemt het ‘de ziekte’ van deze tijd. En op het eerste oog kan ik me daar iets bij voorstellen. Veel is er te beleven: activiteiten-festiviteiten.  Veel kunnen we oproepen: via t.v. - pc.- Iphone -. Veel wordt ons aangeboden en veel over ons uitgestort: nieuws - wat je allemaal niet mag missen- shop en koop je gelukkig. Honger en jacht naar wat het leven -dat toch maar zo kort kan zijn- je allemaal te bieden heeft. Dus is voor veel niet voldoende tijd.
Met als resultaat het knagende gevoel tekort te schieten ten opzichte van partner, kinderen, vrienden, familie, de echte carrièredoelen, de eigen gezondheid, de eigen idealen.
Ten diepste mist de mens waarschijnlijk iets anders. Waar niemand meer over wil of durft spreken. Het wordt in groeiende mate indringend belachelijk voorgesteld:” Geloof in een persoonlijke God”. De mens mist ten diepste de geborgenheid welke daaruit voortvloeit. Om maar weer eens het bekende woord te citeren van St. Augustinus: “Onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in U mijn God”.  Drukdrukdruk is daarmee te zien als een verdovingsmiddel, als een genotsmiddel dat verlichting moet brengen jegens het knagend gevoel van leegte dat we maar niet gevuld krijgen. Drukdrukdruk is een echte “drug”. Gevaarlijker dan wiet, heroïne, cocaïne of welke pil dan ook. Je kunt deze genoemde zaken niet straffeloos innemen. Het kost een boel geld, verdooft even, maar de mens blijft in de oppervlakkige voldoening hangen.  De ware medicijn voor ons merkwaardig gevoeld van :’ ik mis toch iets’ ligt voor het oprapen. Maar die is ongekend, nooit tot beleving gekomen of niet meer geaccepteerd: zondagsrust, bezinning en gebed en ver-wonder-ing.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers


Week 37
Vast en zeker

Het verkeersslachtoffer was er slecht aan toe nadat hij in het ziekenhuis bed was beland. Na een paar dagen vroeg de verpleegkundige of hij zijn autogordel had gedragen. Nee luidde het antwoord, te hinderlijk in gebruik. Vanuit haar smetteloos witte pakje sprak ze hem vermanend toe. Ze wees ook op de voordelen om het maar wél te doen. Na geduldig geluisterd te hebben biechtte de gewonde op dat hij het in voorkomende gevallen weer niet zou doen. Met enige boosheid vroeg ze naar de reden van deze halsstarrigheid. “Zuster, ik reed paard”.
Onderweg zijn wij wel omgordeld, we kijken uit dat geen ‘Iphone politie’ ons fotografeert, remmen af bij flitspalen en luisteren bij minder of onbekende routes naar de stem van de navigatie. Gelukkig hebben we geen kaarten meer nodig want het lezen ervan onderweg is ook lastig. Maar wat gedaan als onze navigatie ons in de steek laat? Een oude versie is bijvoorbeeld. Omdat we ‘verwend’ zijn is onze oriëntatie behoorlijk afhankelijk van wat ‘de stem’ zegt.
Hetgeen me tot mijn vraag laat komen: naar wie luister ik om mijn leven te oriënteren? Wie is, of wie zijn mijn gidsen? Kan ik daar veilig op koersen? Hebben zij zelf de juiste input ontvangen? "Niet alleen van brood zal de mens leven, maar van alle woord, dat uit de mond van God uitgaat…" (Mattheüs 4:4). Velen hebben de bijbel allang aan de kant gelegd of eigenlijk nooit geopend (vergelijk met de oude wegenkaarten) En de plekken waar eruit gelezen en verkondigd wordt zijn als achterhaald afgedaan.
Misschien is de Advent een tijd om weer eens nieuw te starten. Niet zomaar getuigde Petrus: “Uw woorden zijn woorden van eeuwig leven”.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 36
Catch-as-catch can


Ivo :” Heb jij een Iphone 7? Zie ik dat goed? Dat mocht toch niet van je ouders! Hoe kom je eraan? “Teuntje: Gewonnen bij een hardloopwedstrijd. Ivo: “Zo zeg! En wie deden daaraan mee?” Teuntje: “De politie, de eigenaar en ik.” Pakken wat je pakken kan dus!
De noodzaak om dingen te hebben ligt zwaar in ons wensenpakket. Niet alleen met geschenkdagen als verjaardag, Sinterklaas of Kerstmis.
Het aanbod stopt niet, ook in bekende zaken. Een horloge kocht je bijvoorbeeld voor jaren. Nu koop je ze in aantallen, passend bij kleur van kleren, net als een bril. De snelheid van de technische mogelijkheden laat goede zaken als een telefoon snel verouderen. Waar duurzame meubels stevig lonkten om dat aan te kunnen schaffen voor het leven, is het aanbod van trendy spullen oorzaak van veel drukte op de woonboulevards.
Het “hebben” (krijgen is de kunst) heeft zulk een invloed gekregen, dat het “zijn” voor een groot deel is weggevallen uit ons denken. Zelfs in onschuldige media berichten als die waar ik mee startte, leuke humor dus, wordt diefstal luchtig weggezet. Natuurlijk klinkt dat niet aangenaam als iemand ons laat afvragen of we ook al lid zijn van de graaicultuur. Maar dat wordt snel positief beantwoord wanneer we ons durven vragen of we de wijze van ‘er-zijn’ voldoende aandacht geven. In de brief van de apostel Jakobus wordt ons gevraagd naar de goede daad/daden, dit als teken van geloof. We kunnen ons voorstellen dat waar geloof niet meer zo inspeelt op ons doen en laten, we anders in het leven staan met wat ons geweten dragen en verdragen kan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers

Week 35
Hoe kijk ik….

tegen de dingen aan? Er zijn grof gezien 2 richtingen. Die van de barkeeper die tegen een klant het volgende zegt wanneer die bij het zoveelste glas verzucht: “Men zegt dat je leven verkort wordt door alcoholgebruik”. De reactie: “Dat kan zijn, maar daar staat tegenover dat je tweemaal zoveel ziet”. Of we koesterende blik van de Emmausgangers., u weet wel, die 2 teleurgestelde leerlingen van Jezus die ontgoocheld Jerusalem verlieten. Grote en kleine tegenvallers, drama’s en rampen, onbegrijpelijke gebeurtenissen die ons boos en verdrietig maken. Die ons laten vragen: waarom??? Wie naar de oplossing van de alcohol gezocht heeft zal zien dat het probleem 2 maal zo groot wordt. Wat dan wel? Zien te berusten? De pijn verdoven met kalmeringstabletten of juist als maar feesten en vakantie vieren? Sommige zaken kunnen zeker iets bijdragen, maar dan toch voor momenten, weken of jaren. Maar niet diep in het hart. Mij valt op dat mensen zo weinig blijheid in hun zieleleven ervaren. Terwijl we toch geschapen zijn om ‘ hier en in het hiernamaals gelukkig te mogen worden’. Dat laatste leerden mensen toch vanuit de godsdienst. Onvoldaan en bedrukt verlieten de Emmausgangers de groep leerlingen en apostelen. Het werd pas totaal anders, toen ze in gesprek kwamen met die aanvankelijke vreemde. Tot ze Hem herkenden aan het Breken van het Boord. Het is de medicijn tot geluk, volharding en vertroosting. Maar je moet het wel willen en vooral léren zien.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 34
Toen ik de prijs van de sla zag, kreeg ik een krop in de keel

Of ook: ‘De platenverkoper raakte over zijn toeren’. Los van het feit dat ik zulke zinnetjes spitsvondig vind, lees ik ze ook met de bril van een kerkenman en spookt het meteen in mijn hoofd. Dan zie ik staan: de nieuwe bisschop raakte over zijn toeren toen hij de prijs zag welke zijn priesters moeten betalen om het kerkelijke leven gezond en verteerbaar te houden, en waardoor hij een krop in zijn keel kreeg.
Bedienaren dienen de kerken ‘in de lucht te houden, maar ze kunnen de boodschap in steeds minder harten en gewetens laten landen. Het lijkt steeds meer een hels werk om de hemelse realiteit ingang te laten vinden omdat velen al de uitgang van het gelovige zijn gevonden hebben. Soms hoop je op zo iemand die iets gelijkaardigs zei toen men hem vroeg waar hij zijn vrouw had leren kennen. Antwoord. ‘ Dat was op het station. Het was perrongeluk’. Het zal deze of gene overkomen zijn, dat je opeens God en geloof op het spoor komt… Als er een boeiende lezing over sigaretten wordt gehouden kun je zeggen: de aanwezigen staken er heel wat van op. Spreken over Jezus is voor de meesten niets anders dan de dood in de pot vinden. We lijken met ons kerkenwerk veel op de weight watchers. ….Daar kunnen ze ook zeggen: er zijn er 2 nieuwe leden aangekomen, maar er zijn er ook 15 afgevallen.
Ik ben niet pessimistisch hoor. Omdat een oude brandweerman een uitgebluste indruk kan maken kan ik beter bokser worden, heb ik meer kans van slagen. Heb ik u nu geraakt? Of bent u als die vis, die pas op het droge nattigheid voelt?. Gelovigen van weleer zijn soms net als kaarsen: “Zegt de ene kaars tegen de andere: Willen we vanavond samen uitgaan?"
De tijd zal het als per secondewijzer wel leren. Maar gelovigen van goede wil moeten nog even volhouden. We hebben de tijdsgeest nog niet mee.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 33
Goed doen. In Godsnaam!

Onlangs had ik even contact met een collega in Oostenrijk. Normaal hoor je mensen tot op heden zeggen: de kerken zitten daar nog vol. Voller in ieder geval dan bij ons. De realiteit is echter geheel anders. Behalve met Allerzielen waar men nog massaal voor naar kerk en kerkhof komt met honderden en duizenden (!) is het even druk als in ons gewest. Hij sprak over 5 tot 6 % dat nog belangstelling had voor de Godsontmoeting in de liturgie. Kinderen ook niet of nauwelijks, jongeren al niet anders. Doordat de kosten voor kerk (nog) gedekt worden uit de Kirchensteuer is er (nog) geen kerksluiting.  We delen de overtuiging dat dit alles maar tijdelijk is. En tot die tijd moeten we zien te overleven. Maar met vreugde sprak hij over een initiatief dat door een alleen-opvoedende moeder tot stand was gekomen. “Kunt u niets voor mij en mijn lotgenoten betekenen” was de gerichte vraag aan hem. “Er is niemand en geen instantie die ons helpt”. Geldzorgen om goed te doen aan de kinderen is zeker een onderdeel van de problemen. Maar er is meer. Met name ervaren ze onbegrip en eenzaamheid. Als snel vormde zich na de vraag van die ene dame een groepje, dat regelmatig samenkomt om lief en lied te delen. Onverwacht kwamen milde giften binnen waardoor mijn medebroeder zich gesteund weet om in Gods naam goed te doen. Iets wat van meet af aan bij onze kerk en ons geloof hoort. Missionaris ben je ook in Europa.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 32
Als je geen ster aan de hemel kunt zijn...


Als je geen ster aan de hemel kunt zijn, wees dan een lampje in eigen huis.
In de tijd waarin de dagen 24 uur behouden maar het langer donker wordt (zeg dus niet dat de dagen gaan korten!) een zinvolle gedachte, lijkt me, om het duister niet te laten zegevieren.
In herfst en winter zullen we immers meer uren binnenshuis/binnenkamers doorbrengen en minder ‘buiten ‘ zijn. Ieder mens -en zeker de christen - heeft een opdracht naar de ander toe. Zorgen dat je zelf niet te kort komt, is geen opgave maar eerder een hindernis voor de ander naast me. Hoe snel wordt niet gedacht: als ík het maar heb, als ík maar aan míjn trekken kom, verzorgd wordt en zelfs mijn haan koning kraait! Helaas gebeurt dat ongemerkt en spontaan. We hebben helemaal niet door dat het gebeurt wanneer het gebeurt. Het zit al in kleine dingen. Wat dacht u van: “Maak je toch even de deur dicht” als iemand van boven naar beneden komt. Of; “Je kunt je kopje ook mee naar de keuken nemen als je toch die kant op gaat”. Attent zijn in kleine dingen ten gunste of ten bate van de ander scheppen een warm leefklimaat. Toon en woordkeus laten oren open gaan of sluiten. Loop een paar meter voor de ander en die zal reageren met een dankbare glimlach, de bereidheid wakker roepend om een kilometer voor je te gaan. Doe je het positieve voor de naaste onder het motto: ‘Voor wat hoort wat’, dan is de getoonde inzet berekend en dat geeft aanleiding tot kleine of grotere ergernissen. Dan wordt het niet licht maar duister om ons heen.
Iets dergelijks geldt ook voor mensen die alleen (moeten) leven. Meestal doordat de partner is overleden en eventuele kinderen ook het huis uit zijn. Je kunt wachten tot iemand naar je toekomt. Je kunt ook eens nagaan, wie je blij kunt maken met een bezoekje, een aanbod, of uitnodigen iets te doen of bij je thuis te komen. Dan komt er licht voor beide kanten. Wie enkel profiteert van de ander en niet investeert, daar zal het in het huis en in het hart duister blijven.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 31
Over een Misverstand

 

Fenne: “Zeg Tamara, moeten jullie ook altijd bidden voor het eten?”
Tamara: Nee hoor, want mijn moeder kan goed koken!
Met deze 2 zinnen raken de kids meteen de misvatting welke onze geloofsbeleving typeert. Alsof we alleen God en de kerk zoeken wanneer we problemen hebben of vrezen te krijgen.
Zeker zullen we nooit íemand weerhouden om te bidden voor een goede afloop van een operatie of voor het welslagen van een examen.
Wanneer echter huisgenoten je alleen weten te vinden als ze het leven als lastig ervaren en je moet dan even wonderlijk wát verrichten voor ze, dan lijkt het me toch dat je elkaar tekort doet. Liefdevol en vertrouwelijke omgang met elkaar, naar elkaar luisteren en zorgen dat de ander niets te kort komt, komt niet alleen de huiselijkheid ten goede maar voedt tevens de genegenheid voor elkaar.
Wie ervaart niet graag geborgenheid bíj en dóór de ander? De mens doet zichzelf tekort door God alleen te zien als EHBO-er of zelfs als hulpverlener bij pech onderweg. Een soort ANWB- medewerker dus. Kinderen die naar ouders leren luisteren zullen vele tips krijgen welke veel pijn, nood en ergernis kunnen voorkomen. Dat kan toch alleen als je samen veelvoudig en intens met elkaar optrekt, door gewoon ‘samen te zijn’ ?
Als zoon of dochter je alleen ziet staan wanneer het hún uitkomt, laat je als ouder natuurlijk je beste kant zien. Want liefde wil schenken en helpen. Maar wat zouden vader en moeder, opa en oma toch graag méér warmte willen geven

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 30
Geen onschuldige ontmoeting


“Mark, je ziet er belabberd uit!” “Zo voel ik me ook. Ben gisteravond naar een voorstelling geweest en heb na afloop een van de actrices mee naar huis genomen. Maar eerlijk ik wist het niet! Mijn vrouw heeft nog mee gezocht, maar we vonden haar niet”. “Wie vonden jullie niet?” Die actrice natuurlijk!” “Waar was je dan toen je haar oppikte?” “In het vlooientheater”.
Zoals de vlooien een plaag kunnen zijn voor mens en dier, zo ook plaagt de buxusrups Het is een ergernis voor bijna iedere buxusbezitter Het beestje is lastig te herkennen op de plant, maar de schade is een doorn in het oog van een tuinliefhebber.
Toen ik als ‘kerkman’ ze stond weg te plukken uit mijn inmiddels grauwe buxus, herkende ik erin hoe ‘Het Kwaad’ in de wereld toeslaat. Net als deze buxusmot is Het Kwaad er voor je er erg in hebt. Ik had er wel van gehoord, maar dacht dat ze mijn plekje groen niet hadden ontdekt. De struiken oogden op sommigen plaatsen minder fris. Zeker nadat ze buxus was ‘geschoren. Dan denk je dat het met de droogte te maken heeft.  
Tot een parochiaan mij er een in zijn struik aanwees. Als je weet waar je naar kijken moet, springen ze opeens vrij vlug in het oog. Maar of er nog iets te redden valt?  Zo ook werkt de zonde in ons en om ons heen. Aangepast aan de tijdsgeest herkennen mensen het kwaad vaak niet. Tot het zijn werking heeft gedaan. Zoveel moois gaat inmiddels wel verloren in onze samenleving.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 29
Te Gek en toch Waar…

Een jonge vrouw komt een winkel binnen en koopt en pak babyvoeding. Er werd veel reclame gemaakt voor dit merk. Op de verpakking staat: VOOR KERNGEZONDE BABY’S. Bij het afrekenen vraagt ze: “Moet ik dit nu eten, of mijn man?”
Duidelijk dat ze het zag alsof het een soort vitamineproduct was. In haar geval te gek voor woorden natuurlijk. Maar voor het leven van onze kinderen is het op een andere wijze helemaal waar.
Waar immers leren de kinderen van? Allereerst van wat hun ouders zich ‘eigen’ hebben gemaakt. Dat alles onder het kopje: wat je niet hebt kun je niet geven. Het voorbeeld is hierin van groot belang. Waar ouders waarde aan hechten, zal door kinderen gekend zijn en worden overgenomen. Denkt u met dit te lezen: maar ik deed zo mijn best en toch hebben ze (naderhand) andere keuzen gemaakt! Dan kan dat zeker waar zijn. Dat kan te maken hebben met: wijsheid, eigenwijsheid, veranderend inzichten; tijdsontwikkeling, zwakheid en zelfs zondigheid.
Wanneer ouders hun geloof beleven, kan een kind dit langere tijd mee voltrekken. Andersom Is dat ook waar. Wáár wordt óók: op het groeiend ongeloof in de zending van God door Jezus zijn Zoon in de kracht van de Geest in onze tijd, komt straks een andere reactie: leer het ons! God heeft geduld met ons, goddank.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 28
Over de Titanic en christelijk Turkije

Misschien wist u het al dat men hoopte dit jaar de Titanic II te water te laten. Wat als onverwoestbaar te water werd gelaten, 107 jaar geleden, zou een technisch verbeterde kopie krijgen, gebouwd in een Chinese werf. Kosten waren geraamd op 500 miljoen U.S. dollar. Er is een kink in de kabel gekomen.
Op bedevaart in Turkije enkele jaren geleden, in de voetsporen van de Apostelen Paulus en Johannes, met bezoek aan de woonplek van Maria, stonden we op de bodem waar het christendom enorm leefde.
Onwaarschijnlijk en ondenkbaar: boot en christendom gingen kopje onder. De wens om de Titanic II ten doop te houden is voorlopig uitgesteld. Of het er ooit van komt? De tijd moet het leren.
En wat de kerk in Turkije overkwam, kan ook in Nederland/Europa zich gaan voltrekken. Het schip dat de Kerk is heeft bij gebrek aan diepgang averij opgelopen. Uit de ontstane gatenzijn velen al gevlucht en keren zich, gezeten in hun kleine bootjes, steeds meer tegen het moederschip.
Kerkleiders probeerden de gaten te dichten de voorbije 45 jaar. Toch lijkt de ondergang nabij. Bijbelse wijsheden citeren spreken de hoorders helemaal niet meer aan. Hét logboek bij uitstek blijft dicht. Misschien kunnen ons Chinese wijsheden ons helpen, het Land waar de T.II gebouwd gaat worden.
Wat dacht u van de volgende 2 wijsheden:
‘Het is beter een kaars aan te steken dan het duister te vervloeken’
En: ‘Deugd blijft niet lang eenzaam, zij krijgt snel buren’.
Op hoop van zegen!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 27
De goede stap naar uzelf…

Is díe stap waardoor u het betere ik van uzelf naar boven haalt. En dat gaat inde allermeeste gevallen niet met de roltrap. Het lijkt meestal op de springprocessie in Echternach. Kent u dat gebruik aldaar? Drie sprongen(stappen) vooruit en twee terug. Je komt er wel, maar uiteindelijk stap voor stap. Er zijn mensen die hun hoofdje meteen laten hangen, dramatisch huilerig worden of intens boos met het minste of geringste aan weerstand, tegenslag of tegenwind. Anderen zijn gevangen in zichzelf, in hun eigen woning, nodigen niemand uit, gaan alleen daarheen waar ze zelf zin in hebben. Ze wachten op iets wat nooit komen gaat: dat geluk je zomaar toelacht, vervulling door anderen geven kan worden. Vinden het fijn op andermans beurs te eten en te drinken en maken het woord van de zuinige Hollander waar, waar de Belgen ons over uitlachen. Vergeten de zin: “Wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft”.  Verbeter de wereld, begin bij jezelf…dat accepteren we als inzicht. Maar waar – o – waar blijft dan die eerste stap? Zeker als gedoopte christen kunnen we ons het woord aantrekken dat Petrus van Jezus ontving: Petrus, bekeer je en sterk dan je broeders. (On-)Bewust lijken we het telkens te verstaan als: Petrus, sterk je en bekeer de ander. Laten we maar zeggen dat je met deze ‘roltrapmentaliteit’ niet echt groeit in je mens-zijn.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 26
Over Voor- en Nadelen van de roltrap

Het gemak dient de mens. Maar dat mag je over deze roltrap niet zomaar zeggen. Voor mensen met loopproblematiek is het een uitkomst. Je schuift op de eerste trede en je komt toch hoger op. Om vooruit te komen in het leven is dat niet zo makkelijk. Zeker niet als je ‘hoger-op’ wil. Dat vergt inspanning en bovendien gaat het meestal stap voor stap, tree voor tree Er zijn soms momenten dat een geniaal iemand met zevenmijlslaarzen vooruit komt. Doorgaans is dat niet zo. Je merkt dat een beetje bij revalidatie. Dat vergt oefening en geduld en doorzettingsvermogen. Voor iemand die geen last heeft van de benenwagen of de longen is de roltrap een verleiding. Terwijl bekend is dat bewegen goed is voor langer leven en minder ziekten, kiest menigeen voor die makkelijke weg omhoog. Er is nog een verleidelijke stap: die welke alleen bedoeld is om jezelf te plezieren, te behagen. Betere stappen zijn die welke ons voeren naar de ander en naar Dé Ander. Dat is ook kern van ons christen zijn. De stap naar de naaste om te kijken wat ik kan betekenen en de stap naar Dé Ander om te kijken waar ik goed bezig benen waar niet en om steun te vragen.
Toch is er een stap naar mezelf welke ik dagelijks moet uitvoeren? Welke? Volgende keer meer…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 25
Gebedsverhoring..(reeks over het bidden deel 4)

Dagelijks gebed heeft hetzelfde effect op een persoon als afwisselend regen en zonneschijn over planten.
Het bewijs wordt o.a. vaak thuis geleverd. Kinderen hebben er immers een handje naar om te blijven aandringen.
Om van het gezeur af te zijn geven ouders - snel of minder snel- op den duur toe. Maar ook partners onderling weten hoe hij of zij iets moet aanleggen om hun zin te krijgen.
Vakbonden deden en doen dat met pressiemiddelen zoals stakingen.
Maar waarderen wij zulk een manier “vragen?” Net zo min als de baas van Hein. Na de vakantie die geldverslindend was gebleken had Miep haar man op het hart gedrukt om naar loonsverhoging te vragen. “En wat zei je chef?” “Afgewezen! Is altijd hetzelfde liedje! Vraag ik om opslag is mijn werk onbelangrijk en vraag ik om verlof dan ben ik onmisbaar”.
Als kerken hebben we de indruk dat mensen minder of nauwelijks nog bidden. Kerkbezoek zegt niet alles natuurlijk….maar is wel een soort thermometer.
Kinderen in de klas geven een duidelijker beeld. En als er gebeden wordt dan is om hulp te krijgen bij een of andere nood of een verlangen. Fraaier zou het in het dagelijks leven ook zijn als mensen naar elkaar toe meer zouden werken aan een fijne band. Aanvoelend en aanvullend er zijn. Meer het welzijn van de ander in het vizier hebben dan je eigen voordeel zoeken. De band welke daardoor groeit maakt het samenleven meer intens, warmer en hoef je niet te vragen, want de ander wil niets liever dan geven. Uit liefde en verbondenheid. De ander is ons dan immers “heilig”, d.w.z. kostbaar. Hem of haar moeten missen zouden we afschuwelijk vinden. Bij hoe velen is Dé Heilige uit beeld? We kijken naar de kerk zoals een tv.- kijker geërgerd kijkt naar een scherm met alleen maar ruis erop. Alleen ligt de oorzaak niet bij de zender, maar bij onze vaardigheid om te ontvangen.
Slot van de reeks.

Week 24
Gebedsverhoring..(reeks over het bidden deel 3)

Je zou kunnen zeggen dat bidden een glimlach is van de mens naar zijn Schepper. Welnu, wie een ander een glimlach schenkt, krijgt er doorgaans een terug. Maar…wat dacht u van de volgende ontmoeting. In de supermarkt botsen twee karretjes tegen elkaar van mensen die in gedachten het rek afturen. Verontschuldigend kijken man en vrouw elkaar aan en lachen hartelijk. Waarop de man zegt:  “Mevrouwtje, als u zo lacht dan kijk ik ernaar uit dat u eens bij mij op bezoek komt. De dame slaat even haar ogen neer en zegt dan tegen de jonge man: “U vleit mij.” “Nou ja, ligt eraan hoe u het bekijkt. Ik ben namelijk tandarts.”
Voor de meeste mensen is bidden toch een smeekgebed. En vragen aan God om hulp .En dat werd ons door Jezus aangeraden om te doen. Zeker zijn er vraagtekens bij dit gebed. Zoals Johan Cruijff al zei: “Ik geloof niet. In Spanje slaan alle 22 spelers een kruisje voordat ze het veld opkomen, als het werkt, zal het dus altijd een gelijkspel worden.”
God voor je karretje spannen kan ook betekenen dat je niet bereid bent zelf de handen uit de mouwen te steken. Gebed is een vraag om hulp maar opent ook de weg om te verstaan waar ik zelf me mag laten genezen. Dat mensen zulke confrontatie uit de weg gaan, is voor te stellen. We lezen dat in de ontmoetingen van Jezus met mensen: ze willen niet veranderen want dat zou soms een echte bekering inhouden. Om het anders en beter te doen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 23
Gebedsverhoring..(reeks over het bidden deel 2)

"Waarom ben je nu pas op kantoor!?”
“Maar baas, u zei toch gisteren dat ik de krant maar thuis moest lezen…”
Je hebt zo van die mensen die graag horen wat ze willen horen. Niet willen begrijpen wat gezegd werd. Zeg maar eens tegen je zoon nadat die een ravage heeft gemaakt in de garage: “Vriendje pak jij eens even de bezem!” Je komt na een uur of wat terug en er ligt nog steeds een puinhoop op de vloer. Je roept hem ter verantwoording. “Wat heb ik je gevraagd?” Waarop hij zegt: “Echt pa, ik heb de bezem vastgepakt zoals je me vroeg…Je gaf geen opdracht hem te gebruiken.”

Zulk een ‘mensengehannes’ is ook met het bidden een punt. Spreken met God is niet bedoeld als gebedjes opzeggen, waarbij je god-weet-waar met je hart kunt zijn…Bidden is Hem ontmoeten, je aan Hem presenteren. Zoals vroeger er een boekje verscheen met als Titel: Hallo meneer God, hier met Anne. De schrijver van dit boek is 19 jaar als hij op een avond Anna ontmoet en haar meeneemt naar zijn ouderlijk huis. Anna is een verwaarloosd meisje van 5 jaar uit een sloppenbuurt in Londen (East End). Als zij 8 jaar is, valt zij uit een boom, omdat zij een poesje wilde redden en overlijdt. Fynn beschrijft in dit boek de 3 jaar dat Anna bij hem is, over de ontwikkeling van Anna, van Fynn en van hun wonderlijke samenzijn. Anna is zeer vindingrijk, vol blijheid, eerlijkheid en zij is in voortdurend gesprek met ‘meneer God’. Door de manier waarop Fynn met haar praat over alle mogelijke onderwerpen, met haar samen natuurwetenschappelijke experimenten uitvoert, worden de natuurlijke creatieve gaven van Anna gestimuleerd en bouwt zij een kinderlijk-filosofisch wereldbeeld op waarin alles zijn plaats heeft en God het middelpunt is. Een wonderlijk boek dat boeit van het begin tot het eind.
Is God bij mij het middelpunt van mijn gebed of ben ik het zélf met al mijn vragen en pijnen?
Wordt vervolgd..

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 22
Gebedsverhoring..(reeks over het bidden deel 1)

“Baas, mag ik vandaag 3 uur eerder stoppen met werken? Mijn vrouw wil met mij gaan winkelen”.
“Dat gaat niet lukken!” “Och chef, dank u! Ik wist dat u me niet in de steek zou laten”.
Dit klinkt toch als een soort gebedsverhoring, of? Hebben mensen ook zo niet leren bidden? We stappen op God af en hebben graag dat Hij geeft wat we vragen. Excuseer als ik zeg dat dit maar een fractie is van wat feitelijk bidden zou kunnen zijn. Zo hebben we allemaal leren bidden: teksten opzeggen die dan als gebed van deze of gene grote heilige of gewoon brave ziel werden opgeschreven. Is dat verkeerd? Nee, maar zeker niet alles. Na een tijdje kunnen die gaan vervelen, zoals de vaste teksten in eucharistie. Zeker als we onze gebedssnelheid  willen meten met snelheid  met sprinters als Dylan Groenewegen op de fiets of met de loopsnelheid van Daphne Schippers. Dan schieten we ons doel snel voorbij en zeggen de woorden en zinnen ons helemaal niets. Saai omdat ze onze realiteit niet raken Het kan deze of gene voldoening geven, want ze zijn geweest. En dat is ook al heel wat tegenwoordig. Om in Godsnaam samen te komen. Om wat glans te krijgen moet “de saus” het doen, zoals er zijn de zang, de muziek, de preek. Zonder goede smaakmakers vluchten we graag van tafel om snel elders ons heil te zoeken. Valt u dat ook op dat mensen in restaurants graag natafelen, of kijk eens hoe lang iemand een heerlijk hapje nog genietend volgt tot in het diepste puntje van de maag, met de ogen dicht en het hoofd omhoog geheven met een blik van pure gelukzaligheid…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers

Week 21
Over verbondenheid en vervreemding

Door Frankrijk rijdend in de sneltrein  zitten een bisschop en (zoals later blijkt) een atheïst tegenover elkaar. Ze discussiëren er flink op los.
“Kunt u mij zeggen hoe ik in het hiernamaals mijn vest over mijn vleugels kan krijgen?”
“Och”, zegt de bisschop, “daar hoeft u zich niet druk over te maken. Denk er maar eens over na hoe u uw staart in uw broek kunt krijgen”.

De ploegen van het erepodium bij het WK voetbal kregen allen hartverwarmende ontvangsten.
Mensen kwamen massaal samen omdat het behaalde resultaat hen op de been en samen bracht. Waarschijnlijk dat de meesten elkaar helemaal niet kennen. Maar ze deelden in de vreugde van die spelers en hun begeleiders. Zongen als uit een mond! Juichten en klapten omdat ze deelden in elkaars vreugde. Reikhalzend om toch maar een glimp op te vangen van hun idolen van dat moment. Eén in verbondenheid! Hoe verschillend ze ook zullen zijn.
Beetje jaloers was ik wel. Moet ik bekennen. Want als kerk zijn we niet meer in staat verbondenheid te vieren met ónze kampioen. Dé overwinnaar op de ergste vijand, lijden en dood, krijgt steeds minder supporters die Hem komen huldigen. Samenkomen en Hem toezingen gebeurt nog wel, maar is verre van indrukwekkend doorgaans. Dus gaat er ook geen kracht vanuit als we met een kleiner groepje mensen in de kerken samenkomen. Mensen zien en treffen elkaar niet meer, steeds minder, af en toe of  sporadisch. Niet zo vreemd dat verbondenheid afneemt en minder gevoeld wordt. Afstand ontstaat, eenzaamheid en vervreemding stapt binnen. Het lijkt wel of mensen met een staart tussen de benen zijn vertrokken.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 20
Over deugden, ondeugden en ondeugend

Zittend op de lagere school  zoals toen de huidige basisschool heet, hadden we ook al ‘lagere’ gedachten. Anders gezegd: we konden zeker ondeugend zijn.
De uitbaters van een eenvoudig winkeltje met tal van spullen scoorden niet hoog qua uitzien. Nu zou ik moeten zeggen: we hadden geen achting voor man, vrouw en dochter. Ze zagen er uit alsof ze niet tot 10 konden.
Dus haalden we een grapje uit. Eenmaal binnen stelde ik de vraag: “Mijnheer, was kost die voetbal van 6,95 uit de etalage?” Om dan schaterend te verdwijnen bij het vreemd getrokken gezicht, dat ook een uitdrukking kon krijgen door nooit geziene emoties.
Deugden?  Jaren ’50, zult u wel denken. Maar die deugden zijn vandaag de dag juist ontzettend nodig. Sla de krant maar open en u begrijpt wat ik bedoel. Er zijn minstens 100 deugden, zoals: moed, liefde, respect, passie, zorgzaamheid, eerlijkheid. Deugden hebben mij milder gemaakt waar ik zeker niet altijd zachtaardig was. Deugden leren mij vergeven. Want, zo heb ik geleerd: als je de ander vergeeft heel je 2 harten. Deugden zijn zoiets als universeel normbesef: iedereen hecht er waarde aan, ongeacht afkomst, religie of cultuur. Deugden zijn de bouwstenen van ons karakter; het zijn onze innerlijke drijfveren, ze vormen samen ons morele kompas.  Deugden komen tot bloei wanneer we de diepere betekenis ervan begrijpen en ze effectief inzetten.’
Deugden groeien uit tot innerlijke kwaliteiten door de lessen van je leven. Ze bepalen ons zieleleven. Waar ondeugden overheersen kan een mens met zichzelf ingenomen zijn. Is dat dan wat je noemt een zielig leven?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 19
Over onbenul of onbegrip

Trees zegt tegen haar vriendin: Ik zie tegenwoordig steeds minder, ik schil nu al de aardappelen met een bril. Waarop Truus zegt: Och toch…ik doe het nog altijd met een mesje.
Langs elkaar heen praten. Het gebeurt. Je denkt dat je over hetzelfde spreekt, maar er is geen inzicht of begrip omtrent hetgeen de ander wil zeggen. Ouders zullen het vaker ervaren dan hun lief is wanneer ze hun kind(eren) iets willen voorhouden. Zeker als ze uit eigen levenslessen putten. Dan  zal een zoon of dochter makkelijk denken: kom op he, de tijden zijn veranderd. Dat was van vroeger. Nu is alles anders. Zeker is er veel veranderd. Van geen telefoon thuis(vaste lijn) bijvoorbeeld naar eigen toestel. Van kabel naar draadloos. Van mobieltje naar IPhone. Eén ding is gebleven: je moet met elkaar communiceren. Voor een kerkman is dat laatste werkwoord een belangrijk iets. Met elkaar in gesprek komen, overleggen, uitwisselen, raadplegen, corrigeren, aanvullen, uitleggen, inzicht geven, informeren…Allemaal belangrijke begrippen in de omgang met elkaar voor het leven van elke dag. Heerlijk als je zomaar mensen kunt raadplegen, ongeacht de afstand. God wist dat al en daarom gaf Hij ons een eigen lijntje om Hem te raadplegen. Maar wie begrijpt nog wat bidden is? Dat is toch niet van deze tijd…Of moeten we zeggen: we hebben het niet geleerd, tenzij wat gebedjes opzeggen. Natuurlijk niets tegen gebeden maar: liever van hart tot hart…Helaas zijn er voor mensen van goede wil veel stoorzenders…Tot in de kerken toe. Zalig zij die het horen en verstaan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 18
Ware liefde

Chantal: “Waarom wil je niet op dinsdag trouwen?”
Henk: “Ik heb uitgerekend dat we dan 12,5  jaar getrouwd zijn op een vrijdag en dat is mijn biljartavond schat”.
Deskundigen inzake voetbal vertelden mij dat de wedstrijd op het WK tussen Spanje en Portugal zou eindigen in een gelijkspel. Want ze willen samen proberen de eerste ronden door te komen en dan pleeg je geen broedermoord. Het werd 3-3….! Het kan toeval zijn. Of is het toch het gelijk van mensen die weten hoe berekend we te werk gaan? De uitdrukking: ‘voor wat, hoort wat’ lijkt dat ook te bevestigen. 
Dit maakt in het dagelijks leven dat je welhaast wantrouwend wordt wanneer mensen vriendelijk je bejegenen. Je mag het niet denken waar ben niet verbaasd als er een vraag komt om een gunst te bewijzen. Ouders zijn immers ook attent als een kind opeens poeslief, meewerkend en gehoorzaam wordt terwijl dat niet wekelijks – laat staan dagelijks – aan de orde is. In werkverband zijn ook dergelijke voorbeelden waar te nemen.
Kerkelijk gezien is dat zichtbaar als de nood aan de man komt. Daan gaan we een kaarsje op steken. Dat noemen we een OFFER-kaarsje. Waarbij de buurkerk spannender is want daar kost een OFFER-kaarsje 10 cent minder….
Het wegvallen van geloofs- en kerkbetrokkenheid snijdt echter veel verder in ons leven.
We leren niet meer dat Jezus geheel uit LIEFDE, onbaatzuchtig, zich gaf voor ons geluk.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 17
Het onzichtbare is te zien

“Ober, graag voor mij een tomatensoep, spinazie met roereieren en kersenvla na”.
“Maar mijnheer, u hebt van mij de menukaart nog niet gekregen.”
“Klopt, maar wel het tafellaken!”
Op vele manieren laten we sporen na. Natuurlijk letterlijk. Wie ook nog verder kijkt dan de neus lang is, ziet ook de gevolgen van vorming en opvoeding of het ontbreken ervan. Door wat iemand doet of niet doet zien we waar zijn of haar belangstelling ligt. De kinderen vertelden me dat de overleden moeder altijd vlaai bakte, niet 1 maar wel 3 of 4 per dag. Niet alleen omdat ze er plezier in had. Daardoor wist ze de vriendjes en vriendinnetjes zonder woorden naar haar huis te trekken. Ze hield niet alleen van gezelligheid maar zag ook met wie haar kroost omging.
In de bijbelvertelling over de door het volk gehate Zacheus in Jericho staat dat mensen, stomverbaasd, zagen dat uitgerekend Jezus bij hém te gast wilde zijn. De belastingman die hen bovendien afperste. De man, zelf verbaasd dat uitgerekend Jezus bij hem binnenstapte, liet nadien een metamorfose zien. In plaats geld te innen, keerde hij mensen royaal het teveel gevraagde uit.
Moet voor alle mensen een bizarre ervaring zijn geweest, wel uiterst vreugdevol.
Tja, als mensen de Zoon van God eens écht zouden binnenlaten…
Moge elke communie en elk gebed een inoefenen zijn om positieve bijdragen te leveren aan onze leefomgeving.
Verbeter de wereld, begin bij jezelf….

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 16
Ware medicijn tegen de ellendige vicieuze cirkel

Een ontsnapte gevangene dook snel in de kofferbak van een auto op de binnenplaats. Zonder problemen werd het voertuig door de bewaakte poort gelaten. Nadat de auto na enige tijd stopte en hij merkte dat de chauffeur en zijn begeleider weg waren maakte hij voorzicht de klep open…en zag dat ze op de binnenplaats van een andere gevangenis stonden.
Wie kent het niet, de Vicieuze Cirkel? Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken, blijf ik denken zoals ik altijd dacht. Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht, blijf ik geloven wat ik altijd heb geloofd. Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd, blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan.
Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan, blijft me overkomen wat me altijd overkomt.
Maar als ik nu mijn ogen sluit en voel mijn ware zelf van binnen, dan kom ik deze cirkel uit en kan ik steeds opnieuw beginnen.
Dat laatste blijft voor velen een droom. Nieuw beginnen! Wat dacht u van kinderen in armoedige situaties, niet alleen in bekende Afrikaanse hongergebieden zonder scholing en goed gezinsleven! Hoe krijgen ze eens kans? Mensen in hun werk, met de sleur van alle dag!
Maar ook om ons heen, misschien wel uzelf…elke dag hetzelfde…. elke week vaste punten…Zelfs elke week de onmacht dat we niet slagen in goede voornemens….
Ik las er een medicijn voor!  In het boek der Spreuken( Oude Testament!) 3,5-6: “Vertrouw op de Heer met heel uw hart en verlaat u niet op uw eigen inzicht. Denk aan Hem  op al uw wegen, en Hij zal uw paden effenen”

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 15
Een kanjer

Met de kinderen van de communiegroep spraken we over het waarom van een schuldbelijdenis in de mis. Iets waar volwassenen steeds weer vragen rond stellen. Men vindt het eigenlijk maar onzin om ons voortdurend met onze “zonden” te confronteren. Dus vroeg ik aan de jeugd of ze wel eens iets deden dat niet goed was, niet mocht volgens de ouders. Kinderen reageren altijd uiterst spontaan. Iedereen wilde best vertellen waar hij of zij wel eens echt in de fout was gegaan. Of dat bij de ouders voor applaus zorgde? Nee, ieder wist dat daar straf bij hoort…
Op één kind na. Heel rustig en zelfverzekerd getuigde zij:  “Mijn vader straft ons nooit!” Toen ik zichtbaar verbaasd keek vulde ze aan: “We worden beloont als we iets goeds doen. Dan mogen we in het weekend ietsje langer opblijven bijv. En als we stout waren, beloont hij ons niet. Mijn pappa straft niet”.
Heb daar lang over nagedacht. Wat een kanjer is die vader, vind ik. De oude zin in de volksmond: God straft onmiddellijk is namelijk niet waar. Dan zou elkeen die staat te liegen meteen een stijve tong moeten krijgen,… iemand die verkeerde wegen gaat, verlamd raken. …
Doet God niet. Maar Hij beloont inderdaad niet. Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel…God heeft geduld met de zondaar, zodat hij tot inzicht komt. Maar de vraag: waar is God dan toont aan, dat de vraagsteller zich niet beloond weet. Over wie zegt dat nu wat?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 14
Hand in hand

En misschien verwacht u het woord: ‘kameraden’. Zo is mijn openingstekst niet bedoeld.
Kort wilde ik u iets zeggen over het (geestelijk) leven. Omdat ik merk dat zelfs religieuzen daar nooit werkelijk vertrouwd mee zijn geraakt.
Met wat? Dat Goed en Kwaad  hand in hand gaan. Overkomt ons iets moois, wees voorbereid dat er tegenslag komt op een ander vlak. Gewoon om u te ontmoedigen. Of om goede ontwikkelingen tegen te houden. Het boek Job is daar een mooi voorbeeld van. Niet voor niets deelt Petrus in zijn 1ste brief met ons de ervaring:  “Weest nuchter, wordt wakker. Uw vijand de duivel zwerft rond als een brullende leeuw, op zoek naar een prooi om te verslinden”.
Maakt u een goed voornemen om een tijdje te stoppen met snoepen? Prompt biedt iemand een heerlijk gebakje aan dat extra voor u werd gekocht, wetend dat u komen zou. Kun je dan weigeren? Waak erover dat uw goede voornemen niet meteen dooft…immers, het lukt in de praktijk toch niet!
Als God ons genadig helpt en ons goede mensen zendt die ons enthousiast maken, komt er geheid een blaffend geluid achteraan omdat iemand zich geroepen voelt ons bijv. ‘de waarheid’ te zeggen. Zijn of haar ‘waarheid’ welke werd ingegeven doordat de duivel gebruik maakt van iemands zwakke kant. Alleen, de laatste heeft niet door dat hij ‘gebruikt wordt’ door iemand die weet hoe onze zwakheden uit te buiten. En zelfs meent een goed werk te doen. Dat gebeurt in het klein, én wereldwijd. Waar dacht u waar al die strijd en ellende uit voortkomt?  Laat u ten eerste niet ontmoedigen en vervolgens: werk aan zwakheden zoals jaloezie, hebzucht, heerszucht, bemoeizucht, eigenwaan en wraakgevoelens. Want dan bent u ongemerkt prooi voor andermans verdriet, denkend dat u een goed werk hebt verricht door iemand bijvoorbeeld “de waarheid” te zeggen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 13
Och toch…

Welk een dramatische Moederdag voor alle fans van Roda JC. Na zoveel jaar voetbal op het hoogste niveau ziet de toekomst er een stuk minder rooskleurig uit. De voetbaltempel zal zich minder vullen, de inkomsten zullen zakken,de feestelijke juichende gezangen verstommen en zeker niet gedragen worden door een grote menigte. Bestuur en trainers staan er bleekjes bij. Goede spelers zullen elders hun heil gaan zoeken. De nationale camera vertoont nog korte beelden in de marge. Kaarthouders zullen hun bijdrage mogelijk in minder groot getale nog verlengen. De weg terug zal moeilijk  worden want er is voldoende concurrentie.
Het lijkt de kerk wel. Ook daar is het bezoekersaantal geringer geworden, het heilige vuur is gedoofd, de feestelijke gezangen nog vaak  gedragen door een handjevol , kerkbestuur en bedienaren knijpen de tenen samen. Gezichten staan vaak toch somber te staren met in hun hart de vraag: hoe zal dit verder gaan. De kerk is niet meer in beeld! En áls ze in beeld komt dan zelden gunstig. In 1989 spraken 3 tot 4 honderd theologen zich uit in de  Kölner Erklärung tegen het beleid van Paus Joh.Paulus II. Deze laatste is middels zichtbare tekenen als heilige te vereren.
Het kan dus vreemd lopen met mensen die geloven in de waan van de dag. Wat vandaag tegen je wordt gekeerd, kan morgen allemaal anders zijn. Dus: ook voor Roda is er hoop beste supporters. Zoals ook voor de kerk.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 12
Kent u Dynamo?

Verwees ik in een zondagspreekje naar Viktor Mids en zijn programma Mindf*ck, een dag later hoorde ik iets dergelijks over Dynamo, geboren als Steven Frayne (Bradford, 17 december 1982), een Brits goochelaar die vooral bekend is van zijn programma uitgezonden door Discovery Channel, waarin hij de wereld rondreist. Ik zocht beelden op via you tube en zag de verrassende zaken welke hij aan mensen voltrekt. In mij drong zich een kinderliedje op: “Zag 2 beren broodjes smeren, o dat was een wonder…” De mensen zijn – begrijpelijk- totaal verbaasd wanneer de illusie hen helemaal te pakken heeft. Een wonderlijke wereld toch. Je zou bekoord worden te denken dat ik dat ook moet gaan leren. Met zulke daden zou ik meer mensen de kerk in krijgen. Zoals ook de heilige priester Johannes Bosco als kind leerde toveren om zijn klasgenoten daarmee naar zich toe te halen. Maar voor hij zijn kunsten deed vertelde hij woordelijk de preek van de pastoor waar zijn leeftijdgenoten (lees 1830 in Italië) in de kerk schitterden door afwezigheid. Na elke mis u zich laten afvragen: “Hoe flikt hij dat toch?” Niet alleen uit Vijlen, Lemiers en Holset zouden mensen zich de moeite nemen om eens te komen ..Toeristen zouden verbaasd staan kijken hoeveel mensen uit onze kerk(en) zouden stromen…Elke week minimaal een stunt…En alle bezoekers zouden naast sensatie Gods woord hebben gehoord….
Maar het kan het grootste fenomeen niet dichterbij brengen dat er elke week weer zich voltrekt: Jezus, aanwezig in de vorm van een hostie. Elke geconsacreerde hostie is Hijzelf. Alleen: we zien Hem niet…terwijl Hij geen illusie is. Ik laat het maar zoals het is, voor hen die het wel zien zitten met deze wonderlijke Jezus.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 11
Over supporters gesproken

Nadat er een pure buitenspelgoal werd gemaakt  roept de keeper de scheids toe: "Hoe heet uw hond?" "Ik heb helemaal geen hond." "Wat verschrikkelijk! Blind en toch geen hond!"
Er zijn vele manieren om je ongenoegen bekend te maken. Deze is ronduit hatelijk. Rond de bekerfinale kwam weer zulk een bericht: treinstel toegetakeld of iets in die strekking. Fans hebben wel eens een kort lontje en zolang het goed gaat, staan velen achter je!. Maar na enige teleurstellende prestaties klinkt er al snel boegeroep (voorzichtig gezegd).
In mijn ogen is een supporter iemand die ondanks alles trouw blijft en positief. Zeker, dat valt niet mee als je pijn beleeft aan een club, aan een persoon die je aan het hart ligt maar tegenvalt in het presteren. Kan ook al gelden voor ouders wanneer hun kind toch niet echt op school zijn best doet. Hem/haar verrot schelden zal meestal niet de weg zijn om ze harder te laten werken. Je afkeren en wegwerp-gebaren maken al helemaal niet! Juist als een kind, je man of vrouw, je vader of moeder, je club of zelfs je gemeente of je land het moeilijk heeft, is verwijten maken niet werkelijk de weg naar verbetering. Je afkeren en wegblijven ook niet.
Vele koren en verenigingen o.a. ervaren meer en meer de last van te weinig  actieve leden. Ze sterven uit, verdampen! Ook omdat er geen supporters zijn die nieuwe leden aanmoedigen.
wMet de kerk is het niet anders.  We hebben nood aan supporters, juist in slechte dagen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 10
Als je vreemd bent in Jerusalem…

De ‘verengelsing’ in het bedrijfsleven biedt soms ‘verrassingen’ die goed bedoeld de plank misslaan. Maar tevens laten glimlachen. Kreeg een kaartje van een oudere heer die niets heeft met mail- of app berichten want de hele ontwikkeling op technisch gebied is aan hem voorbijgegaan. Hij  schreef: “Ik had last van water in mijn benen. Nu hebben ze in het ziekenhuis een piesmaker ingezet. Gaat stukken beter!”
Wat hier onschuldig is, laat ons glimlachen door de heerlijke naïeve onwetendheid. Natuurlijk kan onwetendheid mensen helaas parten spelen onder de kop: we hebben de klok horen luiden maar weten nietwaar de klepel hangt. Je zult maar een telefoontje krijgen als verwarmingsinstallateur: “Mijnheer, kunt u komen? De prostaat van de verwarming is stuk!”
De kennis van ons geloof, gebaseerd op teksten uit ons “heilig boek” is uiterst miniem. Hier geldt zeker niet: “Wat niet weet wat niet deert”. Waarbij de kennis niet alleen bedoeld moet zijn om een dikke voldoende te scoren bij een bijbelquiz  Het inzicht krijgen in teksten zou in feite moeten werken zoals bij jong verliefden die alsmaar praten over wat ze voelen, denken, beleefd hebben, willen, verafschuwen, waar hun hart naar uit gaat, wat ze leuk vinden of waar hun smaak ligt. Door uit te wisselen leren ze elkaar kennen. Daardoor groeien inzichten en groeit de band. Wordt de ander zeer vertrouwd. Kun je leren leven met de ander.
Jezus wacht op velen, die Hem nog niet werkelijk hebben leren kennen…we zijn vreemd in Jerusalem….

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 9
Over motieven die ons handelen en kiezen aansturen


Moeder is dankbaar dat haar dochter haar vaker meeneemt met de auto. Zelf rijdt ze niet en haar man was recent overleden waardoor ze hun auto maar had verkocht. Na een paar ritjes vraagt ze aan haar dochter: “Waarom zet je altijd de radio uit wanneer je achteruit parkeert?” “Ach mam, anders hoor ik niet als ik ergens tegenaan rijd”.

We zijn lang niet altijd rationele wezens. Veel mensen denken dat wij rationele wezens zijn, maar wist u dat menselijk gedrag grotendeels gestuurd wordt door onbewuste en automatische processen? Hoe vaak spelen emoties geen rol? Of de groepsgeest of de omgeving?

Dezelfde motivatie kan bij dezelfde persoon in verschillende situaties tot verschillend gedrag leiden. Susan die graag tennist maakt verschil. Speelt ze met de beste vriendin Saskia heeft ze meer plezier en gaat ze veel langer door dan gewoonlijk.
Dezelfde motivatie kan bij
verschillende mensen in dezelfde situatie tot verschillend gedrag leiden.

Voor mensen staat godsdienst buiten het leven. En dat merkt de samenleving, in het groot alsook in het klein. Voor vrienden en beminden doe je alles. Maar als die ander je minder ligt, laat staan dat hij/zij je tegenstaat? “Wat ge gedaan hebt voor een der geringsten omwille van Mij, zegt Jezus, hebt ge voor Mij gedaan”. Het zou zelfs in huwelijk en gezin een heel andere wending kunnen geven.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 8
Blind voor het wonder? 

Elke lente laten de meeste Nederlandse koeienboeren hun koeien weer de wei in na een lange winter op stal. Dit is elk jaar weer een prachtig gezicht; rennend, springend en dansend van blijheid gaan de dames de eerste grassprietjes tegemoet.
“Toen ik klein was kookte ik graag grassoep. Gras, paardenbloemen, een beetje modder, even roeren en klaar is Kees. Dapper nam ik dan een hap, maar het gras bleef in prikkende slierten halverwege mijn keel hangen. Mensen kunnen geen gras doorslikken, laat staan verteren. Gras heeft voor ons geen enkele voedingswaarde, wat we ook ondernemen. Zonde, want op veel plekken op de wereld kan niks anders groeien dan gras." Aldus Lydia van Maurik-Wever. 
"Daarom is er niets mooiers dan een herkauwende koe. Ze ligt wat schaapachtig voor zich uit te staren, terwijl haar kaken rustig malen. Om de zoveel tijd slikt ze even, verstart, tot de volgende prop onverteerd gras omhoog komt en ze weer rustig verder kauwt. Geduldig. In volmaakte rust verricht ze haar taak, zonder morren, bijna 10 uur per dag. Binnenin haar voltrekt zich een wonder. Water en gras worden energie, vlees en melk. Zomaar. Een geschenk uit de hemel.”

Vraag is dan : Is dit een fout in en van de oerknal, of heeft onze Schepper gewild dat we het woord van Jezus jegens de apostelen beter gaan begrijpen: “Geeft Gij hen maar te eten?”
Maar als we beleven hoeveel mensen dit voedsel nog ontvangen, kunnen we al spreken van totale (geestelijke) ondervoeding.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 7
Wat woorden kunnen doen…

Het is toch raar dat mijn neus loopt en mijn voeten ruiken……Lazarus kwam uit zijn graf en was opgewekt….Van klok kijken, wordt onze kleine wijzer.....Paasei hetzelfde wat ma zei…..Postbodes staken om te zien wat er uit de bus komt…Afslanktips: daar ben je vet mee…Toen God de vrouw schiep, werd Adam uit het paradijs ge-eva-cueerd.

Zo kunnen we nog regels lang doorgaan. Spelen met woorden is best wel leuk. Maar woorden kunnen ook anders aankomen. 
Kind, hoe zie jij vandaag uit?  Je kijkt als een kat want je loopt zeker met een kater!  Wat heb jij een afschuwelijk dikke kont, maar daar zit je kennelijk niet mee! Schat, in  het begin vond ik je het einde, maar nu denk ik: was ik er maar nooit aan begonnen!
Wie zulke opmerkingen maakt bewerkt zeker iets in mensen. Van een compliment gaat u stralen, door een sneer gaat u gewoon neer. Woorden van mensen zijn krachtig, die bewerken iets in mensen. Positief of negatief. Waarbij ‘wie’ iets zegt, is ook niet onbelangrijk. Wij zeggen lazer op maar Jezus zegt: Lazarus sta op.
Als Jezus zegt: wordt ziende, ga lopen, dan gebeurt er wat.
Gek dat mensen zich zo weinig om dat woord van Christus bekommeren. U kunt dat Woord zelf lezen of ook met elkaar afstemmen op dat Woord in de Eucharistie. Woorden van leven sprak Hij…wie dat niet hoort leeft anders…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 6
Geraakt?

Regelmatig getuigen mensen dat woorden van ouders hen nog altijd in hart en geheugen aanwezig zijn. Welke zijn voor u? Soms zijn het maar korte zinnen die inspireren, motiveren, houvast geven. Kortom: kostbare woorden.
U zult het niet vreemd vinden dat ik geraakt word door woorden van Jezus  Zoals in Johannes 8,51: “ Als iemand mijn woord onderhoudt, zal hij in eeuwigheid de dood niet zien”.
Nu zal die eeuwigheid lang niet allen bezig houden…Sommigen omdat ze overtuigd zijn: met de dood komt niets ervoor in de plaats. Voor anderen is dat nog ver weg…. want ze denken dat de dood pas komt als je oud bent( was dat maar waar geweest denkt menigeen die een kind of partner jong verloor). Weer anderen menen dat als er een God bestaat, ieder sowieso naar de hemel gaat.
Dat laatste is niet zo simpel wanneer we diezelfde Jezus horen zeggen: “Daar zal geween zijn en tandengeknars”..(Matheus 8,12).
Geen schrik voor u hoor, want er komt ook uit zijn mond tegen de man die met Hem gekruisigd werd: “Heden zult gij met mij zijn in het paradijs”. –(Lukas 23,43).
Ik schrijf dit niet zozeer omwille van die eeuwige toekomst: want wie nu reeds dat woord van Jezus tot zich neemt en beleeft, is waard dat hij/zij leeft. En DAT is onze missie.
Met als prettige bijkomstigheid dat wie zegen gebracht heeft, ook die eeuwigheid zal ontvangen. We vierden tenslotte niet zomaar PASEN

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 15
Jezus! Echt Verrezen en tegelijk morsdood.Hoewel Pasen dit jaar op 1 april valt is mijn kopje geen 1april grap, vrees ik.

De Kerk belijdt en gelooft dat het graf het dode lichaam van Jezus niet kon vasthouden.
De apostelen - en na hen velen die hun leven gaven voor deze boodschap-  waren geen verwarde mensen die zich blindelings in een roekeloos verhaal hebben gestort. Heiligen zoals pater Pio zijn nog steeds actief waarbij de genoemde heilige zichtbaar, merkbaar er is in een aantal gevallen. En toch is Jezus voor velen morsdood.
Vraag je aan (jonge) mensen om eens 5 verhalen te noemen met Jezus als hoofdpersoon in een bijbelverhaal….sssttttiillllllllll blijft het. Totaal onbekend. Wie het verhaal niet kent, kan al helemaal niet ingaan op de betekenis. Dan betekent Hij niets voor zulke ‘iemanden’. Dus is men nog niet met Hem in gesprek geweest, waardoor Hij zijn missie niet kwijt kan. Wie nooit naar Hem heeft leren kijken door de verhalen, kan er zich geen voorstelling van maken zoals we wel doen als we boeken lezen.
Dat we ons beelden maken van personen blijkt als een boek verfilmd wordt en de speler niet voldoet aan ons gedacht/gemaakt beeldpatroon…Natuurlijk zorgt menig ouder dat kinderen eitjes gaan zoeken…met Pasen. En zingen dan binnenskamers: mijn naam is haas, ik woon  diep in de bossen en weet van …
Ziet u dat Jezus door voor velen morsdood is.  Zijn leven werkt dan niet meer aanstekelijk. Pessimisme of realisme? Ik hoop en bid dat ik geen gelijk heb/krijg.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 14
Kent u het toppunt van haat?

Het toppunt van geduld is een makkie: een vis op papier tekenen en wachten tot hij wegzwemt.
Het toppunt van zieligheid? Een eendagsvlieg die zijn dag niet heeft.
Of; Wat is het toppunt van sarcasme? In de gevangenis gaan zingen: "En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet!"

Als u over het toppunt van haat moet gaan nadenken, is dat een goed teken. Want wat als u  het wél zou kennen? Dat zou echt niet voor u pleiten! U behoort dat namelijk niet te kennen, laat staan toe te passen Beter is stil te staan bij de volgende vraag:  Wat is het toppunt van Liefde? Daar komen vele antwoorden uit de bus. Maar de beste die nergens staat is de volgende: Jezus sterft op het kruis tot vergeving van onze zonden. De tweed beste? De naaste leren bekijken met de ogen van God.
Wat we wel weten is het volgende: als liefde haat wordt….
De onverschilligheid naar God toe is misschien nog niet op haar hoogtepunt, op weg als we zijn naar een dieptepunt in onze geloofsbeleving.
Toch ken ik het toppunt van hoop. U nog niet? : Het toppunt van hoop is als iemand zegt: ik hoop tegen beter weten in dat God zal zegevieren. Want welk hoogtepunt beleven we nog na onze dood? Het toppunt van verbazing! Dan ziet u Hem en zegt: God, hoe bestaat het  U hier te treffen. En dan kijkt een mens om een beleeft het toppunt van teleurstelling. Welke dat zal zijn? Het zien van alle gemiste kansen om in godsnaam het goede te doen en het kwade te laten.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 13
Zolang het kiert, is er hoop.


Terwijl ik dit schrijf zit de vorst even in ons land. De opening welke voor de afzuigkap boven mijn fornuis zich bevind, voerde bij de avondboterham  veel koude lucht aan.  Juist daar waar doorgaans warme lucht en dampen eruit gaan. Om het heelal niet te verwarmen maakte ik in de overigens heerlijke vrieskou een provisorische afsluiting die het een paar dagen moet volhouden en welke ik makkelijk - indien nodig – ook snel kan weghangen... Kieren kunnen we niet gebruiken, dus wordt geadviseerd deze te dichten.
Even later besefte ik tegelijk het voordeel van kieren…Ik stond opeens in een donkere kamer.  Door de kieren van de deur viel er weliswaar geen licht naar binnen, maar ik besefte dat een mens beter van het duister naar het licht kan wandelen, dan vanuit het licht het duister in te moeten stappen. Je ogen wennen na een tijdje wel aan het donker, maar je zult toch tastend je weg zien te moeten vinden.
Natuurlijk  lijd ik eronder dat mensen geen regelmaat hebben met kerkbezoek. Maar: Zoals supporters of fans niet alleen hun favorieten steunen maar ook zelf voldoening smaken als ze weer eens oog –en oor contact  hebben gehad, zo ook hoop je dat Jezus kans krijgt zijn warmte en zorg voor de mens bekend kan maken doordat ze de eucharistie bezoeken. Door de incidentele bezoekjes komt dat niet van de grond, dat weet ik.  Toch hebben niet allen de deur naar de toekomst met God dicht gekit. Voor velen staat deze (kerk) deur soms op een kiertje. Mensen die vanuit het duister naar Het Licht gaan  zie ik liever dan mensen die van het licht naar het duister stappen…Velen hebben de deur naar God al dichtgeslagen en dicht gekit…
En u?  Jezus noemt zich niet zomaar: Ik ben het Licht van deze wereld, wie mij volgt dwaalt niet rond in duisternis…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 12
Over Napraten- Nabeschouwen- Nazitten- Nagenieten-………………Nabidden

Zodra er is spannends, boeiends  of - hoe dan ook - iets opvallend was, hebben mensen de sterke behoefte om nadien nog even samen te zitten. Op tv. worden mensen getrakteerd op interviews, herhalingsbeelden. Supporters kunnen er geen genoeg van krijgen om hun favoriet te zien winnen. Kranten worden er los voor verkocht om commentaren te krijgen van hetgeen hun idolen voor dat moment lieten zien. Ze koesteren grote aandacht. welke ook na de prestatie nog steeds leeft.
Zo ook: na een geslaagd avondje uit, bieden mensen nog een afzakkertje aan bij hen thuis om de fijne uren nog even te laten voortduren. Restaurants spelen daar wel eens klantvriendelijk op in, in de vorm van “een afzakkertje van het huis.” Die extra geboden tijd ervaart men als een dankjewel voor uw bezoek en niet zelden doet het aan klantenbinding.
Als iets indruk heeft gemaakt, ook afgrijselijke dingen als schietpartijen op school, is de tijd ‘erna’ kostbaar.  Wanneer lief of leed je hart heeft geraakt, zien we altijd een uitlooptijd bij mensen zich ontwikkelen.  Of het nu verbijstering toont op de gezichten van supporters die stilzwijgend na een wedstrijd voor zich uitkijkend het doorleefde drama moeten verwerken, of het is de hossende menigte die geen genoeg kan krijgen van een overwinning!
Durft u zich de vraag te stellen :Wat leert ons het totaal gebrek aan ‘nazit ‘ in de kerk na een eucharistie viering? Schrikt u voor het antwoord? Indien ja, dán is er hoop voor God om door te dringen tot ons hart.


Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 11
Over soep en hoe dingen in de soep lopen.. of niet!


Ober, is dit tomatensoep? Ja mijnheer. Het lijkt helemaal niet op tomatensoep. Waar lijkt het dan op? Op erwtensoep. Waar smaakt het naar? Naar niks! Wat kan het u dan schelen wat voor soep het is?
De toenemende liefdeloosheid wordt pijnlijk gevoeld in de bruter wordende wereld waar alle wereldleed ons de schouders doet ophalen. We noemen dat: er groeit “onverschilligheid:”. Wanneer het iemand niet meer naar de zin gaat wordt schamper opgemerkt: ze bekijken het maar! Het kan mij allemaal niets meer schelen! Mensen lopen warm voor zichzelf, maar de liefde van velen verkilt voor de naaste waardoor de zorgzaamheid afneemt en eenzaamheid toeneemt.
Welke mensen maken “het verschil”? Welke mensen zijn kostbaar voor hun omgeving. Zij die een “heilige” onverschilligheid  op het spoor zijn gekomen. Dat zijn mensen die zich niet zo druk maken over zich zelf. Ouders bijvoorbeeld zouden /zullen uit liefde voor hun kind(eren) zichzelf zaken ontzeggen, als hun kinderen maar niet te kort komen.  Slapeloze nachten, voor zichzelf niets nieuws kopen als het beter is om voor het kind te zorgen. De vreugde voor groei, gezondheid en welzijn van je dierbare zoon/dochter, laat zo een ouderpaar niet klagen kreunen en zuchten wat ze allemaal te kort komen. Integendeel, ze verheugen zich dit te kunnen doen! Dat is “heilige onverschilligheid”, die verheugd is zegenrijk te kunnen zijn. Oftewel: zoek jezelf niet  ten koste van de ander.
Gebed en de heilige eucharistie leren beleven is een weg om je daarin te oefenen. bij Hem die zijn leven voor ons gaf…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 10
Over Aswoensdag en Koe Hermien:

Stof zijt gij en tot stof zult gij terugkeren. Ja, dat weten we. Maar wanneer keren we terug?. Wie bepaalt straks mijn uur van heengaan? De mens of God? Collega H. Brouwers, -zeer begenadigd om kinderen toe te spreken-, vertelde aan de jeugd in de kerk eens het volgende.

‘Kopjekoffie’, zo heette het hondje van Lisa. Niet dat hij graag koffie had. Lisa ook niet, maar ze wilde een originele naam; een, die nog geen hond ter wereld had. Zo was ze op ‘Kopje koffie’ gekomen. Kopjekoffie was intussen heel oud. Al bijna 15 jaar. Hij liep heel langzaam. Soms bleef hij minutenlang staan onderweg en dan staarde hij naar een lege plek in het zand. Lisa had medelijden. Ze was al twee keer bij de dokter geweest, maar de pillen hielpen niet. ‘Kunnen we hem niet laten inslapen?’, had pappa aan de dokter gevraagd. Lisa schrok. ‘Inslapen?’ Tranen sprongen in haar ogen. ‘Doodmaken bedoel je!’ De dokter had iets met pappa gefluisterd. Lisa was bedroefd. Zachtjes was ze blijven huilen, de hele rit naar huis. Ze was op de trap gaan zitten. Mamma ging naast Lisa zitten. Ze aaide over haar hoofd. ‘Wat een verdriet. We willen Kopjekoffie alleen maar helpen’, zei ze. Hij heeft pijn, en daarom dacht pappa dat een spuitje het beste is. Kopjekoffie is al oud; hij kan toch niet met zoveel pijn rondlopen....’ Lisa haalde diep adem, veegde met haar pols de tranen weg en keek mamma met grote ogen aan. ‘...Als ik dan pijn heb? Laat je me dan ook inslapen?’ Daar waren de tranen weer! Mamma drukte haar tegen zich aan. ‘Natuurlijk niet!’ Als we al vertederd zó over dieren denken, waarom dan zo anders over de mens? Onze Paus zei onlangs: “Euthanasie is geen product van beschaving”.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 9
Over verwarring en vervreemding

Moeder zingt heel vaak het Lourdeslied: Te Lourdes op de bergen, verscheen in een grot, vol glans en vol luister, de moeder van God.
Kleine Twan heeft dit al zo vaak gehoord en galmt op zijn manier mee: Te Lourdes op de bergen verscheen in een grot, vol ganzen en muizen, de Moeder van God…
Verhalen doorgeven aan elkaar in spelvorm leert hoe vervormend het kan zijn. Als spel in de klas of op feestjes is het best leuk om mee te maken. Fluister iemand een boodschap in het oor en laat het van oor tot oor fluisterend verder gaan. Niet zelden klinkt de hardop uitgesproken laatst ontvangen versie nogal afwijkend van hetgeen als eerste werd gezegd.

Van horen zeggen..blijft altijd gevaarlijk als het gaat om de juistheid, de waarheid en correctheid. Maar hoe vaak begint een gesprek niet met: Heb je het al gehoord? Hoewel niemand de ondeugd wil beleven van nieuwsgierigheid zegt men – uit respect om te luisteren ongetwijfeld-: Nee, kom op, vertel!!!
Ook godsdienst hebben velen niet meer uit eigen ervaring. Omgang met God is velen geheel vreemd, een bijbelwoord eigenlijk niet gekend. Aan de kerk(en) lopen de meesten wekelijks voorbij, geholpen door wandelafspraken en verengingsleven, de noodzaak tot uitslapen niet te vergeten op zondag en door de week: druk, druk,druk.
Dus klinken er velen, als het over geloof en kerk gaat, als de kleine Twan..hebben de klok horen luiden…maar weten niet waar de klepel hangt.
En als geloof staat voor zingeving en liefdevolle menselijkheid, verliezen we iets heel moois.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 8
Over ‘bijwonen’ en ‘vieren’…

Marietje leest altijd, maar wel vluchtig,  de advertenties in het Vaalser Weekblad…Zo las ze op een dag: “ Te koop prachtige zangers- gegarandeerd mannen -   voor 55 €  meteen mee te nemen”.
Ze ergerde zich en dacht: vrouwen zingen toch ook…totdat ze echt ging lezen en zag dat het over kanaries ging.
Iets dergelijks kan ook gebeuren  wanneer mensen niet geleerd hebben de Heilige Mis te vieren, maar enkel bijwonen.
Dat laatste is aan de orde wanneer men passief, afwachtend, beetje verveeld zelf, alleen toeschouwer is. Dan krijg je de situatie zoals op de voetbaltribune waar de vrouw -  om haar man een plezier te doen -  eens meeging  en verzucht: “ Ik snap het niet. Raakt iemand de bal kort aan met één hand krijgt hij een gele kaart, hetgeen straf betekent. Nu gooit die man de bal met 2 handen en krijgt daar niets voor!”
Zelf kan ik bijvoorbeeld absoluut geen carnaval ‘vieren, hetgeen bleek toen ik qualitate qua een sleuteloverdracht ‘bijwoonde’.
Mijn buurman zei opeens liefdevol: “Deken, doe ons een lol, en blijf voortaan thuis!”
Wie viert, maakt  er een feest van, een belevenis,  zingt mee, doet mee, draagt bij aan een weldadige sfeer, deelt het enthousiasme met anderen.
Mocht u nog niet aan vieren toe zijn in de liturgie, toch wel fijn als u al wilt bijwonen!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 7
Over : Bed, bad, brood  en over broodnodig


Een mens kan zonder een bed. Het is niet wenselijk, maar het kan.
Als er geen bed is om in te slapen of op uit te rusten, kun je dat op een andere manier doen. Je kunt slapen op een stoel, een bank in het park, in een hooiberg, in een eigen gemaakte beschutting van kartonnen dozen …
Een mens kan zonder een bad. Uitermate onfris, maar het kan. Ook hier zijn er uitwijkmogelijkheden. Een beekje, een douche bij het Leger des Heils, wasbakken bij de stations … Wie weet mag je ergens douchen, bij een vriendelijk persoon. Ik weet niet hoe vaak dat gebeurt, maar je wenst het iedereen toe! Jakkes, wat moet je je zonder een bad vies voelen, maar je kunt zonder.
Een mens kan niet zonder brood. Je kunt niet zonder eten en drinken, ook al heb je geen cent. Da’s simpel. Dat snapt iedereen, daar zijn weinig woorden voor nodig. Brood is écht broodnodig! Niemand kan zonder voedsel, waar ‘brood’ voor staat.
Daar maakte Jezus gebruik van op het moment dat Hij zichzelf aanbood als voedsel. “Wie hiervan eet, zal leven in eeuwigheid”…Waar we aan moeten toevoegen: ‘Als je er naar leeft’.
Kijken we om ons heen dan is er ook in Europa steeds meer hongersnood…stof tot nadenken als u in het weekend of op een weekdag uw brood(jes) oppeuzelt en de kerkklokken luiden..

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Week 6
Over “Ruimteafval”  welke wel en niet op te halen is.


Hebt u dat ook gelezen?  Er zwerft zoveel klein en groter ‘afval’ door de ruimte dat dit een serieus probleem wordt voor structureel verkeer.
Geen echt nieuw bericht, maar nu met een nieuwe aanpak. Het wordt in een net gevangen en door de satelliet meegesleurd naar de dampkring, waardoor het aldaar verbrandt. Wat zijn onze wetenschappers op ook dat vlak toch knap.
Heel anders is het met de afval welke onze monden en pennen uitbraken! We spreken over wat we noemen: leugens, laster, verdraaiingen, insinuaties, verdachtmakingen, roddels, schandaliseren, gekonkel, zwart maken.. Zouden mensen er niet zo van smullen zou het geen kans krijgen, tijdschriften en kranten minder pagina’s tellen en tv. programma’s verbleken.
Om de ernst van dit alles dat ‘de ruimte’ in gestuurd wordt gaf de heilige Filippus Neri een mevrouw eens advies in de hoop dat ze haar roddel ernstiger zou nemen.  Om haar duidelijk te maken wat er met zulk geklets gebeurd vroeg hij haar: “Pluk eens in een kip tijdens een sterke stormwind. En probeer dan maar eens alle veren nadien te verzamelen”.
Heeft de mens, hebben wij er nog besef van wat we kunnen aanrichten met dit soort ‘ruimteafval’? Waarschijnlijk pas als het uzelf raakt.
Voorkomen is beter dan pogen te genezen…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 5
Over kapstokken en houvast

Nadat de kop van 2018 eraf is, worden we weer ‘wakker’. De tijd naar december toe en gedurende de hele maand staat in teken van feesten. Daar zijn we innerlijk en uiterlijk vaak heel druk mee zodat we nog geen blik werpen op het nieuwe jaar.
Tenzij je hot items hebt in 2018 voor jezelf, je gezin, je dierbaren, gaan we weer onze draai zoeken. En daarvoor krijgen we de bekende kapstokken om ons jaar aan op te hangen. Voor een aantal zijn dat de carnavalsdagen en de drukke agenda van avondactiviteiten voorafgaand aan de dolle dagen die dit jaar al vroeg vallen.
Dan toch (nog steeds) wat kerkelijke feesten zoals Pasen en Pinksteren( al was het maar omdat het vrije dagen zijn). Dan gaat het alweer richting zomer, dus breken vakanties aan die om planning vragen. Tussendoor prijken er verjaardagen in uw agenda of andere feesten.
Voor een aantal is er de knagende onzekerheid: zal ik nog 2019 halen? Voor anderen de (in)spanningen  rond examens, werk of geen werk…
Zeker is: élk mens heeft houvast nodig in het leven - je verbinden met iets of iemand om je zodoende veilig te wanen. Een vrouw, kind, man, huis, idee, bezit, werk, roem, onsterfelijkheid.
Duidelijk is dat we altijd houvast zoeken buiten onszelf.

Ik kan u verzekeren: wie in God-Jezus houvast mag vinden ( moet u wel blijven zoeken) beleeft houvast in Hen en krijgt ook houvast in zichzelf.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 4
Opnieuw beginnen


Waar de liturgie het nieuwe jaar oppakt met de 1ste  Adventszondag, geldt dit voor mensen die daar niet zo mee leven dat met 1 januari heel veel van hetzelfde opnieuw begint.
U wordt weer jarig, na kerst komt carnaval, dan Pasen, vakanties komen eraan, etc. Voor velen lijkt dit nieuw maar is toch vaak weer hetzelfde, maar dat alles een jaartje later. En hebt u dit al vaak meegemaakt, dan kan het zijn dat zaken moeizamer gaan omdat het lichaam  zich verzet. Zij die net uit de voegen gaan barsten, de pubers, maken roerige en soms zinderende  tijden mee. En voor een grote groep zal het toch weer van hetzelfde laken een pak worden.
Of kan er écht iets nieuws beginnen?
Misschien dáár waar u zelf denkt dat u het anders moet aanpakken, oud zeer moet loslaten of zelfs nieuwe wegen op moet gaan.
Bovendien weet niemand wat het leven, (en voor gelovigen spreken dan over wat God), voor ons in petto heeft. Zoals dit bijvoorbeeld gaat gelden voor hem die nog niet weet dat hij onze bisschop gaat worden.
Ziet u er tegen op om dingen nieuw te doen of te ondergaan? Het scheelt heel veel als u zich in Gods handen weet. Ik wens het u van harte toe daar dan ook maar werk van te maken. Scheelt héél veel in onze gemoedsrust of in het stappenplan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 3
Wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft.


Op het station in Brussel zegt een kruier tegen een collega: “ Ik heb zojuist 2 loodzware koffers gedragen voor een Hollander. Toen hij in de taxi stapte duwde hij me iets in de hand en zei: Hier, voor een kop koffie”.  “ En…hoeveel gaf hij?” “Een klontje suiker”.
Of we het allemaal waar willen hebben of niet, maar wie is niet blij met een beloning, groot of klein, een dankjewel of een complimentje?
Als je het erom doet, is dat voor de omgeving niet werkelijk aangenaam. Hetgeen dan vaak uitmondt in een teleurstelling aan beide kanten.
Wie onverwacht iets krijgt als teken van dankbaarheid zal oprecht blij zijn en dat doet de gever ervan dan ook weer reuze goed.
Kerstfeest staat voor de deur. Aan wie geven we wat of iets? Verwachten we zelfs iets om te mogen ontvangen?
Toch lopen velen weer de kans dat ze het mooiste geschenk missen.
En wie mij langzaam maar zeker kent, zal al weten waaruit dat bestaat.  Omdat Hij zelf alles gaf, zijn leven zelfs, heeft God Hem het leven gegeven.
Hebben we Hem niet in ons, hebben we ‘het leven’ misschien nog niet in ons. Wie met Jezus leert omgaan als met een vriend, zal leren geven wat hij heeft…en maakt dan de wereld weer beter. Geneesheer kom!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 2
Wat zuurstof is voor de longen, is ……….voor de ziel.

Als u de puntjes spontaan hebt kunnen invullen, dan hoeft u niet verder te lezen. Dan weet u wel wat er komen gaat en dan weet ik dat u uw tijd bij tijd en wijle  goed besteed. Niet alleen voor de momenten zelf maar voor alle tijd welke u daarmee in zekere zin ‘vult’ of ‘stuurt’ of richting geeft. Voor hen die het niet wisten, schrijf ik het woord achterste voren: debeg. Het  wordt vaak gezien als een noodzakelijk kwaad, maar niet als iets dat echt helpt. Wanneer maak je bijv. mee dat iemand echt wordt genezen, als antwoord op deze insteek? Daarom zakt onze animo regelmatig af. Waar is het gebed eigenlijk voor? U begrijpt dat ik kort het heb over persoonlijk gebed. Mensen vragen zich Luistert God wel echt naar ons? En wat doet Hij dan met ons gebed?
Deze plek biedt te weinig ruimte om veel zaken erover  te zeggen. Daarom stel ik liever een vraag. Had u ooit kunnen leven zoals u nu doet, als uw ouders nooit met u gesproken hadden? En u met uw ouders, familie, vrienden en vriendinnen, leraren? Hebt u alles gekregen wat u vroeg? Nee toch!  Vaak snapt iemand achteraf dat dit zelfs beter was voor zijn/haar  groei en inzicht. Vruchten waren toch liefde, warmte vriendschap, steun, hulp, inzicht en oriëntatie?
Advent is weer zulk een tijd om daar eens over na te denken. Bidt iemand niet, dan zal Jezus  niet bij u binnen stappen, want Hij die naar de wereld kwam forceert niemand zijn/haar hart voor Hem te openen.

Vriendelijke groet, , deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 1
Doodgegooid rond nieuw leven! Of levende doden?

Zo te horen ben ik niet de enige die zich verbaast over het aanbod van kerstmarkten en al wat daarmee verwant is. Te meer daar het begin ervan al zó vroeg van start gaat. Op weg naar het geboortefeest van Gods Zoon worden we doodgegooid met zoveel aanbiedingen en uitnodigingen dat we eind december doodmoe zijn van dat alles. Op 24 december zijn we hard toe aan andere muziek dan kerstsfeerliedjes. Het feest luiden  we al shoppend  in in winkels en op kerstmarkten. De kerstdiners worden ingeluid met tal van hapjes en versnaperingen. Immers, overal waar men heengaat voor kerstinkopen biedt men ons de kans bij tal van tentjes en kraampjes tijd aangepaste lekkerheden te kopen, die verdronken worden in Gluhwein of warme chocomel.
Hoewel kerstmis een machtig  moment aanduidt van hetgeen in de historie zich voltrok, kijkt u toch niet vreemd op als ik zie en moet concluderen dat velen aan Christus voorbijlopen? Zijn Menswording liet de tijd stilstaan en men zette niet voor niets de wereld op het jaar 0. Waar staat u bij stil met uw kerstviering? Herders en Wijzen werden vervuld met overgrote vreugde en vrede toen ze bij Hem binnenstapten. Nu zoveel procent aan Jezus feitelijk voorbij stapt, ligt daar misschien de verklaring waarom mensen zo hard lopen om zich te deinen in zoete emoties en koopvreugden om hun ziel te verwarmen? Een ziel die hunkert naar heel veel maar het bij God niet meer kan vinden?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

 

Kerkelijk jaar 2016-2017

Week 53
Over voeden en opvoeden

Tijdens een lange treinreis op een zwoele zomerdag verveelde een joch van 3 zichzelf en daardoor werd hij lastig voor anderen. Een heer leidde hem af door zogenaamd het autootje naar buiten te werpen. Het joch keek  sip en keek of hij zijn speelgoed nog zag.  “Kijk” zei de man, “nu tover ik je auto weer terug”. De jongen vond het prachtig. Zonder lang na te denken pakte hij de tas van zijn moeder die geamuseerd had toegekeken en smeet hem door het geopende raam en zei  “Nu moet u hem weer terug toveren!”…
Kijkend waar we ons in kerkelijk Nederland bevinden, mag misschien het spreekwoord gelden dat we ‘het kind met het badwater weggooiden’
Na de drie volle weken advent verheugen we ons toch over vele mensen die niet zonder kerkdienst Kerstmis willen vieren.
Soms waren of zijn priesters daar boos over, IK  NIET.
Het kan weer een kans zijn dat God tot hen kan spreken die eraan gewend zijn geraakt eraan voorbij te lopen. Let wel: ik spreek uit persoonlijke ervaring. We mogen zeker de vraag stellen of ‘de kerk’ het juiste antwoord wist te geven op de zich veranderende tijd van 1950. Met name toen ze haar populariteit ging verliezen vanaf midden jaren 60. Gingen we niet het goede tegelijk met het slechte wegwerpen; te ver gaan, overdrijven? Gelukkig maken we op tal van vlakken zulke ervaringen mee. Opvoeden is niet makkelijk, zeker niet altijd leuk en vergt iets van ouders.
Maar niet opvoeden? U mag de vorige zin nog eens lezen en opvoeden vervangen door: Geloven…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 52
Geloven is een wonder, een wonderlijke weg!

Er zijn huwelijken die met het klimmen der jaren steeds harmonischer worden. Wie weet hiervan een voorbeeld, vraagt de leraar. Merel steekt haar hand op. Mijn opa en oma. Want als opa snurkt, hoort oma het tegenwoordig niet meer.
Gaandeweg meer naar elkaar toe groeien. Is dat niet mooi om te zien? Tegelijk een proces dat bevreemding kan wekken. Want: het nieuwtje gaat er van af, mensen leveren schoonheid, sterkte of vitaliteit in, je leert steeds meer kleine kanten van elkaar kennen, in veel situaties  treedt gewoonte en sleur binnen. En toch kan men elkaar steeds minder missen. Je weet wat je aan de ander hebt, wat je kunt en mag verwachten, waar de grenzen liggen en je verheugt om het “samen zijn” en heb je minder woorden nodig om elkaar te begrijpen. Eén gebaar of oogopslag zegt al voldoende. Zo stevenen mensen af op wat we noemen: “Een gezegende levensavond”. Men weet zich bij elkaar thuis en geborgen. Door al wat men samen heeft meegemaakt en heeft gedeeld, wordt men meer één.
Wist u dat dit ook gebeurt voor wie God  op het spoor is gekomen en begint aan het samen optrekken.  Jammer dat er op dit vlak zoveel echte scheidingen zich hebben voorgedaan. Men is nooit naar elkaar toegegroeid, en heeft nooit die Liefde leren kennen welke rust en sterkte geeft met het verlangen elkaar nabij te zijn.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 51
Een Gedachte voor de Allerzielen maand November

Twee ballonnen zweven - vermoeid van de reis – op geringe hoogte  door de woestijn. Zegt de ene: Pas op! Een cactussssssss…
Zegt de ander Ik ben niet ….
BANG!!!

Menig sterke man en vrouw die een hoge leeftijd bereikt heeft, ervaart het gewicht van de jaren. Het gaat niet zo soepel als voorheen. Waar ze alles aankonden en voor veel de hand niet omdraaiden, gaat het opeens moeizamer. Het leven wordt soms langzaam, soms ook heel snel door ziekte of ongeval, geheel anders. Wie jong is kan zich zoiets niet voorstellen, ook al zien ze het rijkelijk om zich heen. `Het grote ongeluk van overigens veel katholieken is dat ze menen een dubbel doel te hebben: een aangenaam prettig leventje te leiden  (hier beneden) en dan de hemel als toetje toe te krijgen. We mogen al die goede zaken die ons omringen, wel gebruiken. Veel kan dienen, maar zonder dat ons hart alleen daarvoor  of daardoor vervuld  wordt`.  Deze gedachte schreef al de bekende Nederlandse priester Alphons Ariëns (overleden 1928).
 En zijn woord  heeft nog niets ingeboet aan actualiteit. Wie nuchter kijkt ziet dat je sommige zaken misschien geschonken krijgt, maar dat je voor zoveel meer moet knokken, je ervoor leert inzetten, ja, zelfs moet lijden. Hoe hoger het doel, hoe meer er meestal gevraagd wordt.
De kunst van het leven bestaat erin zo er te zijn, dat we een zegen zijn voor een ander.
En u weet hoe een zegen eruit ziet? 
 †
We zeggen het zo: Lees het kruis van Christus als een zegen voor de wereld en u zult niets tekort komen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 50
Over één druppel en één grassprietje

Kent u hem nog? Over de man die bij een tankstation komt en waar men nog bediend wordt? Vraagt hij: “Wat kost me 1 druppel benzine?”. Bediende: “Niets meneer”.  Chauffeur: “Goed mijnheer, druppel de tank dan maar vol alstublieft”. Want met één druppel komt u niet ver. Of ook:  wie van u die een leuk gazon wil aanleggen zal karig zaaien, her een der een zaadje? Het Bijbelwoord zegt niet voor niets: “Wie karig zaait, zal karig oogsten?” Zeker, waar is ook dat overdaad schaadt. Te veel van het goede is niet voor niets een waarheid als een koe. En op een boterham kun je niet teren.
Waar wil ik nu de aandacht op richten met bovenstaande zinnen?
Op het bidden in het algemeen en op ons eigen bidden. Is een gebedje per jaar voldoende, per maand , per week, per dag, per uur voldoende om op te kunnen gedijen?
Krijgen we met een verstrooid gebedje de tuin van ons leven in orde?
Bidt, en u zal gegeven worden; zoekt, en gij zult vinden; klopt, en u zal opengedaan worden.
Mensen weten niet dat ze de hele dag “bidden”
.Wat vragen we niet aan mensen, aan deskundigen, aan internet! Hoe belangrijk is het om ons uit te spreken, met mensen in gesprek te gaan? Wat heerlijk als iemand de tijd voor je neemt! Allemaal niets mis mee, maar waarom lopen we toch zo snel aan God voorbij? Waarschijnlijk omdat we geheel niet werkelijk met Hem vertrouwd zijn geworden. Misschien met wat moeite…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 49
Over wegkruisen en weg kruisen, wegkapellen en weg kapellen

Ons Limburgse land verrast menig toerist met al haar wegkruisen en wegkapellen. Het toont de katholieke wortels van dit deeltje Nederland. Menigeen zien we er foto’s van maken. En er zijn beauty’s bij, nog steeds met vlijt en liefde in stand gehouden. Zowel door particulieren alsmede door de stichting met de gelijk luidende naam.
Onlangs werd bekend dat menig Christus corpus het moest ontgelden middels diefstal. De Stichtingsvoorzitter  droeg het idee aan om plastic kopieën te maken die mogelijk minder gevoelig zijn bij de actie van onverlaten.
De vraag is niet beantwoord echter of men dit ziet gebeuren uit geldelijk gewin of uit vernielzucht. Dat men de kruisen weg wil.
In het leven van elke dag wenst niemand dat er een kruis op je pad komt, in welke vorm dan ook. Noch lichamelijk, noch geestelijk. Ook dan verzucht men: weg kruis!
Hoe je het ook draait of keert, iedereen krijgt er mee te maken. Wellness, fitness, comfort noch luxe kunnen het verhinderen of opheffen.
Beter dat we Iemand kennen die ons dan niet inde steek laat, die zelfs het kruis met ons dragen kan. Geen “iron man” geen “plastic man”, maar een man van vlees en bloed. Goed om er steeds weer vertrouwd mee te geraken. Kruisen en kapellen vormen daartoe toch een uitnodiging?  Of hebt u er al zoveel gezien dat u ze niet meer ziet?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 48
Een bezopen en verloren situatie?

Angelique had het ontbijt klaar staan. Mike schoof stilletjes aan met een zacht “goedemorgen”. De stilte viel meteen, hoewel: er was nog geen leven geweest toen ze stil het bed had verlaten. Toen het zwijgen haar zwaarder in haar hart viel dan de zwarte kop koffie op ede nuchtere maag vroeg ze verdrietig: “Waarom kwam je toch halfdronken thuis vannacht?”
Hij: “Ik had niet meer geld bij me”.
Met deze kleine scene wordt meteen duidelijk dat er bij hem geen enkel aanvoelen van haar pijn is. Ze had hem in de nacht niets verweten, hem laten slapen toen ze de slaapkamer stilletjes verliet, in haar trouw vervolgens het ontbijt klaarmaakte voor haar man. Nu ze bekend maakte dat ze op zulk thuiskomen totaal niet had gerekend en het haar pijn had gedaan, walste Mike er koud over heen .Samen in bed, samen aan tafel, nabijheid dus met een enorme afstand tussen elkaar. Geen klik, geen aanvoelen, eerder afwijzing van zijn kant. Terwijl zij nog probeert hem zonder verwijt welkom te heten.
Ook God heeft voor ons de maaltijd bereid, Zijn liefde is oneindig en Hij blijft mild, hopend dat we bij Hem echt thuis komen. We komen van ver want we leven welhaast in een wereld Zonder God en tegen God. Mensen komen naar God als het hún uitkomt. Geeft dit niet aan dat we óf verwende kinderen zijn óf ons bóven Hem plaatsen.  Zelfs als we aanschuiven, zo lijkt het, is ons hart verre van Hem. Zijn we niet stilaan (stom)dronken geworden van wat de wereld ons geeft? Stommetje spelen naar God? Waar staat ú in dit verhaal?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 47
Hoe geef ik kleur aan mijn leven?

“Mama, is wit een kleur?”, vroeg kleine Daan. Zijn moeder beaamde dat. “Mama, is zwart ook een kleur?” Wederom was het antwoord bevestigend. 
Stilte volgde. “Waarom vraag je dat?” “Nou dan weet ik dat de zwart – wit foto van opa en oma ook een kleurenfoto is!”
Kriebelt zoiets niet een beetje? Ongetwijfeld gaat u zoeken naar de vraag of zwart wel een kleur is. Maar als Daans moeder het ontkend had, kunnen we mensen geen kleurling noemen. En die discussie kennen we al. Goed om te weten trouwens, dat alle kleuren met elkaar vermengd, zwart als resultaat geven.
Nog zo iets…We spreken over  ‘een zwart gat’. Je komt daarmee terecht in de sfeer van de astronomen. Het is het ontbreken van licht, waarbij we weten dat zwarte gaten zich met elkaar kunnen verbinden. Het gat wordt groter maar niet zwarter. Maar je ziet het pas echt  als er een lichtend randje omheen is.
Mensen kunnen soms in een zwart gat vallen. Dat geeft een ellendig gevoel. Haalt levens vreugde helemaal weg. Niets en niemand kan je nog blij maken. Het hoeft niet meer en ik kan niet meer. Toch moet er om dat zwartte gat een lichtend randje zitten…Leven betekent dan: kijk minder in of naar het zwart, maar ga letten op het licht.
Begrijpt u nu waarom Jezus die de nacht van het lijden en sterven doorleefde, ons als hint gaf om van te leven: “.Ik ben het Licht van de wereld. Wie Mij volgt heeft op zijn weg geen duisternis te vrezen, maar hij zal het levenslicht bezitten (Joh.8:12).

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 46
Over de toekomst van de kerk.

Vrienden lopen door Maastricht “Dat is een aardig pandje, vind je niet? Je zou niet zeggen dat het met  pijn en bloed, jammerklachten en  tranen is opgebouwd”
“Wie is dan de eigenaar?”, vraagt Jesper. “Dokter van Ginkel, een tandarts!”
Nog altijd zijn er mensen die denken dat het goede in het leven komt aangevlogen. Bloed, zweet en tranen vormen dan weer de andere kant, maar alles wat de moeite waard is, gaat doorgaans niet vanzelf. Inzet wordt nu eenmaal gevraagd en dat gaat meestal niet zonder slag of stoot, volharding en offers. Of mensen nu willen presteren in hobby, sport of werk, of willen genezen van een ziekte, het vergt wat.
Wanneer we iets graag willen kopen, moeten we of veel geld hebben, of er voor sparen. Dat laatste betekent dat je van andere zaken moet afzien. Je kunt immers niet alles hebben.  Bewonderenswaardig is het wat mensen presteren, wat ze kunnen verdragen of kunnen doorstaan.
Als het ‘heilig moeten’ of ‘gehoorzaamheid’ het motief is van handelen, zal de vreugde vaker ver te zoeken zijn.  Vinden we iets de moeite waard, zien we de zin ervan in, hebben we uit liefde gehandeld, dan loopt het makkelijker.
Dat mensen de Kerk als bedrijf niet liefhebben, kan ik begrijpen, hoewel Christus er wel zijn leven ervoor gegeven heeft. Maar te vaak laten we ( priesters, bisschoppen) het instrument  dat God zich vormde, blijven tot mensenwerk, terwijl het Gods werk zou moeten kunnen zijn.  Zouden we Jezus beminnen, zouden we een andere kerk zien. Misschien hebben de wegblijvers in de liturgie wel gelijk: we laten de kerk sterven, opdat er nieuw leven komt, straks, over 40 jaar. Hetgeen niet betekent dat men zichzelf en hun dierbaren in het hier en nu tekort doet.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 45
Leven we of worden we geleefd?

Tijdens een boeiend bezoekje kwamen we te spreken over tv. kijken. De gedachte werd: “Wat je ziet, is enerzijds jouw keuze. Tegelijk kijk je bijv. naar een nieuwsuitzending waarin anderen bepalen wat voor jou nieuws moet zijn. Zoveel andere items komen niet aanbod” Onderwerpen welke men in talk shows aansnijdt laten ook een indruk of idee achter. Je kunt dan nog niet  meegaan in het geopperde, maar met de jaren zet men toch de toon. Zeker als men ons al zover heeft dat tolerantie gebod nr. 1 aan het worden is en taboe een scheldwoord is. Jezus die heel veel bouwt op het woord van de profeet Jesaja , las ook  in hoofdstuk 5 van dat boek in verzen 20-21: Wee hun die het kwade goed noemen en het goede kwaad; die duisternis voorstellen als licht en licht als duisternis; die bitter doen doorgaan voor zoet en zoet voor bitter. Wee hun die in eigen oog wijs zijn en in eigen oordeel verstandig. Dat doen we of deden we wel eens (on)bewust als we iets gedaan willen/wilden krijgen. Dan gebruiken we bijvoorbeeld een verkleinwoord. “Maak je maar niet druk, ik kom een beetje later thuis”. Of als iemand bang is voor een inenting: “Het is maar een klein prikje  Voorts: “Gun je me geen pleziertje?”. “Mag ik nog eventjes blijven, het is nog zo gezellig!” “Mag het een onsje meer zijn?”

Zonder dat we het weten maken we onszelf en onze tijd van nu tot norm. En wie die normen maakt? De opiniemakers? Politici vaak niet, want die zoeken zo lijkt het, dat te zeggen wat leden oplevert voor de eigen partij en hun positie. Zoals een kind zich niet altijd afvraagt: wat vinden mijn ouders ervan, zo vragen we vaak ons ook niet meer af, wat vindt God hiervan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 44
Waar is onze christelijke trots?

De ministers van Economische zaken en van Veiligheid & Justitie waren op werkbezoek bij een getroffen kippenboerderij. Tussen de middag bleven ze eten en de boerin had een heerlijke maaltijd voorbereid met 2 gebraden kippetjes. De ministers lieten het zich goed smaken. Na de maaltijd liepen ze met de boer over het erf naar hun afzonderlijke auto’s. Opeens liep een haan luid kraaiend voor hun uit. “Nou nou”, zei de minister van EZ, “ is die haan even trots op zichzelf!”. “Tja geen wonder” zei de boer, “hij heeft twee zoons in het kabinet zitten”.

Soms heb je wel eens  van die dagen dat je ziet dat iemand goed in zijn/haar/het vel zit. Een leuk vooruitzicht, een ontvangen compliment, een onverwacht leuke reactie van een vriend op een verjaardag…Het leven zit even mee want je kind is geslaagd,  en de goede zin is er. Fijn voor de persoon zelf maar ook voor de omgeving die baat bij heeft bij de positieve stemming. Hardlopers die de race winnen bij de atletiek lopen nog makkelijk een ereronde, terwijl de nipte verliezers gevloerd en totaal op ode bodem blijven liggen, snakkend naar adem. Alle puf is er uit.

Wat zou het een geschenk zijn als mensen die ter communie zijn geweest zich Christusdragers voelen en weten, en dus een dosis positieve uitstraling schenken aan hun omgeving. Ze weten zich dan immers koningskinderen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 42
Aanbidding deel 3

Pa en Ma gingen met de kinderen naar het strand voor een dagje. Ma ligt heerlijk te zonnen en pa en de jongens gaan een eindje wandelen. Na lange tijd schrikt moeder wakker en kijkt om zich heen. In eerste instantie ziet ze de kinderen niet. Maar als ze opstaat voelt ze haar warme huid protesteren als deze een beetje rimpelt maar ziet ze een eindje verder weg de kinderen rond speurend zoeken. Ze gaat naar hen toe en vraagt: “ Zijn jullie schelpen aan het zoeken?” Waarop de jongste antwoordt:  “Nee ma, we weten niet meer waar we pa hebben ingegraven”.

Stel u voor, u was ma! Wat zou u doen. De kinderen meenemen zondert zoektocht? Zou u alarm slaan. Of zeggen: “Tja, dat was het dan wel. Het was leuk met jullie vader, maar als Hij dan toch verstopt ligt kunnen we beter naar huis gaan, we zullen hem missen. Het zij zo”.

Wie de vorige stukjes gevolgd heeft (anders kijk op onze website) heeft misschien begrepen waar het heen gaat. We zijn Vader en Zoon en H. Geest uit het oog verloren, maar vaak ( helaas) ook niet meer aanwezig in ons hart. Waarom durf ik dat te zeggen? Simpelweg: wie we liefheb ben zoeken we op! En hoe velen lopen aan God toch voorbij, letterlijk een figuurlijk. Onbekend maakt bovendien onbemind! En missen we de steun, de troost en oriëntatie welke God ons geven kan.

Daarom ga ik vanaf de feestdag van Pater Pio, dat is 23 september , aanbidding mogelijk maken van 9.30 uur tot 10.00 uur. Dat zal zijn normaal gesproken elke zaterdag zijn op dit tijdstip. Bovendien doen we het ook elke eerste donderdag van de maand tussen 19.30 en 20.00 uur Onder het motto: als de Heer het huis niet bouwt, bouwen we aan de kerk tevergeefs en gaat ze op den duur ten onder. De tekenen zijn er al, of ziet u dat niet?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 41
Aanbidding deel 2

We zien waartoe “aanbidding” kan leiden wanneer we het projecteren naar de favoriete  voetbalclub, het graag gehoorde orkest of band. Mensen slaan geen wedstrijd of concert over, maken er lange reizen voor zonder probleem, verlangen naar een handtekening of dossen zich helemaal zo uit dat je weet dat je met een fan te maken hebt. Deze fans verenigen zich en treden als geroep sterk  naar buiten toe op. Ze identificeren zich met hun idool, laten zich tattoos zetten en blijven trouw, in goede en in slechte dagen.

Deze vorm van adoratie verandert de mens maar ook de omgeving. Kom maar eens in de buurt van bijvoorbeeld het Pinkpop festival.

Nog zulk een opvallende verandering zien we wanneer mensen verliefd worden en de liefde gaat groeien. De omgeving valt het op, zonder dat ze een woord gezegd werd dat iemand  de liefde van het leven is tegengekomen. Omwille van de ander ondergaan mensen grote of kleine veranderingen, voor de vertrouwde omgeving aangenaam of niet. Dat laatste valt lastig, het eerste is puur gewin. Opeens wordt er op kleding gelet of gaat er minder geld naar hebbedingetjes…. Wat ouders nooit lukte, doet een partner die het liefdesvuur liet ontbranden.
Zou het de mens ook veranderen als we zouden leren om God te aanbidden?

Wordt vervolgd.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 40
Aanbidding

Vakantie is bij uitstek en tijd ook om de zon te aanbidden…Mensen die in eigen land blijven en niet verwend worden met zonnige dagen zoeken vaak alsnog in laatste momenten een tochtje naar de zon.  Soms alleen om bruin te worden, maar met zon in je dag is het leven anders. Durft u de volgende tekst te lezen? Probeer het eens!  Het is een bekend kerklied:

Vernieuw Gij mij, o eeuwig Licht!  God, laat mij voor uw aangezicht, geheel van U vervuld en rein, naar lijf en ziel herboren zijn.
Schep, God, een nieuwe geest in mij, een geest van licht, zo klaar als Gij; dan doe ik vrolijk wat Gij vraagt en ga de weg die U behaagt.
Wees Gij de zon van mijn bestaan, dan kan ik veilig verder gaan, tot ik U zie, o eeuwig Licht,
van aangezicht tot aangezicht.

We weten dat mensen die van elkaar houden en samen door het leven gaan, graag altijd weer tijd maken voor elkaar. Samen- zijn in vele vormen en op vele manieren. Alles met elkaar delend, leuke dingen maar ook moeilijkheden. Samen lachen ,samen huilen.

Het is voor onze kerken een grote wonde geworden, dat we God niet zoeken om te aanbidden. Wordt vervolgd.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 39
Over je kiplekker voelen en Oranje Boven

Je kiplekker voelen konden we nog als gezegde in een woordenboek opnemen in de goede oude tijd toen men kippen liet scharrelen op het erf. Jongens en meisjes blijven nog scharrelen, kippen steeds minder.
Nu zijn legbatterijen sinds 2012 inde Europese Unie verboden. Maar ze zijn er nog. De meeste eieren uit de legbatterijen zijn bedoeld voor de levensmiddelenindustrie of voor de export De meeste legbatterijen zijn vervangen door het zogenaamde verrijktekooisysteem en door het systeem van koloniehuisvesting.

De Nederlandse dames zorgden in het EK Vrouwenvoetbal in zekere zin voor “koloniehuisvesting” in stadion, huiskamer of kroeg omdat ze goed presteerden en een beetje kleur gaven aan het Hup Holland Hup!. Juist in de tijd dat we het eiwit en eigeel zagen wegdruipen in grote hoeveelheden, er een zwart-wit schildering werd gelanceerd over elk gelegd ei, bracht Oranje ons weer wat verlichting. Code Oranje bij de eieren om er als de kippen bij te zijn met het vernietigen van besmette eieren. Om er kippevel van te krijgen!. En dus wordt er in de media over gekakeld als een kip. En het Oranje elftal zei tegen Denemarken: Kip, ik heb je, jullie zijn er gloeiend bij! Het Oranje virus hield zelfs veel mannen even gevangen. zoals de fipronil de winkels, de deskundigen, de politici, de kipbedrijven en de consument. Wordt er gepraat als een kip zonder kop?

In een wereld die steeds meer van God los is, moet niets ons meer verbazen. Aan ieder de keus of we leren wandelen op Gods wegen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 38
Wie schrijft, die blijft.

 'Wie schrijft die blijft’ is van oorsprong een spreekwoord wat betekent dat je boekhouding op orde moet zijn. In een andere context wordt er vaak bedoeld: wie schrijft, die blijft in beeld. Moest daar aan denken toen bekend werd dat onze kinderen slecht zijn in het schrijven. Nu is ‘geschreven schoonschrijven’ zeker niet ieders sterkste kant, zoals u wel eens onder de indruk kunt zijn van een prachtig handschrift. Daarentegen is ‘vuil-schrijven’ op een andere wijze makkelijk in te vullen. En dan bedoel ik niet dat dit aan het niet goed leren schrijven ligt, maar aan de gedachten onder onze nieuwsgaring. In het groot, kranten of tijdschriften, maar ook in het klein vanaf onze pc in met name mailverkeer. Bovendien is via twitter snel iets gezegd, of in programma’s die wel erg stemming maken maar waar objectiviteit niet de hoofdnorm is. God heeft in heel de schepping en de groei van het mensdom geschiedenis, zowel voor als natuurlijk na Christus en dat vastgelegd in een boek, dat het meest vertaalde boek heet te zijn in de wereld. Dit zou betekenen, dat Hij zal blijven… Maar het is de hoogste tijd dat we weer eens erop wijzen, dat het alleen leven wordt en blijft, wanneer het ook gelezen wordt. En dat valt je dan wel eens op, terwijl mensen God en het christelijk geloof makkelijk de rug toe keren, dat mensen vrijwel zonder enige kennis van dat inderdaad niet altijd eenvoudige boek hebben geleefd. Maar of een aanbod om het te verduidelijken nog lezers en hoorders vindt? We zijn niet alleen slecht in het schrijven aan het worden, ook in het lezen van de schrijvers waarvan God zich bedient. Te beginnen bij de evangelisten en de brieven van de apostelen.
 

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 37
Alles mag! Mag alles?

 Rond de jaren 68 vorige eeuw kwam de “vrije opvoeding in beeld”, vrucht van de omslaggeest in dat jaar. Het werd gezien als dé manier van opvoeding geven. Jaren later kwam lazen we het volgende voorval. Een jonge moeder zit met haar dochtertje in een druk bezette treincoupé. Als het kind het zitten moe is, loopt ze wat rond. Eerst kijken met name de ouderen met welgevallen naar haar, maar ze gaat ook irriteren met haar vrijpostig gedrag. Een oudere heer die er iets van zegt, krijgt een schop tegen zijn schenen van haar. “Mevrouw, zegt iets tegen uw kind, dit kan niet!” De vrouw kijkt wat verveeld en antwoordt dat haar kind vrij is opgevoed. Het meisje gaat door met haar fratsen. Daarop staat een student op, loopt naar de moeder en spuugt haar stevig in het gezicht. Voor dat ze boos kan worden zegt hij: ”Weet u, ik ben ook vrij opgevoed”.
 Ik moest daar aan denken toen een columnist vorige week het woord ‘ontremming’ gebruikte als de oorzaak van het nieuwe onbehagen. Alles mag. Waar wetten gelden en politie controleert letten we doorgaans op. Waar het over moraal en fatsoen gaat, verleggen we de grenzen naar eigen maat. Neem maar het bericht dat met name jongeren rond vakantie de verzekering oplichten(krant bericht van 27 juli) om hun vakantie deels terugbetaald te krijgen. Het wordt misschien dat we weer grenzen durven trekken, niet vanuit regels maar vanuit een goed gevormd geweten.
 
Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.
 

Week 36
Over sleur en goede gewoonten.

Ga eens na bij u zelf welke zaken u doet uit routine? Is dat meteen slecht? Vroeg opstaan, ontbijten, de kinderen aankleden en naar school brengen, naar het werk rijden, ’s avonds op een vaste tijd eten, op de bank ploffen om televisie te kijken en vervolgens op tijd weer naar bed. Veel werkende ouders kennen dit schema waarschijnlijk maar al te goed. „Het lijkt misschien bijzonder saai, maar juist dankzij routine en structuur blijft er tijd over om leuke dingen te doen”, zegt socioloog Theun Pieter van Tienoven. Naar het schijnt zien 40 % van onze weekdagen er hetzelfde uit. Een gedachte waar veel mensen van huiveren. Want routine, dat betekent sleur. „Routine is bijna synoniem geworden met saai”, zegt Van Tienoven. „We vertellen onze vrienden niet wat we als ontbijt hebben gegeten of in welke file we hebben gestaan, maar wel over onze laatste vakantie. Door die focus op het speciale, bestempelen we routine als iets negatiefs. Maar dat plaatst ons voor een paradox: we willen zo min mogelijk routine, terwijl we niet zonder kunnen.” Want het is diezelfde dagelijkse sleur die onze drukke werkweek draaglijk maakt, aldus de socioloog. Naar de kerk komen uit sleur klinkt niet uitnodigend. Maar uit goede gewoonte komen kan pas echt een rustpunt worden voor mensen met drukte. En voor wie niets meemaakt door gebrek aan afwisseling en contact, kan het uitgroeien dat momenten van ontmoeting. Met mensen natuurlijk maar ook met God, de Zingever van alle bestaan.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 35
Over water geven en waterdragers

Hoewel de Tour de France geen Nederlander (waarschijnlijk )  in het geel ziet eindigen dit jaar, probeer ik het toch een beetje te volgen. Respect voor winnaars, maar niet alleen voor de sprinters en de rappe klimmers, die ongelooflijk hard naar boven dansen. Ik heb groot respect voor “de waterdragers”. Dat zijn de mannen die nimmer of nauwelijks podiumplaatsen zullen krijgen, geen (of minder) aandacht, applaus krijgen of gevraagd voor interviews. En zeker zien ze minder op de rekening worden bijgeschreven. Maar zonder hun knechtenwerk zijn er geen kampioenen en truidragers.

Mijn plantjes in de bakken aan de gevel hebben ook waterdragers. Ze bloeien prachtig, maar kunnen niets zonder dat ze regelmatig worden voorzien van water.

Bij de bruiloft te Kana vroeg Jezus niets bijzonders aan de dienaren, toen de wijn op was. Alleen dat ze water moesten scheppen. Kan een kind nog. Dat Hij er de beste wijn van maakte, bleek de verrassing. Dat ging buiten het mensenwerk om.

Ook onze kerk heeft waterdragers nodig. Mensen, jongens en meisjes, mannen en vrouwen, die als “waterdragers” willen zijn. Hand – en span diensten indien nodig. Maar belangrijkste is dat we zelf actief onderdeel zijn van de biddende gemeenschap in de aangeboden eucharistie vieringen. Stelt ook niets voor voor de buitenwereld, maar Jezus maakt er goud van!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 34
Gezocht: persoonlijkheden!

Het woord ‘christelijk’ staat voor alles wat goed is, aangenaam, mild, sympathiek en liefdevol. hartverwarmend en helpend. Het staat voor het aanvoelen en medemenselijk. Hoe vreemd kan ons dan de radicaliteit van Christus toeschijnen, die wel heel veel van zijn leerlingen vraagt. Hij vraagt niet om softies maar om krachtpatsers. In het leven van Jezus staat het “offer” niet inde marge maar centraal. Moeten we dat vreemd vinden? Helemaal niet! We doen feitelijk niets anders. Want onze kampioenen in de sport moeten zich ook heel Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers. veel ontzeggen om überhaupt door de mensen te worden bejubeld, bewonderd en bedankt voor bewezen inspanningen. Had “onze “ Tom geen roze trui mee gebracht uit de Giro, was hem alle hulde niet toegevallen. Christelijk leven kan geen verzamelnaam voor een aantal gevoelsmatige momenten maar vraagt om een stevige, flinke inzet van de menselijke persoon, het vraagt om duidelijke keuzen die ook een offer karakter kennen.

Heb je een vriend die er is voor je op momenten dat je hem nodig hebt, ga je wederkerig ook voor hem of haar door het vuur. Zulke mensen zetten elementen aan de kant als : ‘’ik heb geen zin”, “komt me even niet gelegen”, “we kijken straks wel”, “je moet me nu even niet storen”, “ik wil uitslapen”. “we kijken straks wel eens”.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 33
Over beeld en beeldvorming

Krijg ik een foto gestuurd van een aantal zorgvuldig geplaatste bezems, gemaakt van berkentakken. U weet wel, die bezems  waar stratenvegers van weleer vanuit de gemeente op pad trokken met hun bakfiets en de vuilnisbak erop. Ze doken ook op in de Harry Potterfilms voor de Heksenvluchten. Ze stonden keurig op rij tegen een winkelraam, kan ook het raam van een café zijn geweest. Maar dan het commentaar erbij! `Wie zegt dat de vrouwen niet prima kunnen parkeren!` Deze oude beeldvorming spreekt menigeen dus nog tot de verbeelding. Of wat dacht u van deze. Bij een vreemd licht geluid onder de motorkap parkeert de man meteen zijn auto, duikt 10 minuten onder motorkap en kijkt zeer bezorgd. Zijn vrouw stapt uit, ziet dat gezicht en zegt: ” Toen ik vorige erbarmelijk hoestte keek je niet zo bezorgd!”

We leven niet alleen met beeldvorming maar ook met beelden. Kunt u zich een dag voorstellen zonder beelden via, pc, iPhone, tablet of tv en krant? Prachtig hoe we alles in beeld krijgen, ook operaties op tv. Niets is er meer verborgen sinds we paparazzi hebben. Van VIPs wordt elke beweging vastgelegd.

Alleen God blijft ons verborgen, omdat we de schildering van Jezus in het Nieuwe Testament helemaal niet meer kennen. Bovendien zei Hij: “ Wie Mij ziet , ziet de Vader” Het zou een hulp zijn voor kinderen als ouders met hen via een kinderbijbel Jezus vertrouwd maken, zodat zijn beeld tot leven komt. En welke volwassene heeft wel eens een evangelie gelezen van  Lucas, Matheus, Markus of Johannes? Zijn we niet vaak als blinden daardoor?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 32
Kijk, je ziet niet wat je ziet…

Misschien bent u het wel eens tegengekomen, dat mensen je complimenteren dat je er zo goed uit ziet. En dat je denkt: je moest eens weten hoe ik ervoor sta! Of ook dat je achteloos door velden wandelt totdat iemand je attent erop maakt hoe waardevol een plantje kan zijn dat je altijd voor onkruid hebt gehouden. We zijn blij met vele o.a. technische verworvenhe-den, natuurlijk. Maar hebben we geleerd er ook zinvol mee om te gaan? We zijn inmiddels overal voor iedereen bereikbaar en krijgen alle nieuws  mee. Toch zou menigeen er goed aan doen eens wat rust te vinden. Er moeten al regels komen waar en wanneer je wel kunt appen, je facebook  opent, in de auto, of de fiets. Men maakt het ons al makkelijker dat zoiets blokkeert wanneer je harder rijdt dan …..kilometer per uur. Wat we zien, is geweldig, maar  ….er zijn ook schaduwzijden. En die zien we meestal pas achteraf komen. Niet voor niets dat we de uitdrukking kennen: “bezint, eer ge begint”. Toch klinkt dat makkelijker dan gedaan. Juist dat verder “kijken dan je neus lang is”, is een opgave. Vrijheid bijvoorbeeld is fantastisch , maar zelfs die kun je misbruiken. Tegen zijn apostel en sprak Jezus niet voor niets: “Kom eens mee naar een eenzame plaats, om tot rust te komen” Uw kerk is zulk een plek die unieker is dan menigeen denkt die oppervlakkig kijkt.

Ps. Wie naar de geconsacreerde Hostie kijkt, kijkt niet naar Brood….

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week31
Over warmte en dorst.

Zodra de temperatuur een paar dagen hoog staat, geeft de natuur aan dat er snel nood is aan water. Zelfs als we lang liepen te kneuteren over de regenachtige dagen, mogelijk nog kil ook ‘voor de tijd van het jaar’. Na 2 dagen hoorde je de verzuchting bij mensen: “Wat is het warm he ! om vervolgens vaak verfrissing te zoeken. Planten zeggen dat ook doordat ze hun blaadjes laten hangen. Feitelijk is dat een schreeuw om water en verkwikking. Zeker voor onze landbouwers tijd om te gaan beregenen.  Wat geldt voor ‘het lichaam’ gaat ook op voor de ziel. We hebben immers allemaal dorst. Dorst naar tevredenheid, naar voldoening, vreugde, begrip, aanvaarding, barmhartigheid en medeleven. Er zijn dagen bij dat het soepel loopt of lijkt te lopen,. Maar ook de ziel kent ‘warme dagen’. Loop maar eens aan tegen onbegrip, hardheid des harten, afwijzing, zelfzucht tegenslag, eigenwijsheid of gebrek aan inzicht. Dan hebben we  een verkwikkend bad of woord nodig. Soms kan een partner helpen of vriend helpen. Met woorden maar ook al door hun “er-zijn” voor je. Dan weet een mens zich rijk en gezegend. Wat we steeds meer vergeten is dat Gods woord verkwikking kan schenken. “Brandde ons hart niet toen HIJ (= Jezus) onderweg met ons sprak” horen we Emmaüsgangers zeggen. in het Lukas evangelie hoofdstuk 24. In kerken wordt niet voor niets gelezen uit de H. Schrift. Als katholieken zijn we het trouwens niet gewoon dat zelf ook thuis te doen. Hoe kunnen we dan verfrissing vinden voor onze ziel?  Derhalve zien we mensen belast en beladen blijven.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 30
Het Mysterie God

Op zondag 11 juni vierden we het Hoogfeest van de H. Drievuldigheid. God als Vader-Zoon -Geest is echter geen geheim, maar een mysterie. Geen geheim dat je kunt verklappen. Of een raadsel dat je kunt oplossen. Iedereen weet dat we zelf ook met 'mysteries’ hebben leren leven. 'Het begint al met zaken die we niet begrijpen, zoals de zon...We snappen er niets van maar zijn blij als de zon schijnt. Ook als we verplicht binnen zitten door beperkingen is het fijn wanneer als iemand ons helpt in de zon te gaan zitten. Een mens fleurt op als er na donkere en natte dagen weer licht en warmte komt. Hoe het werkt en kan, weten we niet, maar iemand die lekker in de zon zit of ligt, vraagt zich dat helemaal niet af.

Een ander mysterie is de huwelijksliefde, die ook merkbaar blijft als gemis wanneer de partner gestorven is. Tussen al die miljoenen mensen kom je iemand tegen waarbij het klikt...je ziet elkaar graag, zoekt elkaar op, wisselt gedachten en inzichten uit...en je voelt: dit is de liefde van mijn leven. Bij jou wil ik blijven, mee omgaan, me ervoor inzetten, lief en leed delen. Je gaat ook niet na de ervaring van verliefdheid wegblijven en je zitten afvragen: hoe kan dat nu? Je stapt erop af en trekt met de ander mee en zij/hij met jou. Om samen gelukkig te zijn.

God is naar ons toegekomen, heeft laten zien hoeveel Hij van ons houdt, Hij die liefde is. En we hebben geleerd met Hem mee te mogen trekken. In alles betrekken we Hem, en dat noemen we bidden. We mogen Hem bij ons weten in de H. Communie en de Geest geeft ons inzichten en gedachten welke we nodig hebben om het leven aan te kunnen.

Gebed en kerkgang is geen moeten, maar een mogen omgaan met:  Licht in de Duisternis, Zalf op onze wonden, Hoop in bange dagen. Want wat een mens nog niet altijd kan , kan God wel: trouw tot in eeuwigheid.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 29
Over Fantast en Fantastisch

U weet dat een ander woord voor fantast “dromer” is. Oftewel: het is iemand met een uitspraak over hoe iets zou moeten zijn, maar het is nog lang geen realiteit. Kent u nog die nu beroemde dominee Martin Luther King? Op 28 augustus 1963 sprak hij zijn wereldwijd bekende zin: “I have a dream”. Voor velen van toen klonk het allemaal als uit de mond van een ‘fantast’. Het visioen van gelijke rechten voor blank en zwart. Achteraf werd het een fantastisch( = buitengewoon, bijzonder) moment dat gaandeweg enorme veranderingen teweeg bracht. Men vraagt mij wel eens hoe de kerk er in de toekomst gaat uitzien. En hoewel ik wekelijks lees hoe elke club of vereniging - ook in eigen regio-  op zondag morgen activiteiten voor mensen op de kaart zet tegen de tijd van de zondagse Mis, ik bovendien ook de cijfers lees over de teloorgang van kerkgang en betrokkenheid bij de kerk,  zie ik toch een grote toekomst voor God en geloof en Kerk. weggelegd.  Ik zie dan sceptische blikken die woordeloos zeggen: ‘fantast’. Ik vul dan wel erbij aan: “Maar dat maak ik niet meer mee, de kentering staat nog niet voor de deur. Pas de kleinkinderen van de communicanten van nu zullen gaan zeggen hoe fantastisch het is om je geloof in God. vruchtbaar te maken  voor de samenleving én het persoonlijke leven.” I have a dream…. fantast of fantastisch? Elke inzet, elk gebed en elk offer(tje) is een bijdrage om die droom waar te maken! Gelovigen van nu ! We zijn niet onmachtig maar dat ligt mede aan onszelf.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 28
Over Christen-dom, bis-dom, Dom van Keulen, olie-dom, rijk-dom, hertog-dom.

Naar het schijnt kennen we 25 woorden met het woord ‘dom’ erin.  Een christen kan ‘dom’ zijn, maar daarmee is christendom hoeft zo gek nog niet te zijn. Een bisdom hoeft geen vermogen te hebben, en kan toch een enorme rijkdom beteken voor mensen van goede wil. Hoe? Door mensen te vormen die bouwen aan een barmhartige, warme samenleving.

‘Dom’ in kerkelijk veerband heeft te maken met het Latijnse ‘Deo Optimo Maximo’: aan de opperste-grootste God gewijd. Dit past helemaal bij die prachtige Dom van Keulen. Net als zoveel van deze andere bouwwerken, komt men nooit klaar met onderhoudswerkzaamheden. Wat dacht u als men er 50 jaar geen hand naar zou uitsteken? Dat het meteen en ruïne zal zijn? Misschien nog niet, maar alle glans en schoonheid en majesteitelijkheid is dan ver te zoeken.

Geldt dat ook niet voor ons christendom? Als de oude(re) generatie die op vele fronten het kerkelijke leven draagt is weggevallen, en de tweede en de derde generatie er niet meer aan meebouwen, kunnen we nergens meer op bouwen. Waarbij  ‘De Kerk’ niet zozeer een gebouw is, maar een gemeenschap van mensen die het leven voor elkaar de moeite waard maken middels onbaatzuchtigheid, eerlijkheid en, zorgzaamheid en barmhartigheid, mildheid vergevingsgezindheid. Toch zo dom nog niet om daaraan tijd en energie te spenderen, denk ik  “Dominus vobiscum”: de Heer zij met u!

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 27
Over glamour en glitter

Zo willen we ons leven graag zien. Liefst willen we alles rooskleurig hebben en doen er alles aan om het ook zo te presenteren. Het moet immers voor ons allemaal: Florissant, Gezond Gunstig , Hoopvol, Positief, Rozig. Schoon, Veelbelovend zijn. En als het ook niet zo is, dan stellen we het graag mensen  toch liefst zo voor! Onder het motto : ‘jong geleerd – oud gedaan’ even het volgende. Teuntje heeft eindelijk na veel gezeur van de ouders een hond gekregen. Geen rashond met stamboom, maar een bastaard uit het asiel. Klasgenoot Sam ziet hem lopen en zegt: “ Leuk voor je, maar wat voor soort is dit eigenlijk? Vuilnisbakkenras zeker!” Waarop Teuntje deftig verklaart: “Dit is een politiehond.!“Dat  zie je er niet aan af” smaalt Sam.   Waarop Teuntje zachtjes zegt: “Hij is dan ook van de geheime dienst”. Doen we niet naar elkaar of alles bijzonder is? Het gewone maakt immers geen indruk. Zeiden we vroeger; ik heb mijn boterhammetje in de middagpauze opgegeten. Nu zeggen we: “Ik heb geluncht!” Nam een man vroeger aftershave na het scheren, nu zegt hij dat hij een Armani of een Hugo Boss of een Dior heeft opgedaan.  Heb je gezegd dat je een fiets hebt gekocht, omdat de arts dit raadzaam vond voor je gezondheid, is de eerste vraag die je krijgt: welk merk? Een betere vraag zou zijn: fiets je er ook mee?

Wie zich nog bekent tot God en de kerkgang heeft opgepakt of heeft vastgehouden, scoort niet bij mensen. Maar zalig zij die het begrijpen, zegt Jezus,

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 26
Anoniem

Ooit heb ik mezelf veroordeeld tot eindeloos gebeld te worden. Weet niet wanneer het gebeurde en wat de aanleiding was. Dames( meestal) en heren melden zich om de haverklap telefonisch onder de naam: ‘Anoniem’. Omdat je nooit weet wie je dienst nodig heeft  neem je braaf op. Maar zodra de stemmen klinken weet je al: dit is niets voor mij.  U kent dat misschien ook? Je kunt dan binnenstappen in een of ander aanbod. Natuurlijk kun je ook van je laten horen in het ‘bel-me-niet-register’. Dat kost je veel tijd en het levert je per saldo niets op. Men blijft je achtervolgen. Ik probeer natuurlijk netjes te blijven want die mensen doen ook maar hun werk. Want als hun baas geen succes had, zou men het niet blijven proberen.

God blijft het ook eindeloos proberen met ons in contact te komen. Hij moet uiterst geduldig zijn en zeer wijs. Want wie kan liplezen zag o.a. de verloren wedstrijd van Feijenoord tegen plaatsgenoot Excelsior dat God niet geprezen werd en menige GVD werd naar de grasmat gestuurd. Of dat zegen brengt voor de spelers? In ieder geval meldt Hij zich niet anoniem. Jezus is zijn ambassadeur, die telkens weer probeert om bij ons binnen te stappen met een boodschap die het individu maar ook zijn/haar omgeving kan helpen. Ook als mensen Hem als het ware de horen op de haak gooien, blijft Hij toch proberen. Dat is onze troost, want Zijn Boodschap is echt iets waard.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 25
Uit Liefde kan men Lijden

Zeker geen gewild thema: “lijden”. Zit dan ook niemand op te wachten, normaal gesproken. Ook Jezus niet, die daarover zegt: :”Vader als het u belieft, laat deze beker aan mij voorbij gaan”. Iemand kan lichamelijk, geestelijk of financieel lijden. Maar wat zien we? Om met het laatste te beginnen: wie graag iets heeft, nodig heeft, niet zonder kan, zal dokken. Mensen brengen echte offers voor zoveel zaken!  Zoals we wel eens zeggen: je wilt er krom voor liggen.  Wat het lichaam betreft: ook daar zien we hoe mensen makkelijk pijn verdragen voor bijvoorbeeld een tattoo te laten zetten. (Top-)sport vergt ook veel, lichamelijk maar ook geestelijk. Je moet heus willen afzien   Mensen die van elkaar houden, gaan voor elkaar ‘door het vuur’, knokken voor elkaar totdat ze erbij neervallen. Maar niet voor niets zegt de apostel Paulus: als ik de liefde niet heb…

Wat is echter liefde? Is dat Passie? Het is zeker iets wat erbij kan komen, dat mensen voor iets of iemand ‘gepassioneerd’ zijn. Vertaald kan dat ook heten: hartstochtelijk voor iets gaan. Zoals dat speelt bij o.a. muziek. Maar ook in huwelijk en relatie. Mensen die voor en met elkaar hebben geknokt voor hun verbintenis zeggen wel vaker dat de hartstocht er niet meer is zoals bij een eerste verliefde periode, maar wel dat de liefde gegroeid is door alle jaren heen.  Daartoe legt men ook de brug in een kerkelijk huwelijk.:door God die Liefde is, in te bouwen in denken en doen, in spreken en zwijgen.  Van meet af aan leren liefhebben zoals Christus liefhad: Om er voor te gaan, in lief en leed. Maar als ik de Liefde (=God) niet heb…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week24
Oeps! Nachtvorst!

Welk een drama voor de fruittelers  We verheugden ons over een aantal best zomerse dagen. Terrasjes vol, overal ijseters, massaal aan de wandel of op de fiets door onze mooie streken. ontlook in ras tempo en de lente was in aantocht. Met een nachtvorstje werd de droom van de mooie bloesems verstoord. Grote schade opnieuw voor deze branche die al hagelschade kende vorig jaar.

Omdat we er zelf midden in zitten, zien we het mogelijk niet. Zoals ook de mensen in Egypte van weleer, ten tijde van Mozes, het in eerste instantie niet zagen wat er gebeurde, al leden ze onder de herhaaldelijke schade aan de gewassen. De man Gods had het voorspeld, dat als het volk niet uit de slavernij verlost kon worden goedschiks, dan zou God ingrijpen.  Na verloop van tijd, achteraf, kregen de mensen het door.

Al jaren valt er een ijzige winter over ons geloofs- en kerkelijk leven.  Diensten zijn niet meer hartverwarmend en slecht bezocht. Geloofsknopjes die zouden kunnen ontluiken( dopelingen en eerst communicanten) struikelen al bij het vormsel waar nog maar een kleiner percentage van de mogelijke kandidaten voor kiest. De kerkgebouwen kunnen niet langer bescherming geven en zijn niet meer in staat het nieuwe leven te ontvangen.  Ze beschikken nog wel over hout(en banken) maar er gloort geen leven meer, geen toekomst  Geen nachtvorst over de kerk maar eerder een langdurig poolklimaat.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 23
Over inzicht en visie.

Een man ziet zijn vrouw op een ladder staan, druk aan het verven. Ze komt even omlaag om de ladder te verplaatsen. Het geheel in ogenschouw nemend vraagt hij: “Schat, zou je er geen krant onder leggen?” Reactie: “Nee, ik kan er zo ook wel bij!”…….

Zulke simpele humor is best wel knap gevonden. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat in het dagelijkse leven dit vaker serieus voorkomt als het over zaken of ernstige zaken of kwesties gaat. Dat mensen er een kijk op na houden die niet getuigt van inzicht, wijsheid of overzicht. Meningen en standpunten worden vaak gevraagd en gegeven, daar leeft o.a. de schrijvende pers van als mede vele talkshows. En je hebt ook deskundigheid nodig van mensen die een goede kijk op zaken hebben. Is echter elke visie voldoende onderbouwd omdat we voldoende daadwerkelijke kennis en onderscheidingsvermogen bezitten? Gedachtig de zin: uitspraken zonder inzicht, zijn uitspraken zonder uitzicht.  Voorbeeld zijn tal van producten die middels een knap opgezette reclame door ons gekocht werden, totdat blijkt dat we er totaal geen baat bij hebben. Dat zaken soms zelfs slecht lijken te zijn, achteraf. En omgekeerd. Dat we iets lieten schieten waar je toch beter aan had vastgehouden. Zo kan een gelovige kijk op tegenslag(en) helpen om vol te houden, wetend dat waarlijk leven ook barensweeën nodig heeft. Stof tot nadenken nu we onze christelijke wortels massaal aan het inleveren zijn.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 22
Een goed teken..

Terwijl ik dit schrijf kom ik juist terug uit de paasviering met de hele school in de kerk. Leerkrachten zorgden voor toepasselijke teksten door de jeugd gelezen, de kinderen zongen en ik mocht even het woord voeren voor jong en oud, inclusief diverse vaders, moeders en opa en oma’s. “We denken op sommige momenten aan Jezus, maar dat kan de hele dag… als we dat willen”.  Na deze openingszin liet ik dat zien door uit een zak dagelijkse gebruiksvoorwerpen te tonen: broodje, flesje water, miniatuur bankje, sinaasappel, kaars, 10 euro, haltergewicht(je), pakje pleisters. Met zinnen als: ik ben het brood des levens, mijn ziel heeft  dorst naar God, komt mee naar een eenzame plaats en rust wat uit, goede vruchten voortbrengen, Ik ben het Licht der wereld, werkt niet alleen voor het rijk dat vergaat, maar vergaart u schatten inde hemel, komt tot Mij die belast en beladen zijt, ik zal u troost en verlichting schenken. Toen ik vroeg wat het gevaarlijkste was waar Jezus op wees, hielp ik hen op weg door te vragen: wat is het gevaarlijkste om hier te laten liggen? Het goede teken was, dat ze het niet wisten…Het zou voor de hand liggen dat het geld genoemd zou worden, want als alles onbeheerd achter zou blijven, zou het geld kans maken als eerste te worden meegenomen. De kinderen dachten zo nog niet…een goed teken. Maar geld staat voor het woord van Jezus: je kunt niet God dienen én de Mammon… Misschien kunt u zelf ook nog gebruiksvoorwerpen benoemen welke een bijbels citaat oproepen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 21
De kracht van het woord…

Lagere school, laatste klas. De meester zei: “Van Galen, houd je mond, je bromt”. His masters voice had gesproken. Dus zweeg ik, toen meteen en vele jaren nadien. Totdat ik het nog eens probeerde, omdat ik mijn buurman zielig vond die alleen moest zingen tijdens een H. Mis. En warempel…na drie tellen had ik de toon, ik zong en zong mee. De brom was er niet meer.  Ik mocht meezingen!!! Stomverbaasd dat het lukte en het bleef lukken. Indien mijn meester toen niet dat ‘nee’ gesproken had, had ik mogelijk ooit zangles genoten. Hoe bepalend is toch een mensenwoord in uw en mijn leven. Zegt uw man na het bezoek aan de kapper dat u er netjes uitziet, zal dat zeker niet verkeerd vallen. Maak uw man een compliment over zijn wijze van optreden …en hij groeit uit tot uw held. Geef uw kind een compliment over zijn tekening en hij zal blijven tekenen. Als mensenwoorden al zoveel kunnen, hoeveel te meer dan Gods Woord. Echter merk ik dat we er niet veel van horen ( gering kerkbezoek) en niet of zelden in de Bijbel lezen. Gods woord ‘raakt’ ons niet, dus ‘bewerkt’ ook niets. Jammer want zo missen we vele energie impulsen en handreikingen. Zo las ik voor ons in het brevier gebed ( = verplicht gebed voor priesters, monniken en religieuzen)  uit psalm 50 vers 15: “Dan moogt ge in verdrukking tot mij roepen en Ik zal u redden als Gij mij vereert”. Wie maar half luistert of geheel niet luistert zal God veel kunnen vragen en denken, waarom antwoordt Hij niet! Misschien omdat we de laatste zin niet invullen... Krijgt God de aandacht die Hem toekomt? Vindt u het vreemd als ik daar mijn twijfels heb? En in feite moeten wij dat ook niet zo vreemd vinden, dat God niet kan luisteren.. Want als een dierbare van u, u niet ziet staan, niet naar u omkijkt, niet luistert en niet met u meedenkt en meevoelt… en zelfs foute wegen gaat! Geven we dan meteen alles wat die ander vraagt?  Misschien denkt u: inderdaad, want ik ben toch niet gek! Precies, God ook niet, ook al is Hij vol geduld tot uw komst en draagt Hij niet na dat we jaren Hem negeerden.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 20
Over ei gebroken en ijs gebroken

Wie weet nu niet dat je met Pasen een ei gaat zoeken? Kinderen weten er alles van. Dat is namelijk voor hen: Pasen. Nog wel gekleurde eieren!  Het is feest als je er na een speurtocht ‘gekleurd’ opstaat. Het is nog niet gedaan met het vinden ervan. Daarna komt het eitje tikken of tietschen! Wiens ei heel blijft, mag door. De houder van het gebroken ei is de verliezer. Komisch, want denkend aan de martelgang van Jezus op de kruisweg en geheel gebroken op het kruis, werd juist Hij de overwinnaar. Jezelf schenken voor de ander, voor een ander de lasten dragen. Dat is  Christendom.  Dat kan uit liefde voor de mens. Maar de ander is niet altijd aangenaam, niet de persoon waar ik enthousiast over kan worden. Dan doen we het uit Liefde voor Jezus. Of te wel: in Godsnaam. Wie wegkijkt naar de vragende blik van iemand handelt in feite ‘onchristelijk’. Tussen zulke mensen kan een sfeer ontstaan die om te snijden is. En je bent blij wanneer iemand helpt om het ijs te breken.

Het klimaat om de liturgie van de kerk te waarderen, voelt ijzig aan. Velen blijven er geheel koud onder. Het grootste cadeau van God aan de mens wordt niet gezien en niet ontvangen. Zelfs ‘gewoonte’- kerkgangers worden er niet door bewogen dat ze in de Communie een schat ontvangen. Zal Pasen 2017 voor deze of gene het ijs breken. Dat eitje, ja, dat geloof ik wel.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 19
Over kieskeurig en kies keurig !

Gezien de hoge opkomst bij de laatste verkiezingen heeft Nederland keurig gekozen. Dat wil zeggen dat men zich medeverantwoordelijk wil(de) voelen met het oog op een toekomst.
Keuzes maken! Al vanaf onze geboorte wordt een ieder geconfronteerd met het maken van keuzes. Als je als klein kind ook maar even kunt praten vraagt de omgeving al: “Wat wil je later worden?” Piloot, brandweerman en verpleegster. Ons hele leven bestaat vanaf dat moment uit keuzes maken. Velen moeten mogelijk gaan kiezen welke nationaliteit in hun paspoort moet komen. Kortom keuzes maken is aan de orde van de dag. En het gaat door tot het eind van ons leven want dan moet gekozen worden voor begraven of crematie. Kiezen, men komt er nooit omheen. Hebben we goed gekozen terwijl we ‘keurig gekozen hebben’? Alleen de tijd zal het leren. Iedereen ziet het allemaal vaak heel verschillend, en kunnen we ook hier kieskeurig zijn. Iedereen zoekt altijd naar hetgeen voor hem/haar voordelig, gunstig of aangenaam is.

Ook in het dagelijkse  zoeken we graag mensen hebben die ons liggen, waar we zelf vreugde aan beleven. Anderen laten we links liggen terwijl een beetje hartelijkheid schenken verrassend mooi uitpakken. Een christen zou van Jezus mogen leren, dat Hij juist hén opzocht, die zeker niet  hun aller eerste keuze was. Jezus is niet kieskeurig, Hij kiest keurig.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 18
Even bladeren vegen of worteltrekken?

Hoewel we het er nooit over hebben, leven veel mensen met (grote) leegten. Als je je steeds heel ‘leeg’ voelt, is er de kans dat je gaat proberen dat nare gevoel weg te werken met bijvoorbeeld genotsmiddelen, en zien we mensen vluchten in bijv. alcohol of drugs. Of dat iemand verslaafd raakt  aan eten, snoepen, reizen, gamen of aan seks(pagina’s). Want op die momenten voelt de mens de leegte even niet. Alleen maak je het probleem dan eigenlijk erger. Want de leegte zal nog groter zijn als je geen biertje of joint neemt of als je de computer uit laat, de koelkast dicht laat en je de tv uitzet. Misschien probeer je niet de leegte op te op te vullen en voel je je gewoon leeg zonder dat je weet wat je er aan kan doen. Het kan erg opluchten om met iemand over je lege gevoel te praten. Bijvoorbeeld met je ouders, een goede vriend of vriendin of je mentor op school. Maar vaak blijven we steken in bladeren opvegen, terwijl elke tuinman weet dat je er beter aan doet om wortel te trekken als je last hebt van bladeren. Diep in ieder mens ligt er een honger naar Hem die ieders Vader en Schepper is. Hij is velen vreemd geworden, onbekend en dus onbemind. Zelfs gebedjes helpen niet wanneer daardoor geen ontmoeting plaatsvindt. Onrustig blijft een mens, totdat hij rust vindt de zekerheid: Ik word door God gekend en bemind. Vasten is een poging het probleem in de wortel aan te pakken.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 17
Stil maar, wacht maar ….

Ooit zongen we dit lied in onze kerken, geliefd bij kinderkoren. Kunt u de zin nog afmaken? Het gaat verder met: ‘alles wordt nieuw’. Dat laatste lijkt in zekere zin altijd waar te zijn. Kijkend naar oude foto’s of filmopnamen zien we toch kleine en grotere veranderingen. Zelfs verschuivingen merken we. Kan ook in de politiek zich voordoen. Weet met het schrijven van dit stuk nog niets over ons stemgedrag, weet alleen dat menigeen ontstemd is over veel zaken. Zodat we ons opmaken voor mogelijke verrassingen. Maar zelfs vraag ik me af: wordt het werkelijk nieuw, of wat hetzelfde alleen maar ‘anders’. Waarom ik me deze vraag stel spruit voort uit een fantastisch contact met een groep ouders van nog jonge kinderen. Al snel bleek in een open gesprek met elkaar, dat de eerste voorwaarde om iets nieuw te laten worden, hun vreemd is geworden. Stil kunnen zijn… hoofd en hart zitten vaak vol. En ‘stil zijn is niet makkelijk’ door de druk van het dagelijkse leven. Onbekend maakt onbemind geldt ook dan hier, waardoor mensen ook vluchten voor echte ‘stilte’.  Voor mij staat stilte ook voor ‘bezinning’, en zonder dat wordt echt niet alles nieuw. Onze eigen hart en geweten wordt immers overdonderd door het kabaal van de wereld. En hij die alles nieuw kan maken wordt zelden nog gehoord. Durft u het aan te vatten door stilte te zoeken?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 16
Over doel, doelsaldo en scoren!

Spontaan zult u bij het lezen van  dit kopje denken aan de volkssport bij uitstek: Voetbal. Toch heb ik het over iets anders: het leven van elkeen. Waarbij  we vele ‘doelen’ kennen. Zonder doel is het leven doelloos. Dan vraagt men zich af: “Waar die ik alles voor?” Om een doel te bereiken maakt een mens keuzes. Je wilt immers scoren! Enerzijds zoeken we er vreugde en voldoening uit te halen. Maar als het je niets anders oplevert, zijn we niet per sé gelukkig. Want je wilt er ook iets aan over houden: aanzien, waardering, iets om van te leven op je bankrekening. Zodra iemand weet wat hij/zij wil, zoeken en vinden we ook wegen die geschikt zijn. Heb je een doel bereikt, hoe gering ook, dan is er wel weer iets anders. Zulk een doel kan al zijn: ik heb honger. Is dat opgelost door een voedzame maaltijd, dan zoeken we even rust. Na de rust pakken we iets ter hand dat af moet:  de tuin, de klus in de garage of kelder of op zolder…Om maar eens dicht bij huis te beginnen. Maar er zijn ook andere grotere doelen: huwelijk, gezin, studie, eigen zaak, zinvol werk.  Dat alles onderhouden vergt al heel veel. Maar hebben we dan al eens nagedacht over het doel van ons bestaan?

De Vastentijd eindigt met Pasen, met het zicht op een eeuwig leven. In deze 40 dagen staan we met de vraag in handen: scoor ik welbewust op weg naar dit doel door de levenshouding  te leven die daarbij past?

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemier.

Week 15
Het belang van een fundament.

Wie met carnaval graag ging stappen en alcohol niet wilde vermijden, zorgde natuurlijk voor een goede ondergrond. Drinken op de nuchtere maag slaat je snel naar benen, hoofd en maag en belooft mogelijk voor de ochtend erna niet veel goeds. Leuk te horen hoe creatief en vindingrijk mensen zijn om een goede basis te leggen. Maar waar is een goed fundament niet van belang? Aardbevingen slopen huizen, zeker als er geen goed fundament werd gelegd. Wie zijn studie verwaarloost of la la neemt, zal achteraf zeggen: had-ik-maar! Een relatie alleen oppervlakkig beginnen en leven om enkel en alleen maar te genieten, zal bij moeilijkheden mogelijk niet lang stand houden.

Een mens doet er goed aan zijn eigen bestaan goed te onderbouwen. Pijlers daarvoor zijn kwaliteiten welke we “deugden” noemen. Eigenschappen als volharding, vertrouwen, gehoorzaamheid, rechtschapenheid, maar ook matigheid, eerlijkheid en geduld, we kunnen ze niet missen om te komen tot een gezonde samenleving. En die grote wereld begint in het huiselijke leven.

Vasten is geen doel, maar een middel, om  te groeien in een deugd. Daarom maakt een gelovige een voornemen om een zwak punt te verbeteren, en begeleidt dat met “een thermometer”. Je voornemen om vreugdevoller en dankbaarder te zijn jegens mensen bijv. wordt begeleid door het niet nemen van die voor jou verslavende drop…Dat snoepgoedje laten staan herinnert je aan je goede voornemen…telkens weer opnieuw. Het is het middel om er mooier en beter uit te komen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 14
Bezint eer ge begint…

Een boer die allerlei roddelpraat over iedereen vertelde kreeg spijt en vroeg aan de pastoor hoe hij boete kon doen. “Verzamel een zak vol kippenveren, ga daarmee het hele dorp door en leg op ieder erf bij elke deur een veer” klonk er rustig als opdracht. De boer deed wat hem was opgedragen en vroeg aan de parochieherder of hij daarmee genoeg had gedaan.
“Nee, nog niet”, zei de priester, “nu moet je een zak nemen, langs al die huizen gaan en elke veer die je er hebt neergelegd weer oppakken en verzamelen”. “Maar dat is toch een onmogelijke opgave, protesteerde de boer. De meeste veren zijn al lang door de wind weggeblazen”.
Toen antwoordde de man Gods:  “ Zo is het nu ook met jouw roddelpraatjes. Je spreekt ze zo gemakkelijk uit, maar hoezeer je het ook probeert, terughalen kun je ze niet”.

We gaan richting vasten. Een tijd van bezinning, welke ondersteund wordt door je iets te ontzeggen. Wie dat durft om in spijs en drank of  in snoep zich iets te ontzeggen voelt elke dag het gemis van “iets”, waardoor we eraan worden herinnerd dat we een goed voornemen maakten om te groeien in een deugd bijvoorbeeld. Maar je moet de moed om daaraan mee te doen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 13
Levenskunst

Ooit was er eens een boer die in een arm plattelandsdorpje woonde. De boer werd als iemand in goeden doen beschouwd, want hij had een paard dat hij gebruikte om mee te ploegen en ook om er allerlei dingen mee te vervoeren. Op een dag ging zijn paard ervandoor. Alle buren vonden dit vreselijk, maar de boer zei alleen maar; "Ach wat is pech en wat is geluk". Een paar dagen later kwam het paard terug en bracht ook nog twee wilde paarden mee. De buren vonden allemaal dat hij geweldig geluk had gehad, maar de boer zei alleen: "Ach, wat is geluk en wat is pech".

De volgende dag probeerde de zoon van de boer op een van de wilde paarden te rijden. Het paard wierp hem af en de zoon brak een been. De buren boden hun medeleven aan met deze tegenspoed, maar de boer zei opnieuw: "Ach, wat is pech en wat is geluk". Een week later kwamen er militairen naar het dorp om jonge mannen te rekruteren voor de verplichte krijgsdienst. De zoon van de boer wilden ze niet hebben vanwege zijn gebroken been. Toen de buren lieten weten dat hij toch wel geluk had gehad, antwoordde de boer: "Ach wat is geluk en wat is pech".

Wij willen altijd meteen een antwoord op dingen die gebeuren. En eerlijk gezegd, hebben we dat niet altijd. En wanneer iets in mijn ogen en beleving geven tegenvalt, val ik om, val van mijn geloof af of ben verdrietig. Geloof in God die in alles voorziet zou ons ruimte moeten geven en vertrouwen.  Hoe vaak moet God niet op onze kromme wegen recht schrijven! En Hij zal het blijven doen! Ook ‘geluk’   is niet afhankelijk van externe omstandigheden maar hoe je er zelf mee omgaat. Laten we het maar in Gods naam doen en ons daarin oefenen door bij Hem in de leer te gaan, met Jezus als gesprekspartner en leraar.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 12
Doel voor ogen.

Er was eens een boer die drie zonen had van wie hij veel hield. Hij werd echter wat ouder en moest beslissen welke van zijn zoons het land en alle bezittingen zou erven. De boer besloot om alle drie zoons dezelfde kans te geven en nam ze mee naar de akker. Daar vertelde hij zijn zoons dat degene die aan de andere kant van de akker zou komen via de meest rechte lijn het bedrijf zou erven. De oudste zoon mocht beginnen. Hij begon te lopen, keek nu en dan om en stuurde bij. De tweede zoon die dat zag, besloot om achterstevoren te lopen. De derde zoon nam een boom aan de horizon in het vizier en liep er recht op af. Hij won.
De moraal van dit verhaal is: met een duidelijk doel voor je ogen krijg je het beste resultaat. Het is daarom dat we als christen ons richten op de Christus. Echter: die wordt vaak door het leven van elke dag onttrokken aan onze ogen. Er zijn zovele andere kleine en grote tijdelijke doelen. Deze vragen veel energie, tijd en lokken of maken ons onzeker en zetten ons o het verkeerde been. Vandaar dat er in elke Mis door de priester wordt gezegd bij de uitnodiging ter communie: Zie het Lam Gods…Wie Hem leert kennen, raakt niet uitgekeken. Maar ook hier geldt: oefening baart kunst.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 11
Gij hebt gehoord dat gezegd is…

Iemand die na een ernstige vaatziekte uit het ziekenhuis ontslagen wordt, weet dat je ook voor de rest van je leven moet afblijven van sigaret, pijp of sigaar. Wanneer je dan net een uurtje thuis bent en er wordt gezegd: “Ik doe alle sigaretten maar weg want jij mag niet meer roken”, dan zeg je natuurlijk: “Ja ja, dat weet ik ook wel, beter dan jij!”. Het is ronduit irritant als de ander maatregelen treft om het roken onmogelijk te maken, want je weet zelf héél goed, dat je die ellende met je vaten niet meer wenst. Vast overtuigd ben je en neemt met overgave de strijd aan niet meer te roken. Die overtuiging op de ontslag dag van het ziekenhuis duurt zeker nog enkele weken… Bij de evangelist Mattheüs 26:40-41 lezen we:
“Toen ging Hij naar zijn leerlingen en vond hen in slaap; en Hij sprak tot Petrus: Kunt gij dan niet één uur met Mij waken? Waakt en bidt, dat gij niet op de bekoring ingaat; de geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak”.
Er zijn dagen dat wetten en regels en voorschriften overbodig zijn, dat we zeker weten sterk te zijn… maar als het nieuwtje eraf is? Leren leven  ‘Met de hulp van Gods genade’ is mij liever dan een commandant naast me.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 10
Al eens een wonder verricht?

Mensen trekken wel eens ter bedevaart en de meesten ervan hopen toch op een beetje gebedsverhoring. Sommigen reikhalzen naar een wonder. Toch hoeven we niet zo ver te gaan om een wonder te bewerkstelligen. Het is even makkelijk als een moord plegen…. Zetten we bijvoorbeeld in op “pesten” dan hoeven we geen ander wapen te gebruiken dan onze mond, een boos hard en een geest die kwaad wil. Als je maar voldoende preekt, steekt de ander zichzelf tot de dood erop volgt, om van al die prikken af te zijn. Evenzeer kunt u het tegenovergestelde bereiken. Het wapen is hetzelfde: het woord. Zodra je iemand oprecht een complimentje geeft, een dankjewel laat klinken, zonder uit te zijn op eigen voordeel, een schouderklopje bezorgt omdat ieder mens dat wel eens nodig heeft zeker als iets zwaar valt, dan gebeurt er iets moois. Zeker als de ander er niet naar gevraagd heeft en het echt gratuit wordt gegeven. De ander fleurt op, voelt zich nuttig,  begrepen, gekend, gewaardeerd en gaat opgewekt verder. Zoals ijspegels ontdooien in de zonnestralen, zo kunnen verharde of verdrietige harten weer tot leven komen.

Toegegeven, het ijs kan dik zijn, ons straaltje wat flauwtjes. Gaan we daarom niet naar de Eucharistie, om de accu op te laden door het besef dat Christus in ons aanwezig wil komen? Wetend dat we hem door de tred van elke dag weer snel uit het zicht hebben, worden we sterker door de regelmaat van het bezoek.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 9
Wie heeft er géén last van dé ‘vrouwenkwaal’?

“Als er één kwaal is die hardnekkig is bij vrouwen, dan is het wel: ‘Aanpassen’, ‘jezelf wegcijferen’, rekening houden met de ander en het belang van de ander vóór die van jou zetten”. In vele van dergelijke bewoordingen maakt men korte metten met je dienstbaar opstellen naar anderen. We zijn immers al langer mondig( hetgeen resulteert in soms een grote mond opzetten) geworden. We laten niet over ons lopen  omdat we aan onze trekken moeten komen. Vooral niet de gevangene worden van de ander met zijn vragen en wensen. Onlangs vertelde ik over jonge voetballers (tussen 15-18 jaar) die midden  jaren 80 al een oude man met zijn vraag afwezen. Hij liep met hoge leeftijd en pijn in spieren en botten de kalklijnen te trekken voor hun wedstrijd op de grasmat. Of ze hem niet konden helpen met zijn vrijwilligerswerk. Ze lachten hem vierkant uit. Ze kwamen om te voetballen, niet om dom werk te doen. Ik heb dat nooit vergeten. In het beste geval willen mensen wel iets doen maar dan na een bevredigend antwoord op de vraag: “Wat schuift dat?” Want iets ‘pro deo’ doen is niet meer ons ding. Vandaar de vraag wie heeft er geen last van. Wie daar eerlijk naar kijkt beseft ook dat christelijk geloof daardoor al geen natuurlijke voedingsbodem meer heeft. Want christen-zijn begint juist wel met Hem te volgen die zichzelf geheel wegcijferde. Niet alleen stond Jezus voor iedereen klaar om te helpen als men een beroep op Hem deed. Hij liet zich ook verpletteren op het kruis, zodat wij niet alleen het eeuwig leven zouden erven, maar  zouden leren er voor elkaar te zijn in dienstbaarheid.  Als we na vele jaren weer gaan inzien waartoe deze kwaal ons geleid heeft, krijgt ook het geloof God, Vader, Zoon en Geest, een kans. En tot die tijd lijdt de mens steeds meer áán en dóór de harde wereld:  ieder voor zich. 

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 8
Zou het waar zijn?

 Het besef dat de kerken liturgie vieren in een oude jas, dwingt om te updaten. Want leger mogen de kerken niet meer worden. Zeker als je beseft dat kerkbanken zeker niet oorspronkelijk tot het kerkinterieur behoorden. Tijden zijn veranderd, de mensen ook. Dus gaan we de banken er maar eens uithalen. De altijd koude kerk krijgt vloerverwarming. Vanuit de bioscoop en theater wereld zijn er goede ervaringen met goede kuipstoelen die tegen meerprijs verwarmt worden. Plaatsengeld halen we niet meer, op noch collecte. In plaats daarvan kunt een bij de entree inchecken middels betaling met pin. Maar daarvoor krijgt u ook veel geboden! Zo zijn de stoelen uitgerust zoals de vliegtuigstoelen met een aansluiting op een muziek programma. Hier hebt u de keuze uit 6 kanalen. Ieder stemt af op zijn eigen muziek voorkeur. Gregoriaans, Meerstemmig latijn, Middeleeuwse cantaten, Volkszang, Popmuziek, Klassieke werken voor koor en/of orkest. De lezingen  worden wel gelezen door een lector of lectrice, maar voor slechthorenden worden deze ook op een groot scherm geprojecteerd. De priester van dienst houdt wel zijn preek, maar als die niet bevalt kunt u, zoals thuis, gaan zappen. U kunt in uw oortje zelf een keuze maken. In de aanbieding zal zijn: een preek voor jongeren, voor kinderen, voor volwassenen die traditioneel gelovig zijn, of voor de kritische gelovige. Voor het samen brood breken zorgt de kerk voor gezonde broodjes en aangezien de Heer zelf zegt, we leven niet van brood alleen, kunt u kiezen uit kaas of vleesbeleg. Er is een glas wijn voor iedereen, waarbij ouders kijken vanaf welke leeftijd kinderen en jongeren dat nuttigen. Mocht er geen priester voor de aanpak zijn, kunt u een dienst naar eigen wens volgen in het beeldscherm in de stoel voor u. De eerste rij stoelen klappen het scherm te voorschijn uit de bredere armsteun. 

Voor het geval u in de zondagochtend andere verplichtingen hebt in verenigingsverband of concertbezoek, u kunt tot 18.00 uur altijd terecht en via het scherm zelf een dienst samenstellen. Alleen zullen broodjes en wijn dan ontbreken.

Blijft echter een lastige zin uit het evangelie hangen, wanneer Jezus zegt tot ieder mens van elke tijd: “Zal de mensenzoon bij zijn wederkomst nog geloof op aarde vinden”.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 7
Welkom 2017! Maar toch: Alle begin is moeilijk.

Om een nieuw kalenderjaar goed te starten kan ik u aanraden zo vlak voor oud op nieuw naar de kust te rijden. Waarom? In de duinen loop je tussen kleine heuveltjes, welke het vergezicht wegnemen. Want: weten  we precies wat we allemaal zullen tegenkomen in 2017? Zo ook is ons zicht op een héél jaar beperkt. Je hoeft nog niet langs het strand te lopen, om toch al door het fijne zand te stappen. “Is het erg dat er zand in uw schoenen komt?” vroeg mijn gids “Liever  niet“ reageerde ik… Want kleine korreltjes in je schoen kunnen ook schurend  ongemak veroorzaken, net als kleine teleurstellingen op je pad die je te beurt vallen. Als ze dan toch binnendringen,  geen nood: je schudt ze weer even makkelijk af van je voeten. En: dan kijk je over die enorme watervlakte. Wel zie je het begin, maar geen echt einde, terwijl je weet: achter de horizon  loopt het gewoon verder. Zo ook: weten wij veel wat ons nog te wachten staat als je al iets als doel bereikt hebt! Vervolgens: alle routes lijken mogelijk, maar er kunnen zandbanken zijn! Dus voor je van wal steekt: toch even goed oriënteren. Er zijn immers beproefde paden, in het verleden al door mensen begaan en welke zich als veilig hebben laten zien. En: dan zie je schepen voor anker liggen, wachtend om de haven in te varen, of juist om het ruime sop te gaan bevaren…en dan klinken er door je hoofd enkele regels uit een lied tot de H. Geest: Geest van wijsheid, Geest van Raad, aller dingen zuiv're maat, Trooster, die met wond're krachten bijstaat wie in leed versmachten; wees ons op de levenszee: vaste baak en veil'ge ree. Die Geest wens ik u toe! Eucharistie vieren is ondergedompeld worden in die Geest.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 6
Omdat God Liefde is….
Uit een ontvangen Kerst- en Nieuwjaarsboodschap.

Ook in het  nieuwe jaar dragen we de gevolgen van de tijd die achter ons ligt. Wat ge zaait zult ge oogsten zegt de Bijbel niet zomaar. Verwondingen zijn er veel, teveel, in het leven van kinderen en jonge mensen. Hulpverleners met lange adem zijn gevraagd. Een paar gesprekjes en een donatie voor een leuk dagje schieten schromelijk tekort.  Iemand met lange adem en een groot hart voor slachtoffers van onze verwende en tegelijk geschonden leefwereld  schreef mij: “LIEFDE  is bepalend in je leven, dan kun je alles aan. Het trof me vorige week recht in mijn hart door het verhaal van een van die lieve kinderen die na school bij ons even ‘thuis’ is.
'Weet  je Judith, dat ik 1 keer per week mijn hart helemaal vul met jullie liefde en dat ik er dan gewoon weer een week tegen aan kan.’  Stilte, een knuffel, een traan en een lach.  ‘Ik ben zondag langs gefietst en heb  5 minuten binnen gekeken, zonder dat jullie het zagen. Ik heb genoten van hoe jullie met z’n allen aan de tafel zitten en lachen. Ik ga het later wel goed doen, ik wil ook liefde later’."

Niemand wil liefde alleen maar later, elk kind, elk mens heeft recht op liefde nu en altijd. Liefde is net zo belangrijk voor ons als lucht, water, voedsel. Een leven zonder liefde is geen leven. Hoe meer je liefde geeft en anderen toestaat jou liefde te geven, hoe meer je het gevoel hebt dat je leeft. Deze basisbehoefte  is  iets wat we met elkaar delen: we willen allemaal liefde ervaren, weten dat we de moeite waard zijn om liefde te ontvangen en we willen zelf liefdevolle mensen zijn. Liefde voedt al onze basisverlangens, inclusief ons verlangen om met andere mensen te verbinden, om gekend te zijn, om veilig te zijn, om gelukkig te zijn, om succesvol te zijn en om vrij te zijn. Het leven is gestoeld op liefde. 
Een goed voornemen…. moge het het halve werk zijn.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 5
Stille Nacht, Heilige Nacht, alles schläft, einsam wacht…

 Hub gaat verplicht mee naar het concert. Zijn vrouw Reinhilde port hem na en halfuur in zijn zij. “Schandalig” ,fluistert Reinhilde, “die kerel voor ons zit te pitten”. “Moet je me daarvoor wakker maken?” reageert Hub boos.

Natuurlijk zie ik graag vele gemotiveerde mensen weer met Kerstmis komen  om weer in de sporen van Jezus te stappen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd nietwaar. Jammer als het Mysterie mensen  niet raakt en we weer ‘slapend’ verder gaan. Jonge ouders blijven echter  gegrepen door de intrede van hun kind in hun bestaan. Hun leven staat op zijn kop, is geheel veranderd door de geboorte van die kleine ukkepuk. Alles staat in dienst van het kind en ze hebben er  veel voor over. Het kind leeft in hen, ook als ze onderweg zijn met de auto terwijl het kind in goede handen is. Wie immers  niet goed oplet en niet voorzichtig zich beweegt op het levenspad, loopt het risico het kind te missen of andersom: het kind mist zijn vader of moeder. Een Vader en moeder heeft het kind nodig om te gedijen in liefde en geborgenheid.    Bij God is alles echter anders. Wie Het Kind niet heeft gevonden in de baby van Bethlehem, zal niet vlug in ons geloof steun, houvast, warmte en oriëntatie vinden. Terwijl we voortdurend voor keuzen staan,  mee- en tegenvallers kennen. Echter: om met God te leren leven, moet een mens meegroeien met het Kind Jezus naar de Volwassen Jezus toe. Te vaak echter blijft een wordend geloof steken in de kinderschoentjes van de eerste kerstmissen en de eerste communie. En dat is zeker lastig lopen op de levensweg. Kerstmis, weer een tijd om op te staan, wakker te zijn en niet weer in te dutten op de weg van geloof, hoop en ware Liefde   

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 4
Dag Sinterklaasje, dag zwarte Piet..

Tijdens een bezoek aan een verpleeghuis stelde  familieleden de vraag hoe men kan vaststellen of men iemand moet opnemen. “De badkuiptest passen we hier toe”. De fronsende wenkbrauwen maakten dat de directeur hen  meenam. In de natte cel stond een badkuip, gevuld tot aan de rand. En hij vertelde: “ De kandidaat voor een mogelijke opname nemen we hier naar toe, geven hem of haar een theelepel, een eetlepel en een theekopje. En vragen dan wat ze zouden willen gebruiken om de kuip leeg te maken”. “Oh, wat goed zeg! Een normaal denkend iemand zal het kopje kiezen omdat dit vlugger gaat”. “Nee”, reageerde de directeur. Iemand die normaal functioneert zou de stop uit de kuip trekken. Wilt u een bed aan het raam, midden of gangkant?”

We nemen van alles afscheid, zoals van de goedheilig man en zijn knechtje. Van het jaar 2016. Graag laten we nare ziekte periode achter ons. Soms valt het makkelijk om iets of iemand los te laten, soms juist niet. Richting kerstmis “baden” we ons in sfeermomenten, scheppen leuke afspraken, kijken uit naar geschenken. Degene die aan dit alles  ten grondslag ligt, fungeert als “stop”. En die trekken velen weer snel eruit. En gooien met het badwater “Het Kind” weer weg. Met Jezus op weg gaan gebeurt niet meer of minder. Met als gevolg: Geloof  en een gelovige kijk op het leven blijft dan steken in kinderschoentjes… Voor volwassenen is dat begrijpelijk lastig lopen. Gooi wat in mijn schoentje, gooi wat  in mijn laarsje, wie weet brand ik ooit nog eens een kaarsje.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers

Week 3
Over ‘Heil’ en ‘Heiliging’ en ‘ Heilmeester’..

Dat laatste woord is even geen tikfout… het is een oud woord voor ‘geneesheer’. Maar meteen wordt duidelijk waar heiliging op betrekking heeft. Heil is dan zoveel als voorspoed, geluk, genezing. Dat heb je niet nodig als je alles hebt in je leven waardoor je tevreden, dankbaar en gelukkig bent en je ook velen met je talenten en inzet gelukkig kunt maken. Zijn we echter allen spontaan zo volmaakt? Moeten we niet allen leren? En dat doen we uit boeken, uit de mond van leraren in vele soorten, we stappen naar artsen in vele soorten, we leren door ervaringen en  door vanuit het leven gerijpte mensen. Niets mis met een oude rot in het vak, niet waar? Zo gingen mensen in de leer en zien we veel soorten van leerlingen. Rijlessen horen erbij om de weg om te kunnen als je laat zien dat het de auto beheerst en de regels kunt toepassen. Ieder die echter ooit lessen nam, weet dat de vaardigheid niet meteen aanwezig is. Juist door het te doen en bij te houden groei je in je opdracht tot goed weggebruiker.


Voor de christengelovige is Jezus de Geneesheer, die ons helpt om een gaaf mens te worden. Goed voor jezelf en zeker ook van groot belang voor de mens naast je. Ook hier geldt echter dat we zeer gebaat zijn met Zijn nabijheid, Zijn praktische lessen over het leven. Daarom zoekt een mens Hem op in de Eucharistie. Je wilt Hem beleven…Zoals mensen hun popsterren opzoeken in hun concerten om er weer helemaal kippenvel van te krijgen en ze weer langere tijd kunnen teren op die beleving ervan. Om dat gevoel vast te houden draaien ze regelmatig een cd. of dvd van hun idolen.
Nu is de H. Mis geen ‘concert’ en gebed geen ‘cd’ maar de functie is voor hetzelfde doel: het doet wat met je. Bedoeling is om er beter mee door het leven te kunnen. Wat vindt u van de volgende uitspraak rond een overlijden: “Mijn moeder was fanatiek katholiek, ze sloeg welhaast geen kerstmis over”. Gelukkig slikte ze elke dag haar medicijnen…

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 2
Over: in gesprek, bezet en bezeten…

U bent het vast wel eens tegengekomen, dat je iemand dringend moet bereiken per telefoon. Dan is die ander of niet thuis en krijg je een bandje of de ander is in gesprek, nog in gesprek, lang in gesprek, of: ligt de hoorn er soms naast? De te bellen persoon is bezet. Zo ook zijn wij mensen op andere wijze ‘bezet’. Werkjes groot of klein, taken die we moeten volbrengen, verplichtingen welke we nakomen ,sport kan een obsessie zijn, geld houdt me in zijn macht,  zorgen, verdriet, het verleden kan me verlammen, haat of afgunst, ondraaglijke pijn, lichamelijk of geestelijk. Wie daarin terecht is gekomen kan ongrijpbaar, onbereikbaar worden voor een ander. Dat valt soms op wanneer we met iemand spreken maar zien dat de ander er helemaal met zijn/haar gedachten niet bij is. Vormen van “bezettende macht” welke ons kan verlammen. In de Bijbel heet het dan: dat iemand  ‘bezeten’ is. Wij zeggen zoiets niet meer, maar zoeken mildere vormen: afgeleid, in beslag genomen.
Wetend dat we lang niet alles alleen kunnen doen, hebben we een ander nodig, hebben we anderén nodig. Maar als we onbereikbaar zijn omdat we ‘vol’ zitten? Mocht u ooit zoiets hebben ervaren dat iemand niet bereikbaar voor u was, dan kent u de onmacht ervan en erbij. Dan weet u ook hoe God zich moet voelen… heel vaak toch.
We zijn met onze ‘bezetters’ in gesprek, zodat Hij menigeen niet bereikt. Misschien is de Advent een tijd om Hem tot ons te laten spreken.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Week 1
Over taal en(on)begrip. 

Een Duitser en een Nederlander komen met elkaar in gesprek in het café. Beiden zijn op vakantie in Vijlen en niet van de streek. De wederzijdse vreugde om in het 1000 jaar oude plaatsje te zijn verbroedert. Ook al is de taal een kleine hindernis, ze komen toch in gesprek, zeker na een paar Vijlense biertjes. “Was tun Sie beruflich, welche Arbeit?” Dat landt bij de echte Hollander. “ Ik ben timmerman”. Vraagt de Duitser: “Was sagen Sie?” De Nederlander: Planken”.
Iets dergelijks voltrekt zich al jaren tussen het  kerkelijke  leven en het leven van hen die de tijdsgeest leven, lijkt me. Hoewel we enerzijds wel dezelfde taal spreken, ‘kerk’ en ‘wereld’, toch lijken we naast elkaar heen te praten. Steeds meer. Aanpassingen kunnen nodig zijn, en de oude tijd hoeven we niet terug te krijgen. Toch is er een grote afstand ontstaan door de algemeen geleefde vrijblijvendheid, waardoor ook verenigingsleven stevig onder druk staat. Men wil zich niet binden met verplichtingen. Zwart-wit gezegd: men wil wel genieten of bij tijd en wijlen profiteren van een club, maar er zelf de schouders onder zetten is een ander verhaal. Het woord ‘traditie’ lieten we worden tot een vloek welhaast. Alles moest anders, geloof moest zich geheel voegen naar de wensen van nu, of van elk individu. Alles  moet kunnen, leergezag leggen we naast ons neer. Maar wat gebeurt er? Het breken met de zwarte pieten traditie ligt toch de meesten zwaar op de maag. En men probeert handig elkaar de zwarte Piet toe te schuiven…. Misschien hechten we straks meer aan traditie en goede gebruiken dan we nu denken. Ook m.b.t. de kerk en ons geloof.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen, pastoor van Vijlen, Holset en Lemiers.

Ga naar boven